you are my sunshine
*
DE
Religieuze Mythe
van het Christendom:
de Mens die het Woord neemt ~
ook in het NIEUWE myDiTestament ~
de hele bijbel als narratieve
mydi-EENHEID ...
~!@!~
HET OT,
goed,
daarvan willen we best zeggen
dat het een religieuze mythe is,
vooral nu het onderzoek ons zoveel duidelijker heeft gemaakt
over
opzet &
bedoeling?
Maar
geldt dat ook voor
het NIEUWE[RE]
Testament?
De
redacteur
van het Oude Testament
kon allerlei
historisch materiaal onderbrengen
in wat hij onder woorden
wilde brengen,
maar dat geldt toch ook
voor het
Nieuwe,
en daar
geldt het toch nog
veel
meer?
Het
bevat toch heel wat
historie in
'onze'
zin?
~!@!~
Dat
laatste
zal best waar zijn:
maar wat er ECHT gebeurd is
en wat niet,
is ten eerste een vraag
voor het historisch onderzoek,
het heeft niets met
het tekstgehalte
te maken!
En
ten tweede
is de uitkomst van dat onderzoek
eigenlijk ook al evenmin van belang
voor wat er in de tekst
staat?
WEL
belangrijk natuurlijk,
ook in religieuze zin [denk aan de zogenaamde historische Yehoshua,
die bijna helemaal is weggedrukt door de kerkelijk Christus!],
maar niet van dien aard dat je ineens
een heel andere tekst van
de bijbel zou kunnen
maken ...
DAT
is een misverstand
over wat de tekst is:
religieuze mythe oftewel
narratieve [ook]
eenheid?
Net als
het OT is het Nieuwe[re] Testament een constructie:
een samenstelling met een functie.
We vinden er
ongeveer dezelfde ordening terug
die we al in het Oude tegenkwamen:
eerst de 'historische' boeken,
dan de profeten [= de brieven] en tenslotte
het uitzicht naar de toekomst:
het boek Openbaring ~
Apocalyps ...
Wie DAT
te VER vindt gaan
[ik zal het niet tot het uiterste verdedigen,
maar vindt het wel plausibel] moet bedenken,
dat juist - net als bij het OT -
het hameren op de eenheid van het NT
[uit zoveel boeken samengesteld,
en TOCH EEN BOEK] betekent,
dat men het als een narratieve eenheid ziet,
als een 'mydi'verhaal dat verder verteld 'moet' worden
omdat en in zoverre het
het geloof uitdrukt
van "de
gemeenschap".
~!@!~
Daar
komt dan
ook nog bij
dat het Nieuwe Testament
in beelden spreekt,
die mythisch van aard zijn,
het houdt er een voorstellingswereld op na
van engelen,
aartsengelen,
satan, hel, hemel,
god en allerlei zondaren die 'onder de toorn vallen',
kortom:
je komt er
een integrale recycling tegen
van de mythische
beelden,
die toentertijd
gangbaar
waren!
DAT we
daaraan
[meestal]
voorbijzien,
komt omdat we vaak
met die beelden
zijn grootgebracht
[wederkomst van Yeshua {per UFO?}
op de wolken des hemels,
het laatste oordeel,
enzovoorts,
is bijna
'gewone kost'
geworden],
OF
omdat we eenvoudigweg
'dat soort passages'
altijd al hebben
overgeslagen?
Neem
de mydiverhalen
over de 'opstand der engelem',
zoals die zijn opgetekend in de brief van Judas,
of in de tweede brief van Peter:
springlevende mythologische [scifi] beeldvorming,
waarvan onze vaderen [moederen & kinderen?]
nog wisten te
smullen!
HET
hoort allemaal thuis bij de erfenis,
die, zoals alle erfenissen van taal,
al klaar lag om opnieuw gebruikt te worden
door volgende
generaties ...
~!@!~
DE
mydiwoordenwereld
van een bijna compleet Oude Testament was in dagelijks gebruik:
alleen DAT
al!
DE
apostel PAUL zegt
met zoveel mydiwoorden
dat hij 'de g d der vaderen dient' & "vereert",
wat toch MINSTENS inhoudt
dat hij hun myditaal
weet te
spreken?!
Verder
de verbeelding
die we uit de joodse intertestamentaire literatuur [zo heet dat]
leren kennen,
en zelfs niet-joodse mythologische voorstellingen:
DAT ALLES speelt [nog steeds] een [wereldwijde] 'mydi'-
ROL.
Als ze
hun indrukken
over Yehoshua willen uitdrukken,
hoeven de vertellers en schrijvers maar een greep te doen
uit de voorhanden religieuze mydibeelden-
kast.
Je zou,
volgens Akenson,
zelfs kunnen zeggen,
dat een flinke portie van Yeshua's leven
'alreeds beschreven was'
voordat hij werd
geboren?
Dit
Alles
bij elkaar
gaf A.A. van Ruler,
een hervormd theoloog uit de vorige eeuw,
aanleiding om het Nieuwe Testament
'een aanhangsel' van het Oude
te noemen!
In plaats van
- zoals gebruikelijk onder christenen -
het omgekeerde!
~!@!~
HEEL
de bijbel
als een tekst
waarin de wereld
onder woorden wordt gebracht
op de manier van de religieuze mythe:
als het christelijke mydiverhaal
van de 'gruendende URzeit',
dat is de conclusie ...
Van de EENHEID
van de bijbel uitgaan,
zoals de christelijke kerk
altijd eigenlijk al heeft gedaan,
IS dus terzake.
Maar
dan niet zozeer
omdat de bijbel
geopenbaarde waarheid zou zijn,
zoals de gereformeerde bijbelbeschouwing
dat leert [leerde],
al mag je ook dat best voor waar houden
als je dat echt zo heel erg graag wilt,
maar omdat een [mydi]verhaal
een [mydi]verhaal is,
en als VERHAAL
behandeld moet worden,
wil je het niet alleen maar laten
buikspreken.
De
bijbel
als religieuze mythe opvatten
[net als sommige
van 'onze eigen' mydiverhalen],
is niet een doodsklap uitdelen
aan de bijbel
[of aan ons zelf
& elk ander],
maar juist het voorbijzien
aan dat literaire
kenmerk
zou dat
zijn.
~
~
~

~
~

~
~

~
~
~

Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende