wilde maagden & meiden on a long way to tipperary?


~*~
'wild flowers don't care where they grow'
~@~


Het kerkelijk christendom loste de mythe af
[religie reikt even ver als cultuur], en op zijn beurt wordt het kerkelijk christendom
weer afgelost door religie als
persoonlijke passie.

Daarmee zijn we weer aangeland
bij het heden, bij dat hoogst merkwaardige fenomeen dat kerken leeglopen
terwijl religiositeit toeneemt.

Er is al vaak over geschreven en bericht,
ik kan mij dus rustig beperken, en breng het ter sprake onder de tiel die hierboven staat:
'n country-wijsje van Emylou Harris.
Zij heeft het over wilde meiden, ik zal 't hier hebben over wilde religie.
Niet alleen maar daarover, dat zou erg eenzijdig zijn.
We zijn bezig met hoe het de christelijke erfenis vergaat.
Maar toch, als het christendom als persoonlijke passie verder gaat,
ligt wilde religie binnen handbereik. Tot verdriet van de kerken,
maar ze kunnen de kansen niet keren.

Kerkmensen
hebben in groten getale de kerk de rug toegekeerd,
vaak zonder te overzien dat ze dan op straat kwamen te staan.
Ook niet leuk, geen dak meer boven je hoofd,
geen hemels baldakijn om met Peter L. Berger
[The Sacred Canopy Elements of a Sociological Theory of Religion [1967] te spreken,
en waar o waar moet ik mij dan bergen
in de ure van het grote gevaar?


Dat besef van leegte
speelt een grote rol in de run op nieuwe religie!
Waar je passie onderbrengen als je haar niet meer bij de kerken
in bewaring wilt geven?

Op dit punt begint de opmars van de vrije religiositeit
[religie die niet meer in het hok van de kerk wil verkeren].
Doorgevingen van de apostel Paul, of zelfs "Yehosjoea", moeten diepte terugbrengen in het leven,
karma verzoening met het lot bewerken, reincarnatie je verlossen van de angsten van een hel
die op je wacht [je mag het nog eens proberen].

En dan heb ik het nog niet eens
[daar hebben we het ook al eens in mydi over gehad?]
over de goeroes [ouwehoeroes] die naar beste weten je van engelen vertellen op jouw levensweg,
van bevoorrechten die gesprekken met God hebben gevoerd en die ze in dikke bundels aanbieden,
van rebirthers die je een wedergeboorte beloven als je hen maar volgt, enzovoorts
and so on ...

Het religieuze erf staat vol
met wilde bloemenkraampjes die voor elk wat wils in de aanbieding hebben,
rijp en groen door elkaar [zoals altijd moeten de goeden onder de kwaden lijden],
je kunt het zo vreemd niet verzinnen of het is wel
'ergens te vinden' tegenwoordig?

Je denkt dat geloven niet meevalt
in een wereld die van techniek en natuurwetenschap aan elkaar hangt,
maar nee, mensen geloven eigenlijk dolgraag, ze geloven veel, ze geloven veel teveel
[bijna alles!]!

Een beetje gezond verstand
zou al flink helpen om wat kritischer tegenover het grote aanbod te staan.
Maar daar is het allemaal niet om begonnen! Wonderen bestaan, roept de KRO, NCRV of EO ons toe,
en ze spelen handig in op de geeuwhonger naar ervaring van wat het platte vlak te boven gaat:
toeval kan geen toeval zijn! En aan toeval betekenis toekennen,
is dat niet wat religies vanouds al deden?

De verregaande
'vertrossing en ver-rtl-isering'
heeft volop toegeslagen ook bij alle andere 'kommersjelen',
music factories & mtv's of hoe ze ook allemaal mogen heten tegenwoordig.
De hele maatschappij is immers een big marketplace voor kwakzalvers,
tweede handsautoverkopers & garagesales geworden:
alles kan en bijna alles mag met of ook zonder verzuiling, verkalking, vergunning of diploma,
als het mensen maar kan afhouden van een serieuze opstand tegen de veramerikaanste globalisering,
dominantie, arrogantie en permanente economische inflaties/deflaties en wereldwijde
geweldsdreiging ...

Terwijl
moslims en hindoes
elkaar al jarenlang om de oren slaan met atoombommen,
de Chinezen op 'n neocommunistische wijze de wereld veroveren,
Vlad Poet 't blote buikje van 'n jeugdig Russich knaapje kust en bevrijdingslegers
[van de Heer!] van links en rechts oorlogen voeren sinds de afloop van Twee Wereldoorlogen.
is men hard bezig en op weg om de Derde te veroorzaken
door hem zogenaamd [te trachten]
tegen te houden?

Uit honger dus,
van oorsprong een gezonde honger naar zingeving,
sprokkelt menig afgehaakt kerklid vandaag de mydidag zijn {Ratelbandieten}
of haar {Yomandisten} of eigen set van geloofsovertuigingen bijeen,
her en der geplukt uit de bijbel of de EEN of Andere christelijke leer,
opgediept uit diverse ander culturen, aangereikt door nieuwe leraren
{Big Brothers & Little Sisters}, het geeft allemaal nietmeer zozeer
- 'wild flowers dont't care where they grow - als hij/zij/het maar krijgt wat het nodig heeft:
balsem voor de ziel [wat dat dan ook
moge wezen].

Het is dus allemaal
niet zo ingewikkeld als het vaak wordt voorgesteld?
Laat duizend bloemen bloeien, het gebeurt overal waar mensen aan eigen teelt [van wat dan ook]
zijn begonnen!



WAAROM
staan de kerken
daar zo machteloos tegenover?
Omdat ze geen uitweg weten uit het dilemma
waarin zij zichzelf hebben gemanoeuvreerd.
Aan de ene kant houdt de kerk
aan de objectiviteit van de waarheid vast,
hetgeen betekent:
of het waar is
wat de christelijke leer beweert of niet,
hangt niet van jouw instemming af.
Aan de andere kant beseft ze dat mensen niet op
objectieve waarheden zitten te wachten,
maar op beleving,
op passie.


Welnu,
die wordt hen gegund.
De geloofsbeleving, zo heet het, is persoonlijk,
is jouw zaak.



DAT
is een praktijk
van dubbelzinnigheid,
op de grens zelfs - in mijn ogen dan - van oneerlijkheid.
Gelovigen hoeven niet meer warm te lopen voor de leer,
maar de leer blijft wel wat de kerk tot kerk maakt;
mensen hoeven niet de waarheid bij te vallen,
ze hoeven haar niet eens te kennen,
als ze maar naar de kerk blijven gaan
[en/of belasting
betalen].

Van
heel de samenleving [mythe]
naar heel de kerk [kerkelijk christendom]
naar heel de persoon [onze passie]
is een lange
weg.

WAAR
zijn we nu uitgekomen?
Op een vredig plekje, geen gekift en gekibbel meer:
waarheid is wat mensen waarheid vinden,
een wonder is wat ze als een wonder
beleven.

De religieuze erfenis
keert zich naar binnen,
en heet voortaan spiritualiteit.
Bij veel goedwillende gelovigen blijft intussen de vraag knagen:
zijn we onderweg iets kwijtgeraakt dat we misschien toch beter hadden kunnen houden?
De vraag is terecht, maar daarop komen we [deo volente/inshallah o.a./e.d.]
straks, later of morgen vast wel weer eens [alweer?]
terug
...
engel
blozencool!knipoog
sneakyboosgaap!gemeenhuilen
verliefdliefdesverdrietverliefd
23 jul 2006 - bewerkt op 30 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende