vrijen, bevredigen & loslaten

Je
kunt 't
zo gek niet
bedenken of er zijn
altijd weer mensen die er
wel of niet in geloven &
dat ook nog eens aantoonbaar & controleerbaar
vinden of dat nu gaat over onrecht, haat & geweld
of over hebzucht & uitroeiingspogingen van wat voor vorm van leven dan ook.
Sommigen geloven dat 't best wel anders zou kunnen & anderen geloven
daar weer helemaal niets van. Alles lijkt soms wel op 'n vorm van
vechten tegen de bierkaai, 't toeval,
'n allesvernietigend heelal
& ondoorgrondelijke
eeuwigheid
...

Soms helpt het
als mensen geloven dat er anderen zijn geweest die wel zo'n
'andere'/betere wereld hebben 'voorgeleefd: die zelfs de bierkaai v/d dood hebben overwonnen,
zolang men maar gelooft dat iemand het voor ons al eens heeft gedaan
is het niet helemaal onmogelijk dus?
Vandaar ook religies e.d.

Dit soort van transparantie/transcendentie
al of niet als 'beeld van g d', laat voor hen die 'g d' onverhuld zien:
noemen 'het' g ds zoon, dochter, kind in volstrekte menselijkheid?!
Uniek, op eigen wijze, maar wel duidelijk als herkenbaar mens onder de mensen
maar voor sommigen ook nog eens [veel] meer dan dat en 'beeltenis' van woorden
als 'geest'/Geest, YaHWeH/Elohiem/Allah of 'de Eeuwige', de onbekende bond-
genoot die op de ene of andere manier ooit in het verleden
[en ook nu nog?] gestalte heeft gekregen ...

Maar hoe je dat ook verder wilt duiden,
beschrijven, uitleggen & invullen: je ziet 'iets dergelijks' soms dus wel onder mensen,
al of niet religieus/politiek actief en van wat voor ras, kleur, plaats,
tijd of 'mind' dan ook ~ het bestaat {!} [of juist niet voor hen
die dit alles ontkennen &
weer 'anders' willen zien
& 'duiden'!

Waar het hier dus vooral ook
om gaat is dat die onvoorstelbare diepte voorkomt & ons ondanks alles blijft
aanspreken omdat het gezicht krijgt in 'n medemens [of meerdere mensen]!
Het tragische is misschien alleen nog maar dat er mensen leven die daarmee
[of met 'zoiets'] nooit {?} in aanraking [kunnen] komen en dat er telkens
ook weer kinderen worden geboren zonder die dimensie,
die 'mydimenselijke' belangstelling & liefde.

G d is in feite natuurlijk
[van nature] net zoveel "Vader als Moeder, Broer als Zuster" & die allen samen in
EEN?
Eisend & toegevend,
straffend & vergevend, boos & lief, bedroefd & onverklaarbaar blij & hoopgevend
al naar gelang zich 'iets' ontplooit in onze geest:
in dit lichaam, nu & hier, op dit moment
en deze plaats.

Je ontkomt er nu eenmaal niet aan
om eisen te stellen aan kinderen en medemensen: we zijn regelmatig
afwisselend het onderwerp van al deze gevoelens,
wensen & wisselende 'toevalligheden'?

Soms moeten we wel straffen
of zelfs de ene of andere vorm van 'geweld' gebruiken om leven{s} te redden!
Je ontkomt daar nu eenmaal niet meer aan: het ligt in de aard der ['zoogdierlijke'] zaak besloten!
Het blijft hoe dan ook een wisselwerking tussen 'soft' & 'hard', grenzen aangeven &
ons ervan bevrijden, het ons leren gaan houden aan afspraken &
die zelf beinvloeden, veranderen & aanpassen: dat is
groeiende, menselijke{r] gemeenschap?

We moeten elkaar leren
om onze eigen verantwoordelijkheden te nemen & ook de talloze
consequenties van ons eigen [& 'andersmans'] gedrag onder ogen te leren zien:
'liefde' is dan wel in de grond van de zaak de basisvoorwaarde,
maar het is wel een natuurlijk gegeven met 'n 'bovennatuurlijke' uitwerking als het ware
bij wijze van spreken, vertellen, schrijven, inzien & herformuleren &
'anders' gaan leren beschrijven,
aanduiden & invullen!

Het maakt dus in feite
helemaal niet zoveel meer uit of iemand nu zegt wel of niet in 'g d' en dergelijke
te 'geloven': het gaat erom wat je 'ermee doet' & wat dat zegt of betekent
in ons dagelijks leven.

De enige reden
dat mensen 'zoiets' verschillend ervaren
is het feit dat we stuk voor stuk weer net iets anders zijn opgegroeid, aangepast, veranderd, 'gehersenspoeld'
& 'verlost'
...

Met woorden
zijn we bijna tot alles in staat
naar het schijnt. In ieder geval wel 'wat meer' dan toen we nog alleen maar
onze mimiek, gelaats- & lichaamsuitdrukkingen & gebarentaal
tot onze beschikking hadden!

Oraal
'ervoor gaan',
verbaal 'actief zijn',
ondergedompeld worden in een taal
[of meerdere talen!] en er ook mee leren werken
als betrof het kneedbare klei & hout of wat voor materiaal dan ook ~ we zijn allen
van jongsaf aan gepokt & gemazeld door de details
van al die vormen, geluiden,
gevoelens, gedachten en
daden die zich
BLIJVEN
wijzigen, aanpassen
& laten beinvloeden doordat we er allen dag & nacht mee
blijven werken, 'uitvinden'
& 'uitdrukken'?!

We hebben in de loop
van onze afgelopen honderdduizenden jaren
zoveel samen doorgemaakt dat het is is blijven omvormen & aanpassen
tot telkens weer iets nieuws dat ons verwonderd doet vragen
wat het allemaal betekent
of te zeggen zou
kunnen hebben.

Crises bij de vleet
en wel praktisch onafgebroken & onstuitbaar!
En telkens weer opnieuw opgestaan & 'overgedaan' ...
Nog [veel] levendiger, echter, dieper & 'verder' dan ooit tevoren:
dat zal dan ook zo blijven gebeuren,
naar het zich laat aanzien.

Ondertussen
hebben we al die heilige mydiverhalen,
sprookjesvertellingen en vormen van kunst & leven alweer achter ons gelaten:
ook dat gaat voorbij en blijft desondanks deel uit-maken van ons heden & 'de toekomst'.
De 'enige' basisangst die blijft bestaan is de vrees voor totale vernietiging, wereldwijde destructie van alles wat we hebben leren kennen als 'onveranderlijk',
belangrijk & onmisbaar?

Hoe dan ook: je kunt dit alles op heel veel verschillende manieren blijven zien & waarderen.

Of zelfs afwijzen,
verachten, aan de kant gooien,
wegwerpen, doorspoelen, vernietigen, tenietdoen & dus ook
'voorgoed' trachten te doden & 'volkomen' uit te schakelen. Die keus staat een ieder vrij [met mate]!
Misschien is dat dan ook wel de meest kenmerkende activiteit van wat we menselijk noemen:
'vrijen' & zo bevrij{d}en, 'losmaken', verlossen, ontdekkend bevestigen in onze
betekenisvolle aanwezigheid
voor elkander.

Zolang
dat niet
weer gaat ontaarden
in klef gedoe, duf gezeur,
suf genaai & saaie 'plicht' is het juist dat
wat ons mensen tot een typische 'andere' soort maakt:
duidelijk anders dan onze 'fellow'~
muchomachohomo~
bibonobo's
...
30 dec 2007 - bewerkt op 30 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende