vous permettez madame [adamo & evita] lachhuilbui


~*~

Lachen
is ontstaan
uit een bijzondere vorm
van huilen?

In
verschillende opzichten
hebben deze twee reacties veel
van elkaar
weg
...

We
zeggen soms ook
dat we moesten huilen
van het lachen!

Net als huilen
is er bij lachen sprake van
een bepaalde spanning van de spieren,
het openen van de mond,
het spannen van de lippen en een sneller
ademhalen.

Bij intense lach-
of huilbuien kan het gezicht rood aanlopen
en de ogen gaan
tranen.

Maar
de begeleidende geluiden
zijn opvallend
anders
...

Lachen
klinkt wat minder raspend
en niet zo hoog als huilen,
de uithalen zijn korter en volgen elkaar
sneller op!

Het is alsof
het lange geweeklaag van het huilende kind
zich heeft opge-
deeld in hikjes
en tegelijkertijd wat vloeiender
en lager klinkt?

Hoewel
de gezichtsuitdrukkingen
van huilen en lachen dus sterk op elkaar lijken,
zijn de geluiden die erbij worden gemaakt
gemakkelijker
van elkaar te onderscheiden.

Het eerste teken
dat zich een lachje ontwikkelt
vanuit het huilen
doet zich voor wanneer de moeder
met haar baby gaat spelen:
hem hoog in de lucht tilt,
haar laat schommelen of een spelletje
[en wee het kind dat dit soort
ervaringen moet missen?!]
kiekeboe doet?

In plaats
van huilen van angst
zal de baby nu kraaien
van plezier!

De reden waarom
wij dit doen vanaf de vierde maand is
dat we onze moeder voor die tijd meestal nog niet kunnen herkennen
als bijzonder persoon.

De pasgeborene
reageert op ongeveer eenzelfde wijze
op alle volwassenen.

Maar
een baby van vier maanden
is op zijn hoede voor vreemden
en richt zich vaker en sterker op zijn moeder,
die we in deze fase gaan zien als
onze 'lijfwacht'
...

We voelen ons dus
over het algemeen veiliger bij onze moeder
en stellen een dieper vertrouwen
in haar.

Dit
betekent dat het kind,
als ze iets geks doet waar de kleine van schrikt,
twee signalen tegelijk
krijgt.

Het ene zegt:
'hier gebeurt iets vreemds en akeligs'
en dat maakt dat de baby wil gaan huilen;
maar het andere signaal zegt:
'dit is je moeder, dus alles is in orde,
en er is niets
om bang voor
te zijn'!

Dus de baby
herkent dat iets beangstigend is,
maar weet tegelijkertijd een kreetje en gekir te laten horen
als het de moeder
herkent.

Hieruit ontstaat het
'kirrende huiltje' of het 'gesegmenteerd weeklagen'
dat wij over het algemeen dan ook
'lachen' noemen?

Het lachen
in het eerste levensjaar
ontstaat dus bij de gewaarwording
van 'ik heb een gevaar gesignaleerd
dat niet echt
bestaat'!

Het is een hele
opluchting voor een baby
om te weten dat bepaalde,
schijnbaar angstaanjagende situaties
in werkelijkheid ongevaarlijk zijn,
en als we groter worden,
leren we dit dan ook
uit te buiten door weg te rennen
en het uit te schateren als we
worden gepakt,
of ons te verstoppen
en het uit te gieren als we
worden gevonden?

Op
deze manier
worden speelse versies van serieuze bezigheden
een grote bron van kinderlijk
geluk
...

We spelen
als we ouder worden
wat meer als het goed is
met onze gevoelens
en die van anderen en oefening
baart kunst.

Maar
niet meer zoveel
als we volwassen worden,
al verliezen we nooit helemaal het vermogen
om te genieten van 'veilige angst',
en dit is dan ook vaak iets
wat professionele cabaretiers
ons bieden.

We weten
dat iemand 'beroepsgrappenmaker' is
en dat niets van wat hij zegt echt serieus genomen
hoeft te worden, dus we weten
dat we veilig zitten
en we schateren
het uit,
net als de
[toenmalige]
baby.

Als
we naar
de doldwaze teksten luisteren
of die lezen in mydi of iets dergelijks ~
vaak ook een aanval inhoudend
op de EEN of Andere gevestigde autoriteit ~
amuseren we ons met die confrontaties
van onze mogelijk diepgewortelde
angsten & onzekerheden
en een volkomen
veilige context,
en we voelen bijna automatisch
het geluk door ons stijve
[of verstijfde]
lichaam [en geest]
stromen.

Hieraan
nauw gerelateerd
is het plezier dat kinderen ontlenen
aan een ritje in de achtbaan op de kermis
[of verpakt in allerlei andere woorden,
daden,
spelvormen &
ontdekkingen]
...

We
schreeuwen het uit
als we door de lucht suizen of anderszins
losraken van de harde grond,
maar we genieten wel
omdat ook hier weer geldt
dat deze angst 'veilig' is,
en meestal zijn we daarna
helemaal slap
en nat van het lachen en 'huilen'
als we
aan het eind van de rit
of 'het mydiverhaal'
weer uitstappen
en op de normale
begane
mydigrond
terechtkomen.

Je
ziet
iets dergelijks
ook in diverse richtingen terugkomen
in verliefdheid en krols gedrag,
flirten en
'ruzie'?

En
op een bijna soortgelijke wijze
kijken oudere kinderen
graag naar horrorfilms omdat we,
terwijl we schreeuwen naar het monster,
de geliefde, de ouder, de baas
[opgekropte fixaties]
of een ander drogbeeld,
we heel goed weten
dat ons
op het veilige plekje in de bioscoop,
achter het computerscherm,
op de huiskamerbank of
'op vakantie' &
'mydi'erend'
'al recreatie beoefenend'
eigenlijk
niets kan
overkomen?

Tot
de volgende aanval
van stress &
relaxatie.

blozengemeenknipoog
14 jul 2006 - bewerkt op 28 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende