volyverige vrouw met een albaster-flesse zalfolye!

Terwijl de genodigden het avondmaal houden, volgens de gewoonte der meeste volkeren, die 's
avonds hunne vrienden prachtigst en overvloedigst onthaalden, komt eene volyverige vrouw met een al-baster-flesse vol dierbare zalfolije, en giet die op 's Heilands hoofd, daar hy aan zat, of aanlag, gelijk de Jooden toen van de Assyriers, Grieken & Romeinen hadden geleert, niet zittende, of staande als in den eersten Paaschmaaltijd, maar op rustbeddekens leggende het middag- en avond-maal te houden ...

En ons zal men ligt begrijpen, hoe de Heiland konde gezalft worden: voor al, zo men denkt, dat zy op den slinker elleboog met de voeten en beenen achterwaarts leggende, de rechterhand gebruikten om spijs en drank aan den mond te brengen.

In die lichaam-gestalte spijsde em ruste de Heiland: maar ruste niet van den arbeid zijner ziele; en had een andere spijs, namentlijk, dat hy deede den wille van die hem gezonden had.

Wenschlijke gast, die aller gelovigen zielvoedsel is!

Hier toe was fhy van eeuwigheid gezalfd; en word ook met recht met dierbaare zalfoly overstort.
De Geleerden twisten over den rechten zin van 't grondwoord pistikee, dat onvervalst is verduischt: en sommigen willen, dat het drinkbaare, anderen, dat het gestampte, of van de stad Opis, of Pista, of Halm-nardus geweest zy; en stellen wwn Nardus uit de bladen, en een uit de halmen gedrukt, en dus halen zy 't van een Latijnsch woord Spicatum, uit halmen geperst.

Maar de zaak is van dat belang niet, dat wy ons daar mede zouden ophouden; dat het een kostlijke zalf geweest zy, is door Matai uitdruklijk betuigt, en ons genoeg. Dat Nardus een zeer welreikend kruid, en in
zalfolijen gebruiklijk was, kan niemant onbekend zijn. Dat ook deeze zalf dierbaar moet geweest zijn, blijkt uit de albaster-fles, waar in die besloten was.

Zo waren de Ouden gewoon in kruiken, potten, en glazen de geurzalven te bewaren, en tegen de luchtbesmettingen te beschermen. Waarom de Taalzifters hier weder oneens zijn over de betekenisse van
't Grieksch, alabastron, dat sommigen een glas, anderen een uitgeholden steen vertalen; maar 't komt op een uit, en vertoont ons een bus, of flessche, waar in die zalfoye besloten was, en die nauw en lang van hals, drupsgewijze en schaars de zalfolye uitgaf; waarom ook de vrouw haar zalf-flessche brak om overvloediger hoofd en voeten van JC te zalven.

Eerst zalft zy de voeten, en droogt die af met haar hair; daar na breekt zy, niet onverhoeds, maar voortbedachtlijk, haar bus, en stort de zalve op 't hoofd uit; en zo vind men geene tegenstrijdigheid, maar eenstemmigheid, tusschen de H. Euangelisten.

Gemeen was het zalven by de Ouden: voor al in gastmaalen om dus smaak en reuk te verkwikken, en de zinnen der genodigden te strelen. Zo wierden niet alleen gasten, maar ook eetzaalen, met balsem-geuren vervult; en die welriekendste bloemen, olyen, zalven uitstortten, waren gerekend hunne gasten best t' onthalen.

Gelijk de gelovige ziel onder 't heilbestier van den Opperherder en Koning, de gunstrijke genadebedeeling des N.T. dus verbeeld: gy maakt mijn hoofd vet met olye; want schoon de Nardus hier, en elders alleen vermeld staat, was echter de geurzalf uit andere welriekende kruiddroppen, als cinnamon, opobalsamum, myrobolaan, en diergelijke t' zamen gesteld; en gelijk sommigen willen
daarom hier pistikee genaamd, om datze voornaamlijk uit Nardus, en Myrobolaan bestond, die in 't Syrisch, pistika, of noot-olye, geheten wierd.

De vrouw, die deeze welriekende geurzalf uitstort, word hier niet genaamd, maar blijkt Miryam, de zuster van El Azar/Lazarus geweest te zijn, en niet, Miryam haMagdaliet. Deeze volijverige vrouw komt ons meer-maals voor als de dienstvaardigste, en getrouwste van alle vrouwen, die JC volgden, en draagt van den Mond der waarheid dat heerlijk getuigenisse weg, dat zy het beste deel verkoren had, dat van haar niet zoude weg genomen worden. En hoe dierbaar Christus haar moet geweest zijn, is uit deeze zalving en uit-stortinge der dierbaare geurzalve ligtlijk af te nemen.

Het opmerkelijkste aan dit alles is het feit dat er zoveel lagen over elkaar zijn komen te liggen in de loop van die bijna 2000 jarige geschiedenis [en zelfs al een of twee duizend jaar daarvoor!]! Op de allereerste plaats is er natuurlijk altijd de oorspronkelijke gebeurtenis of 't gedachtenspel wat aanleiding gaf tot het herinneren van deze of gene waardevolle feiten & verzinsels: daarna volgen dan dus zowel mondeling als schriftelijk de verdere verduidelijking en verhulling, uitleg & aankleding van wat belangrijk wordt geacht
~ het is zowel kunst als leerstof, journalistiek als dagboekanierschap, land- & zee~'roverij' als piratendom, zingeving aan 't menselijk leven als wel lering en vermaak ~ van oudsher is dat de basis geweest voor alle menselijke{r} vormen van kunnen & niet-kunnen, doen & laten, levenslust & nadere pogingen tot 't ontdekken van wat wij op aarde doen ~ de basis van alle religie, filosofie, politiek & 'wijsbegeerte'?!