vervolg op klaak vaas o/h terrein v/h paleis ~~~~~

(ka) De Boeddha had nog nooit 'n dergelijk {groot veelzijdig} leed gezien & was zó geschokt dat hij meteen de nacht daarop van huis vertrok, met 't voornemen om 'n manier te vinden waarmee hij zichzelf & anderen kon helpen lijden in 't leven te dragen. Dit verhaal is natuurlijk 'n mythos: 't was bedoeld om boeddhisten te laten zien wat ze moesten doen om verlichting te bereiken. We kunnen pas ècht beginnen ons doel na te streven als we de alomtegenwoordige DUKKHA/'t Lijden van 't Leven toelaten tot ons denken & voelen: daarom plaatsen vrijwel alle religieuze tradities 't pijnlijk lijden bovenaan hun agenda. We duwen lijden liever weg & doen vaker net alsof 't ver-driet v/d wereld òns verder niet aangaat, maar als we dat doen dan blijven we steken in 'n inferieure versie van onszelf. 't Allesbepalend beeld v/h westers christendom is dat van een gekruisigde jonge man in doodsnood: 't is 'n symbool v/d wreedheid die mensen elkaar sinds mensenheugnis hebben aangedaan.

Maar het is daardoor óók 'n pijn die de wereld bevrijdt: de westerse christelijke leer van boetedoening - die geen deel uitmaakt v/d Grieks-orthodoxe leer - is soms moeilijk te begrijpen: 't valt nauwelijks voor te stellen dat 'n zg. 'Barmhartig G d' ZÓ'N intens lijden zou 'eisen' als 'prijs voor onze redding'?

Maar de Franse filosoof Pierre Abélard (1079-1142) stelde 'n alternatief voor: wanneer we naar zo'n kruisbeeld kijken, breekt ons hart van sym-pathie & medeleven ... & juist DÍE innerlijke beroering van compassie & instinctieve empathie kan ons redden. De Oude Grieken, die aan de wieg (kribbe) stonden v/d westerse rationele traditie, hadden 'n bijzonder TRAGISCHE opvatting v/h leven: tijdens 't jaarlijks feest van Dionysus ~ de god van verandering ~ presenteerden de vooraanstaande schrijvers van Athene tragedies voor 'n toneelwedstrijd waarbij iedere burger verplicht aanwezig was. De toneelstukjes gingen gewoonlijk over 'n Oude Mythe die werd aangepast om hem te laten aansluiten bij de problemen & de (politieke/sociale) situatie v/d stad in 't afgelopen jaar. 't Feest was nu dus zowel 'n soort van spirituele oefening als 'n overpeinzing v/h dagelijks leven: de toeschouwers werden er gezamenlijk toe aangezet om méé te voelen met mannen of vrouwen (& kinderen?) die worstelden met een moeilijke beslissing & die 't ene of andere min of meer rampzalige gevolg van hun acties onder ogen moesten leren zien. De Grieken kwamen naar deze toneelstukken om gezamenlijk te huilen, i/d overtuiging dat die gedeelde smart de onderlinge band(en) v/d burgers versterkte(n) & de toeschouwers ervan doordrong dat niet (meer) alleen waren met hun verdriet. Wat mij, Chai, betreft 'petje af' voor zowel vorm als inhoud van die belevenis! In de grond v/d zaak (met wortels & takken) ongeveer eenzelfde streven als myDi dwars door onze dagelijkse beslommeringen heen ...