verstoorde mydilevensteksten van toen voor nu ...

Ik had
Het verstoorde leven
gekregen van een kennis
[ergens midden jaren tachtig]
en begon daar heel argeloos
in te lezen.

Ik werd
vanaf het begin gepakt
door Etty's
teksten.

Ik ben
meteen teksten aan gaan strepen
om nog eens terug
te lezen.

Het was
een waar feest der herkenning,
zeker in haar geworstel met spiritualiteit
en met gevoelens ten opzichte van
andere mannen
en vrouwen.

Maar
ze is steeds
met de voeten op de grond blijven staan.
Ik wilde vooral geen verhaal van een heilige vertellen.
Daar kun je je niet mee identificeren.
Ik heb vooral die fragmenten geselecteerd,
waarin ik mijn eigen worsteling en zoektocht herken.
Ik schilder een portret van Etty's groei,
die in de gekozen fragmenten tot leven komt.
Maar ik heb verder niets aan de teksten veranderd.
Etty was haar tijd ver vooruit.
Er werd haar wel eens verweten dat ze 'bakvis-achtig was.
Ik zie dat niet zo.
Als je ZO kunt schrijven over je eigen kinderachtigheden,
dan moet je wel in staat zijn om afstand te nemen en jezelf te relativeren.
DAT kan een 'bakvis'
niet.


Ik was
- in de tijd dat ik haar dagboek las -
tamelijk gefrustreerd over het werk dat ik deed
en de rollen die me werden aangeboden.
Ik voelde de behoefte om ZELF iets te maken,
maar ik wist niet HOE.

Toen werd ik
op een goed moment benaderd
door een centrum waar ik wel kwam,
met het verzoek of ik iets wilde doen van ongeveer twintig minuten,
op hun 'benefietdag'.

Ik had niets op de plank liggen,
maar besloot om een aantal fragmenten uit "Het verstoorde leven"
voor te gaan lezen.

Het kwam zo aan bij de mensen ...
DAT was het moment waarop ik wist dat ik iets met die teksten wilde gaan doen.
Inmiddels heb ik de voorstelling een kleine tweehonderd keer gespeeld.
Ik heb niet vaak meegemaakt dat een tekst
die ZO VAAK wordt gereproduceerd,
ZO FRIS BLIJFT.

Ik laat de tekst
zijn werk doen door mij heen ...
de tekst zit in mij ...
ik laat me erdoor raken en meevoeren.
Soms word ik door mezelf verrast;
dan hoor ik mezelf een bepaald stuk tekst
op een heel nieuwe manier zeggen,
zonder dat ik dat stuur ...
of ik word opeens overvallen door een emotie,
op een niet gepland moment.
DAT vind ik juist zo prachtig.
Op DIE manier
BLIJFT het LEVEND.
Mensen hebben deze woorden nodig.
Het is een mydiverhaal
over een innerlijk vrij mens
in een tijd van onderdrukking,
een afschuwelijke,
zwarte tijd.

Door haar innerlijk licht
geven haar woorden ons kracht,
hoop en troost.

Als je op DIE manier
met teksten om kunt gaan,
blijft de essentie ervan SPRINGLEVEND.
Het probleem met mydibijbelverhalen is vaak
dat ze gestolde energie zijn geworden.
De teksten zijn geannexeerd en geinterpreteerd
door mensen die ons vervolgens hebben verteld
dat HUN interpretatie ook de [enig] juiste is.
Fanatici weten altijd wat "G D" gezegd heeft
en hoe 'HIJ" - het is ook meestal altijd een 'hij' -
'het bedoeld heeft'?

Als je er
anders over denkt
dan ben je in hun ogen een 'afvallige'.
Terwijl die kennis,
die 'mydiwijsheid',
juist is ontvangen 'uit de kosmos',
vanuit 'bewustzijn'.


ALLES
wat we binnen krijgen
komt uit het 'universele bewustzijn'.
In DIE zin ontdekte ik begin jaren zeventig,
mede onder de toen wat modieuze invloed van allerhande 'psychedelicatessen',
dat g d zegt: "IK spreek tot IEDEREEN, maar het hangt er wel vanaf,
WIE ER LUISTERT!"

Of je nu
een 'profeet' bent
of een 'putjesschepper',
het is en blijft JOUW myDiVerhaal,
jouw "EIGEN WAARHEID"!

'de
omstandigheden,
de goede en de slechte,
moet je aanvaarden,
wat niet belemmert dat jij jouw leven
eraan kan wijden de slechte te
verbeteren
...'