Veel van zijn mystieke voorstellingen ~

Van de dope als 'n sterven met 'Christos', v/d gnosis & de Geest, Christos & de 'nieuwe Adam', de formule 'geloof, hoop & liefde' ~ achtte men (soms) alleen te begrijpen vanuit de gedachtewereld v/d hellenistische 'mysteriegodsdiensten'. Maar er waren ook (best wel!) andere geluiden. De invloeden zouden reeds aanwezig kunnen zijn (geweest) i/d cultus van Yesjoe als KURIOS ('de HEER' i/d eerste hellenistische gemeenten. Niet zozeer SP 'helleniseert' dan 't 'joodse christendom', maar de oergemeenten helleniseren Sja'oel Paulos & SP op zijn beurt, corrigeert hun hellenisme, onder meer door de individualistische(r) beleving van religie & mystiek te vervangen door 'n rijk(er) gemeenschapsgevoel!? Zó worden de 'gemeenteleden in christos' met elkaar verbonden tot één lichaam 'als het ware' ...

Nog een ander geluid was weer de opvatting dat SP de grondslag van zijn christosmystiek vindt i/d joodse verwachting v/d masjiach of de 'Messias' die hij (al) ontwikkelde vóór z'n 'Damascus~ervaring'. Die Damascuservaring is de vervulling van die verwachting & initieert SP i/d 'christosmystiek', die hij ervaart als 'ik in Christos' & 'Christos in mij'. Slechts bij de uitwerking & verwoording hiervan maakt hij gebruik van joods-hellenistische & hellenistisch-mystieke voorstellingen ...

'n Belangrijke omslag in 't onderzoek naar de paulijnse mystiek kunnen we vinden i/h werk van Albert Schweitzer: AS zoekt de grondslag van SP's mystiek i/d eschatologie. Daarbij vormt niet 't denken over 'de eindtijd' deze grondslag, maar de door SP ervaren originele (universele) 'werkelijkheid in christos'. Niet 'g dsmystiek', maar 'Christosmystiek' kenmerkt de paulijnse rondzendbrieven rond de jaren '40/'50/'60 (?) v/d zg. 'eerste eeuw'. De nadere invulling daarvan is eigenlijk (oorspronkelijk) geheel joods-eschatologisch: SP's mystiek richt zich zodoende (al doende) op 'de veronderstelde eindtijd', in overeenstemming met de voorstellingen v/d eerste (joodse) oer~gemeente(s)! Hij ervaart dat de bovennatuurlijke wereld door 't sterven & de 'opstanding' van Christos IN de natuurlijke is binnen-getreden. Daardoor wordt 't 'in Christos zijn' gekenmerkt door 'n aspect dat vreemd is aan welke vorm van 'hellenistische mystiek' dan ook: 'de Eschatologische Verwachting'.

Wat mij (Chai) betreft: zitten we daar nog steeds 'middenin' na 20 eeuwen: via 'mensenrechten'.