Vanalles en nog wat 2

Al veertien dagen zwijgt Antigone. Gisteren zat ik er even helemaal doorheen. Ik mezelf in slaap gehuild. Zo gek, dat ook iemands zwijgen zoveel kan doen. Ze leest ook al een week mijn berichtjes niet meer en ik voel me enorm genegeerd. Ik begrijp eruit dat ook het lezen van een "goedemorgen" teveel voor iemand kan zijn. Het voelt alsof ik voor haar niet meer hoef te bestaan, alsof onze vriendschap niets voor haar betekent, alsof mijn berichtjes niet helpend zijn, alsof ik teveel ben. Alsof ze mij niet meer moet. Ik weet dat ze gezegd heeft dat ze me wel liefheeft, vlak voor ze zweeg, maar juist haar zo lange zwijgen lijkt hier niet van te getuigen. Vrijwel elke nacht droom ik over haar. Ik maak me zorgen. Over onze vriendschap en hoe het verder moet straks, maar ook over haar. Kan ik niet iets doen? Kan ik echt alleen wachten? Ik twijfel of ik haar huisgenoot een berichtje zal sturen via Facebook om te vragen hoe het met haar gaat... Veertien dagen is echt lang als je normaal dagelijks van iemand hoort!

Mijn scriptie is een puinzooi. Ik heb alles in elkaar gezet, maar hij is 11000 woorden te lang. Zit te twijfelen of ik zal gaan werken met bijlages, maar dat betekent ook dat ik komende week waarschijnlijk mijn scriptie zal moeten herschrijven. Ook mist er informatie, en de argumentatie is rommelig, hoorde ik. Alleen de conclusie was sterk, dat is iets. Verder twijfel ik over bepaalde dingen of ze in het methodisch kader of het theoretisch kader thuishoren. Waarom lijken die twee zo op elkaar? Veel te doen nog deze week, dus! Ik wilde dat ik beter sliep, dan had ik meer energie om ermee bezig te gaan.

Vanavond moet ik dan echt mijn levensverhaal gaan vertellen bij mijn kring. Vorige keer was ik niet aan de beurt gekomen. Ik vind het best wel spannend. Gelukkig is de aftrap al geweest en maakt dat het wat minder spannend. Ik ga ze ook vertellen over mijn emo-tijd. Misschien ga ik ze een liedje laten horen uit die tijd, om ze te shockeren. Ik vind dat altijd genieten, ik ben namelijk zo'n lief en verlegen meisje en dan kom ik aanzetten met foto's van mezelf met zwart haar, zwart omrande ogen en studarmbanden, en dus met kneiterharde metal.

Ook ben ik begonnen met het naaien van mijn winterjas. Dat wilde ik graag zelf doen. Ik kwam toch niet echt leuke jassen tegen dit jaar. Maar toen ik gister ging naaien, brak ineens de naald! De machinenaalden zijn nu op denk ik, want ik kon ze niet vinden, dus ik moet eerst nieuwe kopen voor ik verder kan. Ergens twijfel ik of niet mijn zus haar dure stretchnaald nog in de machine zat en hij daarom brak. Ik had wel gezegd dat ze ze moest wisselen wanneer ze klaar was, maar denk dat ze dat niet gedaan heeft. In dat geval moet er nog ergens een naald zijn, maar waar?

Nuja, ik ga zo maar weer eens aan mijn scriptie. Lekker schrijven en puzzelen. Aju!
29 okt 2019 - 255x gelezen
Profielfoto van Morgenrood
Morgenrood, vrouw, 26 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende