van yorans deep throat tot & met geitenneukers

YORAN
Deep Throat.
Pimmetje Dark Room.
Volkert de Stalkert &
Theo de Geitenneuker van Gogh
tot Bouyari Moehammad: elk land krijgt
de gekken die het verdient en dat
blijkt telkens over &
over again
& again?

Deugden
zijn geen
Beperkende Normen of Vage Waarden, maar
kwaliteiten waar je in uitblinkt.

Zo zijn ook Slechte Eigenschappen
geen Bevrijdende Kenmerken of een Toevallig Lot,
maar mankementen waar je last van hebt & waar je eigenlijk vanaf wilt!
Ontvankelijkheid & Beperktheid hebben en krijgen we van nature:
we zijn dus Al Eeuwen op zoek naar de Juiste Openheid
& Ware Afleren?

Mucho
Macho Homo
BiBonobo lust nog
wel 'n Trosje Bananen
van de Grootste Familie van Nederland
samen met Z'n Harempie! Hup Holland Hup,
Laat Paul niet in z'n Hempie staan?
Andre van Duyn, Pim Fortuyn, Volkert van der Graaf,
Theo van Gogh, Mohammed Bouyari & Van Speyk.
't Stoksken van Oldenbarnevelt, De Gebroeders de Witt & 't Groene Zootje
op 't Groene Zoodje of Jan van Schaffelaer & Schout bij Nacht Karel Doorman,
Geslachtsdelen Overzee & Ons Groene
Insulinde of Nieuw
Guinea?

Waar
een Klein Land
allemaal niet Super Groot in kan zijn:
it boggles the mind, baffles the spirit &
staggers the body?!

Het woordje 'ontvankelijkheid'
komt van 'ontvangen' & doelt op 't
vermogen te ontvangen.

Met ontvangen
doelen we dan dit keer niet op 't innen der centjes,
op poen of iets als loon
ontvangen.

Voor 't geliefde mydiertje
heeft nu & hier ontvangen vooral met bevindelijkheid te maken,
met het vermogen om elkaar wederzijds te raken,
aan te spreken &
te beroeren.

Het heeft iets passiefs?
Inderdaad: zo kun je onze heidekneuters
& dijkbewoners vragen waarom zoiets passiefs een deugd is!
Als je naar de deugdethiek van Aristoteles kijkt, dan zie je dat hij deugden telkens
uitlegt als een midden tussen een teveel en een te weinig,
tussen de Wadden & de Beekse
Bergen a.h.w.

Het beroemdste voorbeeld daarvan
is dapperheid, waarbij aan de ene kant lafheid staat & aan de andere kant overmoed.
Op die manier kunnen wij ook samen proberen
om ontvankelijkheid te definieren.

Maar is dat wel
een midden tussen iets?
Tussen grensloze absorbtie
& beperkte zuigkracht?

Het lukt ons eigenlijk niet zo best,
al dat getheoretiseer & getheologiseer:
gegoochel met woorden!

Ontvankelijkheid is in feite
al iets wat we van nature bezitten:
we zijn ontvankelijk voor prikkels van buitenaf
en ook voor gevoelens die ons van binnenuit raken of overweldigen & overstelpen:
maar voor al die zeer uiteenlopend prikkels
kunnen we ons wel openstellen
of afsluiten.

Misschien zou je zo
ontvankelijkheid een wat 'moederlijke{r}' houding kunnen noemen
waarbij we de juiste openheid betrachten als individu
& als 'volksgemeenschap'?

Aan de ene kant
volledige openheid & aan de andere kant
volkomen afgeslotenheid:
'n onmogelijkheid!

Precies zo
wordt dit alles ook steeds moeilijker
en ingewikkelder naar het schijnt,
want wat is dan het
'juiste midden'?

Als
we ons
teveel openstellen [zoals
bijvoorbeeld deze Yoran & Natalee,
Pim & Volkert, Theo & Mohammed [onder talloos vele anderen!]
dan raken we overprikkeld, klappen dicht,
slaan de plank mis
& dreigt hopeloos
falen.

Wie
overprikkeld is
[door drugs, handicaps,
vals populisme & al dat soort vormen van invaliditeit],
die sluit zich verder af; wie lang overprikkeld is, die stompt af,
met botheid als gevolg
& chronische/terminale
'ziekte'.

Het
juiste midden
voorkomt dat we overprikkeld raken
EN
dat we
{TE}
bot worden.

Om
dat juiste
midden te kunnen vinden,
moeten we leren luisteren
naar ons innerlijk.

Dat
is dan
ook precies wat
er misging [bijvoorbeeld]
in deze al eerder en vaker
vermelde gevallen.

Dat
gaat nu
eenmaal niet zomaar
volkomen vanzelf: dat moeten we
[kunnen] leren.

Teenagers
zonder grenzen
zijn uitgeleverd aan hun eigen
malle hartstochten &
gekke frustraties.

Adolescenten
& neurotici kijken niet verder
dan hun eigen spirituele penis
lang & dik is: ze
'botsen'!

Kunstenaars
& fanatici zouden wel willen komen
tot 'een goed gesprek', maar hun ego
staat in de weg?

De
artist &
de extremist zouden
elkaar een helpende hand hebben
kunnen reiken inplaats
van 'de knoet'.

Zo
kun je
bij ontvankelijkheid ook
denken aan de Annunciatie:
het moment dat de engel Gabri'el
aan de jonge maagd Miryam vertelt
'dat G d haar uitverkoren heeft' om 'de moeder
van Zijn Zoon' te worden: Miryam lacht die kleine blijde
grote boodschap niet zomaar weg,
volgens 'het mydiverhaal
dat rondgaat',
zij is vooral
ontvankelijk!

En
het blijft
altijd weer interessant
om te zien hoe schilders
dat moment van ontvankelijkheid & [over]gevoeligheid
van 'de ongehuwde moeder' kunnen uitbeelden
& vormgeven tussen
aankondiging, wieg
& kruis.

In
de verte
schreeuwt de Leeuw,
wiegelt Sonneveld, kan Kan,
freakt Freek, brult Bram, juicht Youp
& huichelt Hans om ontvankelijkheid & doordringbaarheid,
echtheid & huichelarij, woede & blijdschap,
zuidelijker Jool &
noordelijker
Vlijt?

Het
gaat dus
allang niet meer
om die Domme Hollanders & Bolle Belgen,
vruchtbare Vlamingen & nijvere Nederlanders,
maar [allang] om alle volksstammen & volkeren op de vlucht die wij ook hebben opgezocht
in hun homelands aan de andere zijde van de evenaar &
die nu op hun beurt
naar ons komen.

We
imiteren onze
verste voorouders tot
in 't allerkleinste details & hoeken van onze geest
& onze ziel smacht nog steeds naar bevrijding & verlossing,
ontdekkingen & toepassingen
van oude wijsheid &
nieuwe kennis.

Waren
ze stuk
voor stuk maar
niet zo stom geweest
om zich ZO te ver te laten gaan
zonder enige weg
'terug'?

Het
was niet
nodig geweest dat
't ZO VER kwam,
maar 't is wel
gebeurd.

We
gruwen &
verafschuwen,
maken er 'grapjes'
over & nemen
de nodige
afstand.

Maar
dat alles
laat wel een
onuitwisbaar spoor achter in
ons brein.

Met
de 'nodige'
'grijze' gevolgen &
'wegwijzers' of juist
een gebrek
daaraan.
@