Van vrolijk naar verdrietig in 5 minuten

Misschien kennen jullie dit gevoel, je voelt je goed, je hebt zin in het leven en dan opeens ben je verdrietig.
Wil je huilen, schreeuwen en alleen zijn.
Of nee dat zeg ik niet goed..

Je denkt dat je alleen wil zijn maar je wil eigenlijk iemand bij je hebben die zegt dat het goed komt, die voor je deur staat opeens zodat je niet de kans krijgt om te zeggen dat je niet kan afspreken of geen zin hebt.
En ik heb echt een hele hoop vrienden, vrienden die mijn zorgen en verhalen kennen maar toch staan die niet zomaar voor mijn deur.

Ik ben dan ook een meisje waarmee het eigenlijk ook echt goed lijkt te gaan.
Vaak schreeuw en huil ik vanbinnen.

Misschien moet ik toch iets meer over mezelf vertellen..

Mijn moeder is overleden, nu bijna 3 jaar geleden.
Ze was al ziek sinds ik een jaar of 12 was, ze had kanker.
Mijn moeder was mijn beste vriendin, zo iemand die thuis op je wacht met een kop thee en die ziet wanneer je even een knuffel nodig hebt.

Ik zeg vaak, haar lijf was ziek, haar geest niet.
Ze was altijd vrolijk, behalve als ze pijn had of ziek was van de chemo.
Al die jaren hebben we het echt nog heel leuk gehad samen, we hadden een traditioneel gezin en waren ondanks de ziekte heel gelukkig.
Ze heeft het bijna 13 jaar volgehouden en toen was haar lichaam op.

De laatste weken heb ik naast haar in het ziekenhuis geslapen, haar gewassen en ingesmeerd met bodylotion.
We keken expeditie robinson en prate over het leven.
Over hoe ze nooit mijn kinderen zal zien of mij zien trouwen.
Ik probeer alle dingen te vragen die ik kan bedenken.
Probeer alles te onthouden, hoe ze lacht hoe ze kijkt, hoe ze praat..

Alles is nu vager geworden, ik mis haar nog steeds..
Eigenlijk altijd en overal..

Maar het leven gaat verder, alles om me heen draait door en we leven in een land waarbij je niet te lang kan stilstaan.

Ik heb een hele lieve vriend die me steunt waar hij kan maar toch ben en voel ik me soms alleen, alleen in het verdriet en alleen met mijn zorgen.