Ik kan hier een heel verhaal over mezelf vertellen maar liever zet ik iets neer waarvan ik vind dat het een van de mooiste dingen ooit geschreven is.. Het maakt me vrolijk en verdrietig tegelijk.
Voor iedereen die iemand moet missen:
Doodgewoon
Ik mis je achter op de fiets, ik mis je in de trein. Ik mis je bij de H&M en bij de Albert Heijn.
Ik mis je onder rekenen, ik mis je onder lezen. Ik mis je in de winter, bij het voeren van de mezen.
Ik mis je als ik jarig ben en als de oma's komen. Ik mis je als ik wakker lig, ik mis je in mijn dromen.
Ik mis je zonder woorden, elke dag en elke nacht. Ik mis je als ik grapjes maak en niemand om me lacht.
Ik mis je in de kamer, als ik naar je foto kijk. Ik mis je als we - ik en papa - fietsen op de dijk.
Ik mis je op vakantie, in ons huisje op de hei en als we door de regen lopen zonder jou erbij.
Ik mis je elke dag opnieuw wanneer ik wakker word. Ik mis je schoenen in de gang, je beker naast je bord.
Ik mis jouw tandenborstel naast de mijne in het glas. Ik mis je voeten op de trap. Ik mis je blauwe jas.
Ik mis jouw kleren in de kast, je broeken en je truien. Ik mis je geur, ik mis je stem, ik mis je boze buien.
Ik mis je bij je graf als ik je naam zie op de steen. Ik mis je als ik samen ben met papa, en alleen.
Ik mis je als ik ijsjes eet, en appels en bananen. Ik mis je als ik huilen moet, ik mis je zonder tranen.
Ik mis je als je jarig was en iedereen er is. Ik mis je als ik eventjes niet merk dat ik je mis.
Ik mis je als ik keelpijn heb, ik mis je als ik val. Ik mis je nergens echt het ergst, maar altijd overal.
