van 't ene komt 't andere {niet altijd, maar soms}
Soms
lijkt myDi
in mijn verouderende
kleine piepoogjes wel wat
op 'n soort van kwispedoor,
'n grijze vuilniszak of groene compostbiobak
of 'n koelkast met vriesvak, 'n ouwe boekenkist
vol met werkelijk van alles en nog wat aan opborrelingen & weggooitoestanden
of 'n etalage van de moderne versie v/d myDiWinkel
van Sinkel!
Op
hoge{re} leeftijd
worden mydimensen wat
vergeetachtiger, maar allerlei jeugdherinneringen
keren juist nogal eens heel
levendig terug in
ons 'heden'.
In
zekere zin
zijn alle mydientries
dus ook reminiscenties van
'net voorbij' of 'lange geleden'?
Je zegt iemand meestal niet makkelijk in 't gezicht dat hij oud is:
oud [of jong] zijn 'de anderen', ook al zijn 't dan 'leeftijdsgenoten'.
En als je al over iemand zegt dat hij 'oud' is, dan is dat vaak onveranderlijk wegens 't ene of andere gebrek of 'n tekortkoming: iemand wordt wat slechter ter been en kan niet meer zo goed tegen drukte,
je kunt zien dat hij 'n dagje
ouder wordt.
Wat je werkelijk
bijna nooit iemand zult horen zeggen, is iets als:
"Hij zei zulke wijze dingen, hij begint echt oud te worden!"
Er mogen dan wel in allerlei talen & culturen handenvol spreuken & gezegden zijn over wijsheid v/d ouder-dom & 't verstand 'dat met de jaren komt', maar in de kille realiteit van ons normale taalgebruik geven we aan dat er meestal toch its niet helemaal in orde is
met 'oud zijn'?
In de moderne media
crosst de ouderdom op 'n mountainbike
door de duinen van Schoorl of de zandverstuivingen van de Vale Ouwe,
maar in onze taal over de derde leeftijd ~
om een van de nogal nogal bedenkelijk talrijke eufemismen te nemen ~
volgen we over 't algemeen nog vrij nauwkeurig
het beeld v/ ouderdom zoals dat i/d 17de eeuw
op elke 'trap des levensch'
stond geschilderd:
" de jeugd & 'volwassenheid'
als 'n periode van kleur & afwisseling,
gevolgd door wat in essentie
een afdaling is, in grauwe kleding,
met al spoedig 'n wandelstok & later zelfs een enkele keer ook nog met krukken,
'n gang van gebrek & verlies, tot & met 'n grijsgrauwe
kalende Elckerlyc in myDiAlledagsland die
zich volkomen doodziek, levensmoe
& totaal uitgeblust
te ruste
legt?"
Onder
dit klimmen & dalen
kun je 'n interpretatie v/d levensloop tekenen
die in de ontwikkelingspsychologie bekend staat als de
'parabolische opvatting'!
De tijd tussen baby & adolescentie
geeft 'n expansie & verfijning van mentale & cognitieve vaardigheden te zien,
die curve bereikt 'n optimum & daarna beginnen diezelfde vaardigheden meestal,
elk in 'n eigen tempo, alweer naarstig
verder achteruit te gaan &
te desintegreren.
Die parabolische opvatting is
~ helaas pindakaas ~ niet helemaal onwaar.
Om 't even tot de geheugenfuncties te beperken:
het wordt allengs moeilijker om op namen te komen,
't wordt moeilijker om je voornemens te onthouden {
"Ik moet zometeen niet vergeten om ..."},
't wordt al met al over 't algemeen wat moeilijker
om nog dingen 'uit 't hoofd'
te leren?
Dit zijn
allemaal geheugenklachten
die praktisch in iedere enquete onder ouderen opduiken
& 't is onzin om ze niet als 'n vorm van 'achteruitgang' te zien:
maar in 'n geheugen dat al wat 'op leeftijd' raakt doet zich
OOK
'n verschijnsel
voor dat werkelijk nieuw is. Het kan niet gezien worden
als de in verval geraakte versie
van 'n ooit intacte
vaardigheid.
Het
is daarmee
'n barmhartige relativering
v/d parabolische
opvatting.
"Toen
ik tegen
de zestig liep,
begon ik 'n curieus
verschijnsel te ervaren ~
't spontaan, ongevraagd naar boven komen
van vroege herinneringen,
herinneringen die al langer dan vijftig jaar hadden voortgesluimerd.
En niet alleen maar herinneringen,
maar hele geestesgesteldheden, ideeen, sferen,
& de passies die daarmee geassocieerd waren ~
herinneringen, vooral, aan m'n
'jongensjaren'!"
"PERMA
~myDiStore"?
ZO
ongeveer moeten
reminiscenties dus ook aanvoelen:
ongeboden, ongezocht, & tegelijkertijd
zo volledig & intact dat 't lijkt alsof ze bijna
totaal ongerept tevoorschijn zijn gekomen
uit 'n laag die
NU PAS,
'in de ouderdom',
weer ontdooit ~ mijn moeder had dat ook
vooral in haar laatste levensjaren
aan 't eind van de jaren zeventig
v/d vorige eeuw & 't begin van de jaren tachtig
tot 'n week voor die
EL AL
~crash op de Bijlmer
{de dag nadat zij werd begraven
bij mijn vader die al bijna vijftig jaar 'op
haar lag te wachten' nadat hij vijf
maanden voor mijn geboorte
getroffen was door
'n Duitse
kogel!}
...
Van
't ene
komt 't andere:
that's what myDi is
'all about'.
hoge{re} leeftijd
worden mydimensen wat
vergeetachtiger, maar allerlei jeugdherinneringen
keren juist nogal eens heel
levendig terug in
ons 'heden'.
In
zekere zin
zijn alle mydientries
dus ook reminiscenties van
'net voorbij' of 'lange geleden'?
Je zegt iemand meestal niet makkelijk in 't gezicht dat hij oud is:
oud [of jong] zijn 'de anderen', ook al zijn 't dan 'leeftijdsgenoten'.
En als je al over iemand zegt dat hij 'oud' is, dan is dat vaak onveranderlijk wegens 't ene of andere gebrek of 'n tekortkoming: iemand wordt wat slechter ter been en kan niet meer zo goed tegen drukte,
je kunt zien dat hij 'n dagje
ouder wordt.
Wat je werkelijk
bijna nooit iemand zult horen zeggen, is iets als:
"Hij zei zulke wijze dingen, hij begint echt oud te worden!"
Er mogen dan wel in allerlei talen & culturen handenvol spreuken & gezegden zijn over wijsheid v/d ouder-dom & 't verstand 'dat met de jaren komt', maar in de kille realiteit van ons normale taalgebruik geven we aan dat er meestal toch its niet helemaal in orde is
met 'oud zijn'?
In de moderne media
crosst de ouderdom op 'n mountainbike
door de duinen van Schoorl of de zandverstuivingen van de Vale Ouwe,
maar in onze taal over de derde leeftijd ~
om een van de nogal nogal bedenkelijk talrijke eufemismen te nemen ~
volgen we over 't algemeen nog vrij nauwkeurig
het beeld v/ ouderdom zoals dat i/d 17de eeuw
op elke 'trap des levensch'
stond geschilderd:
" de jeugd & 'volwassenheid'
als 'n periode van kleur & afwisseling,
gevolgd door wat in essentie
een afdaling is, in grauwe kleding,
met al spoedig 'n wandelstok & later zelfs een enkele keer ook nog met krukken,
'n gang van gebrek & verlies, tot & met 'n grijsgrauwe
kalende Elckerlyc in myDiAlledagsland die
zich volkomen doodziek, levensmoe
& totaal uitgeblust
te ruste
legt?"
Onder
dit klimmen & dalen
kun je 'n interpretatie v/d levensloop tekenen
die in de ontwikkelingspsychologie bekend staat als de
'parabolische opvatting'!
De tijd tussen baby & adolescentie
geeft 'n expansie & verfijning van mentale & cognitieve vaardigheden te zien,
die curve bereikt 'n optimum & daarna beginnen diezelfde vaardigheden meestal,
elk in 'n eigen tempo, alweer naarstig
verder achteruit te gaan &
te desintegreren.
Die parabolische opvatting is
~ helaas pindakaas ~ niet helemaal onwaar.
Om 't even tot de geheugenfuncties te beperken:
het wordt allengs moeilijker om op namen te komen,
't wordt moeilijker om je voornemens te onthouden {
"Ik moet zometeen niet vergeten om ..."},
't wordt al met al over 't algemeen wat moeilijker
om nog dingen 'uit 't hoofd'
te leren?
Dit zijn
allemaal geheugenklachten
die praktisch in iedere enquete onder ouderen opduiken
& 't is onzin om ze niet als 'n vorm van 'achteruitgang' te zien:
maar in 'n geheugen dat al wat 'op leeftijd' raakt doet zich
OOK
'n verschijnsel
voor dat werkelijk nieuw is. Het kan niet gezien worden
als de in verval geraakte versie
van 'n ooit intacte
vaardigheid.
Het
is daarmee
'n barmhartige relativering
v/d parabolische
opvatting.
"Toen
ik tegen
de zestig liep,
begon ik 'n curieus
verschijnsel te ervaren ~
't spontaan, ongevraagd naar boven komen
van vroege herinneringen,
herinneringen die al langer dan vijftig jaar hadden voortgesluimerd.
En niet alleen maar herinneringen,
maar hele geestesgesteldheden, ideeen, sferen,
& de passies die daarmee geassocieerd waren ~
herinneringen, vooral, aan m'n
'jongensjaren'!"
"PERMA
~myDiStore"?
ZO
ongeveer moeten
reminiscenties dus ook aanvoelen:
ongeboden, ongezocht, & tegelijkertijd
zo volledig & intact dat 't lijkt alsof ze bijna
totaal ongerept tevoorschijn zijn gekomen
uit 'n laag die
NU PAS,
'in de ouderdom',
weer ontdooit ~ mijn moeder had dat ook
vooral in haar laatste levensjaren
aan 't eind van de jaren zeventig
v/d vorige eeuw & 't begin van de jaren tachtig
tot 'n week voor die
EL AL
~crash op de Bijlmer
{de dag nadat zij werd begraven
bij mijn vader die al bijna vijftig jaar 'op
haar lag te wachten' nadat hij vijf
maanden voor mijn geboorte
getroffen was door
'n Duitse
kogel!}
...
Van
't ene
komt 't andere:
that's what myDi is
'all about'.
08 okt 2007 - bewerkt op 12 sep 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 14 mei 2026 In 1231 stelde Paus Gregorius IX de “inquisitie”
- O 14 mei 2026 39/40 Voor alle diverse universele joden zouden de
- O 13 mei 2026 Weken eerder was de Joodse koning Aristoboulos aan
- O 13 mei 2026 Theoretisch kan zowel Tiberius Julius als Yesj@NL
- O 13 mei 2026 Rome had ook hem ‘n heffing opgelegd & gebied ont-
- O 12 mei 2026 Joden&Romeinen: Rome leek al oppermachtig te zijn
- O 12 mei 2026 Drie waarschuwingen dus nog: om te beginnen is die
- O 11 mei 2026 Zo wil lezen, schrijven, overwegen, testen ons ook
- O 11 mei 2026 Elk jaar weer bezoeken duizenden reizigers de stad
- O 10 mei 2026 Al sinds schier onheuglijke tijden waren keizers &
- O 09 mei 2026 Meer dan 123 jaar hommeles: 3 wereldoorlogen enzo!
- O 09 mei 2026 Op overtreding van nieuwe en gewijzigde bepalingen
- O 09 mei 2026 Wetten tegen de zedeloosheid 20/5 1911…p
- O 09 mei 2026 Yesterday all my troublehooters seemed so far away
- O 08 mei 2026 Pauselijke e.d. macht op hoogtepunt overal altijd?