Wanneer mensen elkaar in de ogen kijken gedurende een gesprek, dan is dat vaak in elkaars rechteroog, zeker voor rechtshandigen.
In dit oog is meestal de emotie te zien. Wanneer we een foto van iemands gezicht voor de helft bedekken, zien we dat effect vaak. Bij het elkaar aankijken tijdens een ge-sprek wordt - onbewust - steeds even naar het linkeroog geschakeld om als het ware te toetsen wat er in het rechteroog te zien is.
Het linkeroog ziet er vaak 'leeg' uit. Daarom is het vaak moeilijker iemand aan te blijven kijken terwijl je in elkaars linkeroog kijkt. Er ontstaat al snel de behoefde om weg te kijken om de 'leegte' te ontvluchten. Wanneer men een oefening in communicatie doet op basis van dit gegeven, vragen de vrouwen in de groep vaak welk oog bedoeld wordt met het 'rechteroog': "Bedoel je van mij uit gezien of van jou uit gezien?" vragen ze dan. Mannen gaan er makkelijker van uit dat het bedoeld is vanuit henzelf!
De uitleg dat vrouwen bij ruimtelijk inzicht gehinderd worden door perspectiefwisselingen geeft een andere kijk op de gevonden verschillen in wetenschappelijk onderzoek.
In feite betekent het dat de verschillen tussen mannen en vrouwen bij ruimtelijk inzicht niet fundamenteel zijn, maar dat er een factor speelt die de beschikking over ruimtelijk inzicht noodzakelijkerwijs overvleugelt bij vrouwen.
Dit betekent dat de uitkomsten uit wetenschappelijk onderzoek met betrekking tot ons ruimelijke inzicht wisselend kunnen zijn.
Dit werpt een nieuw licht op de aard v/d 'normaalcurve': bij ruimtelijk inzicht is een soortgelijke verdeling te zien, waarbij de mannelijke curve meer naar rechts ligt en de vrouwelijke meer naar links. Ook hier zijn de verschillen net zo goed mogelijk als de overeenkomsten ...
Overigens blijken resultaten uit onderzoek ook te maken te hebben met het doen van onderzoek zelf.
Resultaten uit een onderzoek over sekseverschillen met betrekking tot een bepaald onderwerp hangen nooit alleen maar af van capaciteiten op zich; de wijze waarop een opdracht gepresenteerd wordt, speelt ook een belangrijke rol.
Bij 'mannen' zal het competatieve element eerder een rol spelen, de beste willen zijn {WAT WIL IK?}; bij vrouwen zal het 'proefleidereffect' eerder een rol spelen. zij verplaatst zich meer in degene die wat van haar vraagt, en ze wil weten hoe ze de proefleider 'helpt' {WAT WIL DE ANDER?} ...
I/d 2de helft v/d 20ste eeuw werd bij 't doen van psychologisch onderzoek ontdekt dat proefpersonen onbewust de neiging hadden te doen wat zij dachten dat de proefleider van hen verwachtte.
Zo kwam er vaak een resultaat uit onderzoeken i/d richjting van wat de preofleider verwachtte, omdat de proefpersonen hem onbewust 'geholpen' hadden.
Dit effect is zo sterk, dat men onderzoek tegenwoordig 'blind' doet & 'double-blind'.
Degene die het onderzoek uitvoert, krijgt niet de kennis over het doel en de verwachtingen [hypothesen] v/h onderzoek en voert 't onderzoek dus 'blind' uit.
Zo worden er geen verwachtingen bij proefpersonen neergelegd, of worden de resultaten niet [meer] in de richting v/d verwachting v/d uitslag gestuurd.
Ook de proefpersoon weet niet of hij in 'n experimentele situatie zit of in 'n controlegroep waar in feite geen handeling bij uitgevoerd wordt.
Overigens bleek dat er 'n belangrijk verschil in resultaten was bij 'n mannelijke of 'n vrouwelijke proefleider.
Hierdoor sloeg de balans, afhankelijk v/d aard v/h onderzoek, de ene of de andere kant uit.
Hoe sterk 't effect is van wat 'n ander van je verwacht, blijkt ook op scholen.
Kinderen presteren niet altijd volgens hun vermogens, maar juist ook naar de verwachting die de leerkracht van hen heeft.
Ik zal er nog maar even 'n uurtje of wat over slapen ...
Wat interessant zeg. Klopt wel. Ik kijk vaak alleen naar het rechteroog. Ik hoop dat je goed hebt geslapen of nog steeds aan het slapen bent, het is weer laat geworden zie ik.
Uiteindelijk toch uitgeslapen & de 'vullesmannen' overleefd! Het leven blijft een soort van mozaiek waar 1001 legpuzzelstukjes een plaatsjes kunnen vinden na heel veel gepietepeuter? Uithuilen & opnieuw beginnen: doorzetten, niet opgeven & de dingen aanvaarden waaraan je [nog] niets kunt doen ...