Uitbuiting, wreedheid, geheimhouding?

Kinderarbeid is niet sexy meer: men verwacht zelfredzaamheid van kinderen, maar dat is niet reëel!

Kinderarbeid is geen sexy onderwerp meer: niet voor de universiteiten, die liever op thema's als business, veiligheid, identiteit & beeldvorming inzetten dan op hard sociaal-economisch onderzoek. Maar ook niet voor de samenleving, die zelfredzaamheid steeds hoger in het vaandel heeft.

Zelfredzaamheid wordt ook van kinderen verwacht. Die moeten hun rechten maar afdwingen. Maar dat is niet reëel!
Heeft Nederland een morele plicht om onderzoek te doen naar kinderarbeid? Zo heeft NL dat lang ervaren: wij waren sterk in het bestrijden van kinderarbeid wereldwijd. Tot dit kabinet aantrad. Dat wil inzetten op economische in plaats van sociale ontwikkeling van een land.

Je zult zien, die gaat alleen nog maar ten goede komen aan de elite in Derde Wereldlanden, niet aan de onderklasse.
India is een goed voorbeeld: aan de positie van de allerarmsten is niets verbeterd ondanks de welvaartsstijging bij de bovenklasse.

Als je inzet op economische ontwikkeling, dan moet je hulp aan kinderen als een uitzondering daarop beschouwen.
Je moet erkennen dat kinderen niet in staat zijn om voor zichzelf op te komen: aan de manier waarop een land omgaat met kinderen, kun je de mate van beschaving aflezen. Dit kabinet zal zeggen: het bedrijfsleven maakt werk van duurzame handel. Laat hen kinderarbeid uitbannen?

Bedrijven zijn onder maatschappelijke druk meer afspraken gaan maken over verantwoordelijke manieren van productie: ze zijn bang voor schandalen. Dat leidt tot een daling van de kinderarbeid in de productie-industrie die bestemd is voor de export. Heel mooi!?

Maar wat gebeurt er buiten deze fabrieken? Daar belanden kinderen in de prostitutie, de slavernij, de mijnen, de productie voor de lokale economie. Kinderen waar bedrijven geen zicht op hebben, moeten toch echt door de overheid en ontwikkelingsorganisaties geholpen worden.