Twinkle twinkle myDiStar how I wonder what you are

'myDiOpdracht aan de myDiKunstenaar {elke dag weer}'

~*~

Zodra de Kunst
haar onvergetelijke gestalte krijgt
in de hellenistische Samenleving blijkt de kunstenaar
reeds betrokken te zijn in een
Concurrentiestrijd.

Hesiodus
maakt naam in een Zangconcours,
de klassieke tragedieschrijvers worden bekend door Wedstrijden,
waaraan prijzen zijn verbonden, en de kunst
van de Welsprekendheid raakt spoedig
in de sfeer van het
grote Geld.

Onder de druk
van de concurrentie
wordt de Individuele Prestatie tot op grote hoogte gedreven.
Het LOONT om de eerste en de beste te zijn en de wereld van de kunst raakt daardoor onvermijdelijk in de ban
van het Marktmechanisme.

Wat als SPEL begonnen is
werd bittere economische ernst.
De wereld van de kunst is nu niet meer weg te denken uit de 'markt'.
De kunstenaar ontvangt opdrachten van de 'markt' en zal
om in leven te blijven moeten doen
wat de markt vraagt.

~@~

Vanuit dezelfde
hellenistische cultuur echter
komt ook scherpe Kritiek op DIT
mechanisme.

De ongebonden
filosoof Socrates toonde geen enkel vertrouwen
in dit Systeem van de Markt.

Wat goed en mooi is
kan volgens hem NOOIT in een dergelijk Forum
bepaald worden.

HIEROVER
zal zich het Wijze Bestuur van de Rechtvaardige Staat
moeten beraden.

De Kunstenaar
zal in Dienst genomen moeten worden van de staat.
ZIJ zal de kunstenaar gerichte Opdrachten geven en ZO zal
de kunstenaar ingezet kunnen worden voor het
Algemeen Belang.

DEZE
wending
doet zich steeds opnieuw
onder ons
gelden.

OOIT
was het
een {al}machtige Kerk
die de kunstnaar in dienst nam,
DAN is het de Socialistische Staat die de kunst
inspireert en dirigeert,

DAN
worden burgerlijke of nationalistische Normen vaardig
en beslissen over wat 'echte' of 'ontaarde' kunst is
en wat Toelaatbaar is in de
Maatschappij.

~@~

Als TEGENBEWEGING
tegen de krachten van de markt en van de staat
moest de kunstenaar wel
Opstaan.

Kunstenaars
hadden uiteraard altijd al
een eigen Inzicht ontwikkeld in hun stiel.
Maar na de Verlichting staat de Autonome Kunstenaar
in volle lengte op.

De Motor van de Autonomie
drijft kunstenaars voort van de ene
naar de andere beweging,
waarmee zij zich steeds opnieuw pogen te onttrekken
aan Morele Dwang of Economische
Baat.

HIER heerst een Innerlijk Verzet
tegen IEDERE vorm van 'opdracht', waaraan een zeker
maatschappelijk belang
gekoppeld is.

~@~

DEZE
drie krachten,
het vrije~marktmechanisme,
de dwang
van de openbare normen en waarden
en de absolute autonomie
van de kunstenaar,
zijn aan elkaar
tegengesteld,
maar ze bewerken MET elkaar,
dat de kunstenaar,
hoe HARTSTOCHTELIJK deze de Vrijheid ook zoekt,
TOCH steeds weer Afhankelijk wordt gemaakt
van de markt
en dan TOCH steeds weer de Normen
en Waarden
van de samenleving
blijkt te weerspiegelen ~
zij het met een
'slecht
geweten'.

~@~

HET IS
de combinatie van DEZE krachten
waardoor de spiritualiteit van het Bauhaus het uiteindelijk niet hield.
Maar dat is niet het einde van de beoogde samenwerking
van arbeid en kunst
gebleken.

De mogelijkheid
van die samenwerking blijft intrigeren en uitdagen
en komt telkens even aan het licht in een
geslaagd ontwerp.

Het boek Exodus
kent de CRISIS van het project,
maar geeft de opdracht niet op:
ZIJ houdt de kunstnaars aan hun opdracht en zij maakt
de gemeenschap medeplichtig aan
DIE opdracht.

ZIJ verwacht
van de kunstenaars, dat zij met hun scheppend vermogen
een DAAD kunnen stellen,
waardoor de ZIEL opleeft en zich van haar vrijheid bewust wordt
EN kan GENIETEN van
die vrijheid.

ZIJ WEET
dat als dergelijke bijzondere daden
niet steeds opnieuw gesteld worden de maatschappij 'doodgewoon'
dichtgebouwd wordt en bezet wordt door belangen die
die vrijheid niet dienen.

DAAROM
legt zij het verband
tussen de 'doodgewone' arbeid en de 'bijzondere' kunst.
ZIJ hoopt op een maatschappij waarin gewone arbeid
werk zal zijn om van te genieten,
werk dat de kwaliteit van
KUNST heeft.

NU gaat het ons HIER
niet om de Verheerlijking van de Kunstenaar,
maar om de 'myDiOpdracht' aan de myDiVerteller/Lezer/Schrijver & ~Reactor: de kunstenaar/medeschepper/Belever e.d.
in Ieder van
ons!

DAT
is het meest
hachelijke moment in onze relatie
van gemeenschap en 'kunstenaar', en dus zeker van
myDiGemeenschapper en 'virtuele woordkunstenaar'
die wij allen zijn.

HIER ligt
het misverstand voor de myDiDeur?
Maar HOE kan de 'gemeenschap' anders haar 'medeplichtigheid'
aan de opdracht van arbeid, leven en kunst duidelijk maken
dan door vragen aan onszelf en elkaar
te stellen?

IS HET
MOGELIJK om,
opkijkend uit de lezing van ons eigen myDiLevensboek
{EN GENesis/EXOdus t/m APOcalyps!) en met aandacht voor wat
de kunstenaar {IEDER van ons dus} schept,
te komen tot vragen aan de KUNSTENAAR
& het KUNSTWERK
van ons leven?

Wij doen het, anyway,
simpel, onbeschaamd en in een poging om duidelijk te zijn
in wat we 'verwachten' van onszelf
en elkander.

Het is
aan iedere
myDikunstenaar voor zich
om zich af te vragen of zulke vragen de moeite
van het overwegen
waard zijn.

ELK woord
is een teken van leven en zegt 'iets' van 'ons'.
Vanaf de vroegste 'oertijden' af maken wij geluiden, woorden en zinnen om
uiting te geven aan onze individuele eigenheid tussen opstaan en weer
slapen gaan {en die processen gaan ook door
in onze dromen}.

WAT
kunnen we
er nog meer van zeggen
op DIT moment?

Ieder
myDivogeltje zingt
{of maakt anderssoortige geluiden}
zoals het gebekt is
en geeft ZO aan zichzelf
{en de wijde Wereld}
te kennen:
"IK BEN ER"
{'yhwh':
was & ben 'wordende'},
luister naar mij,
reageer op mij,
want wij zijn
in elkaars territorium Aanwezig
en kunnen
het niet laten om
te 'kwinkeleren',
ieder op
eigen
wijze.

~#~

~verliefd~
~liefdesverdriet~
~verliefd~
engel
25 okt 2004 - bewerkt op 06 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende