tussendoortje: de 'yesjoesnack' {voor behoeftigen}


Wat is
1000/2000/3000
of 4000 jaar?

Een lange tijd
zou je kunnen zeggen!
En inderdaad, daar zit
wel wat in
...

Maar
voor een tijdreiziger
is dat net zoiets als een paar dagen geleden,
of 'ergens anders',
maar toch niet al te
ver weg.

Het is maar net
met wie je in kontakt komt,
hoe je het ervaart en wat je ermee doet.
Waarschijnlijk kan ik niet zo bar veel anders doen
dan vaststellen dat ik ongeneeslijk religieus/mystiek ben aangelegd:
dat heeft er altijd al in gezeten voor zover ik weet,
en dat zal er ook wel niet zomaar
uit gaan.

Als je meer dan
zestig jaar rondzwerft door tientallen landen
en niet weet wat je eigenlijk aan het doen bent,
dan rest je niet zo bar veel anders dan tot die konklusie te komen:
ik zie 'de dingen' zoals ze zijn,
en tegelijkertijd zie ik daar dwars doorheen
een 'andere' werkelijkheid die daarvoor al aanwezig was en er
ook nog zal zijn als ik er
niet meer ben.

Trouwens,
wie ben ik?
Dat vraag ik me na 60 jaar nog steeds af!
Je ontstaat en vergaat, en daar tussenin probeer je te ervaren 'wat er gebeurt':
je hebt een stuk of zes zintuigen meestal in je tijdelijke lichaam met ogen die kunnen zien en oren
die kunnen horen, een neus om te ruiken, een tong om te proeven
en een geest om
te ervaren?

En met een beetje geluk
kun je daar ook nog eens verslag van uitbrengen via gebaren,
mimiek, woord en daad!

Ieder mens is uniek
en net weer een tikkeltje [of heel erg] anders dan de anderen:
we stammen af van de andere planten en dieren, zijn een schakeltje in het grote geheel tussen zon, maan en sterren en proberen er wat van te maken op een wijze
die binnen onze vermogens ligt?

Ieder lichaam is anders
[kort/lang, dun/dik, slim & dom, mannelijk & vrouwelijk, gezonder of zieker en nog heel veel meer!]
en wat we waarnemen en waar we verslag van doen
is 'onze' werkelijkheid?

We nemen voor waar aan
wat we ervaren en met een beetje goede wil zou je kunnen zeggen
dat dat alles een splintertje van de totale werkelijkheid is,
of dat je die totaliteit van 'alles' wat 'er is' ook
'g d' zou kunnen noemen?

Dat klinkt wat 'persoonlijker'
dan alleen maar 'het totaal' of 'de totaliteit',
laat staan 'heelal' of 'eeuwigheid'!

Mensen hebben dan ook de neiging
om dat 'geheel' van 'alles wat er is', toe te spreken met woorden als "Vader" of "Moeder",
God en meer van dergelijke 'omschrijvingen'!

Je weet dat het 'niet' kan,
of dat 'het' er niet is, maar omdat je nu eenmaal niet zo goed tegen eenzaamheid kunt
en er niet altijd een luisterend oor of 'alziend oog' ter beschikking is,
ga je over tot de 'noodgreep' van 'de onbekende bondgenoot',
die je aanspreekt al was het [hij/zij] deel van jezelf
en jij deel van 'hem/haar'.

Misschien
is het nog wel eenvoudiger uit te leggen,
maar ik doe het nu maar even in mijn eigen woorden,
voorzover het begrip en
mijn verstand
reikt
...

Aan de ene kant
[de 'goddelijke'] zijn we dus allemaal 'hetzelfde',
komen uit EEN 'bron' en keren
ernaar terug?

Aan de andere kant
verschillen we van elkaar
omdat we er anders uitzien, ons anders gedragen
en een eigen manier van voelen, denken, zien en horen,
ruiken en proeven hebben!

En daar moeten we het dan ook
meestal maar mee doen: je bent ontstaan,
het enige waar je echt zeker van bent is dat je weer zult verdwijnen en vergaan,
maar in de tussentijd, tussen komen en gaan,
ligt je bestaan min of meer
in eigen handen,
sta je op eigen voeten en benen
[zolang het duurt]
en moet je maar zien
dat je er samen met anderen
[of desnoods 'helemaal' alleen]
'iets' van maakt?

Zonder hulpmiddelen
red je dat niet in de meeste gevallen:
dus ga je op zoek naar 'steun en toeverlaat'!
Dat kan dan van buitenaf en/of van binnenuit.
Je familie, vrienden, kennissen of 'someone special'?
Of datgene [diegene] waarvoor we gewoonlijk het drieletterwoordje
'g d' reserveren!

Ik geef er de voorkeur aan
om NIET "God" te echrijven, of god,
en al die andere 'omschrijvingen' zoals men wel deed:
Eeuwige, Almachtige, Heer enzovoorts, maar liever
het 'drieletter'-woordje 'g d',
met de nadruk op de ontbrekende middelste letter
omdat 'het'/hij/zij uiteindelijk 'iets heel anders' is
dan alle andere dingen die we wel kunnen zien,
horen, beetpakken en iets
mee doen:
DEZE
"Ander"
is immers 'het Geheel'/'de Totaliteit',
de zingevende geest waarvan we aannemen
dat die al 'aanwezig' was voordat 'al het andere' bestond
en die er 'nog zal zijn als al het andere er
niet meer is'?

Iets
'onmogelijks' dus eigenlijk,
maar wel behoorlijk onontbeerlijk!
Je benoemt iets wat 't totaal is van alles wat er is,
maar wat je alleen maar kun 'aannemen'/'aanvaarden'/'ervaren'
als we ons er totaal en helemaal ook zelf voor open stellen
en ons wezen laten doordringen?

Zoiets, althans!

Het 'bestaat' dus niet
zoals alle andere dingen 'bestaan',
maar het is de som van 'alles wat er is'
omdat heelal en ook eeuwigheid 'uit hem/haar voortkomen'
en je het gevoel hebt dat 'jij/zij' in het centrum van jouw bestaan aanwezig is
omdat er anders alleen maar leegte zou zijn of zelfbedrog, lariekoek, flauwekul
& volkomen zinloosheid.

DE
grote vraag blijft dus:
waarom geven mensen vaak de voorkeur aan die leegte
of aan een totaal belachelijk aftreksel van zinsbegoocheling,
waanidee en hoogmoed, ijdelheid, depressie/oppressie & noem het maar op
wat je kan vertonen aan maskerades, potsierlijke dierlijke plantaardige pretenties en
schijngestalten, tijdelijke vermommingen en 'whatever comes in handy'
of wat wel 'nuttig' lijkt?

We doen maar wat
en hebben de neiging om maar wat heen en weer te zwalken
tussen volkomen zinloosheid en al
die pretenties van 'belangrijkheid',
zelfbehoud & al die andere mucho macho
bonobonale belachelijke
tragikomische homobi~
verschijnselen
...
@
engel
18 jun 2007 - bewerkt op 03 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende