tussen de regendruppeltjes door

Ook dat derde kenmerk van postmoderniteit, het verlies van controle over de eigen woorden, speelt een belangrijke rol in deze (PCC) passage. SP schrijft dat hij 'onzegbare woorden' vernam, woorden die 'niemand mag uitspreken'. Het woord arrêta dat hij in de uitdrukking arrêta rêmata gebruikt ('onzegbare woorden' is een samenstelling van a- (de alfa privans die een ontkenning of onmogelijkheid aanduidt) en rêtos van het werkwoord erein (spreken, beschrijven, noemen). Anders gezegd: arrêta is een synoniem van apofatisch. Sja'oel Paulos spreekt over een ervaring die zich uit het spreken terugtrekt. Hier hebben we voor mijn gevoel de basispositie van 'de mens'. Van aller-eerste oorsprong zijn we zoogdieren (net als alle andere levende wezens, planten & dieren) die voortkomen uit 'g d', het aanvankelijk onkenbare althans onuitspreekbare, waar 'alles uit voorkomt'? Via de cultuur, 't mensapelijke/aapmenselijke, hebben we via onze genen, gebaren, geluiden & verbeeldingen, talen ontwikkeld die alles trachten te omschrijven, 'vatten', wat we tegenkomen 'onderweg naar het einde'. We zijn allemaal in die tussenvormen uit oorsprong naar gevolg! Van daaruit 'volgt de rest': we moeten niet de illusie koesteren dat we 'alles' weten, dat zou pure hoog-moed & zelfoverschatting zijn, maar blijven wel proberen om zelfs het onuitspreekbare, zoals bijvoorbeeld 'de naam van g d', uit te spreken, of te 'benaderen'. Die 'heilige grond' vormt de oorsprong en basis van waaruit alles voortkomt & 'een vervolg krijgt'. Enige gepaste 'eerbied' zou zo dus zeker op z'n plaats zijn. Voorzover ik 't 'snap'. PCC: 'De taal spreekt ons'. Zo ongeveer drukt MH uit dat de mens gedwongen is om aan te sluiten bij woorden en zinnen die reeds lang bestaan voordat wij onze ervaringen opdoen. Vlg. VPF spreekt SP over 'visioenen & openbaringen' in navol-ging van z'n opponenten @ Korinte. Hij denkt dat SP zijn zogenoemde reis 'naar 't paradijs' precies in deze bewoordingen vertelt omdat 't jargon verdacht is, & hij 't overdreven ontzag voor mystieke ervaringen daarmee in diskrediet kan brengen. Inderdaad probeert SP ook relativeringen in z'n woorden aan te brengen ~ zoals inzake de glossolalie & de pneumatici in 1 Korinte 12 of omgekeerd wanneer hij boven alle intellectuele en spirituele vermogens 'de liefde' stelt. Maar dit neemt de ruimte voor authentieke (mystieke) ervaringen niet weg. Wat niet authentiek is (& nooit authentiek kan zijn), zijn de bewoordingen. De mysticus die 'n unieke (idiolecte) taal spreekt, wordt door niemand verstaan. Men wordt alleen maar verstaan als men de taal van de ander spreekt. "Alsof dat 'alles' zou zijn"?

Vandaar dat de stilte vaak duidelijker spreekt dan het woord!

Net als 't zacht suizelen van de wind. De adem die leven brengt.

De geest die ons al of niet bezielt.

Nu eerst maar even de boodschappen doen
...