tussen 11 & 16: {sweet muchomachohomobibonobootje}

Hoe
& wat,
wanneer & wie
dan ook, alles is
betrekkelijk!

WAARHEID
is
[voor jou]
wat jij voor waar wilt houden:
alles berust immers op hypothese,
veronderstelling, vooronderstelling
& verbeelding?

Je
hele leven
is gebaseerd op jeugdherinneringen
die stoelen op jouw genetische opmaak & ervaringen.
En je kunt naderhand
[met een beetje geluk]
jouw eigen voorstellingswereld bepalen
en verder inrichten.

Het
meest kenmerkende
aan
[o.a.]
mydimensen is nu eenmaal
dat we van elkaar verschillen en bepaalde overeenkomsten hebben:
de mate waarin staat volkomen open
voor onze eigen definitie
& interpretatie.

Je hebt leren leven
op een bepaalde manier,
op grond daarvan je eigen grenzen bepaald
en vroeger of later ontdek je wie jij bent, hoe jij anders bent dan anderen
en met welke mensen je min of meer iets
gemeenschappelijk hebt.

Wat je ervaart is jouw waarheid,
jouw eigen ervaring en aanname van wat voor jou waarschijnlijk is & 'echt'.
Die variaties zijn enorm en praktisch bijna niet onder woorden te brengen of nader te omschrijven:
het gaat ons 'boven de pet', we 'kunnen er niet bij', het is haast niet
[eigenlijk nooit]
HELEMAAL
'te bevatten'!

Daarom is dan ook elke voorstelling weer 'nieuw' en een tijdelijk uittreksel/aftreksel & van dat 'geheel'?

Het is nooit compleet, af,
finaal beslist, definitief & vastgelegd:
't blijft bij voorlopige veronderstellingen!
Een legende is dan ook net zoiets als een grap of een wijze uitspraak:
waar & onwaar tegelijk ~ 'n balans.

We blijven dan ook allemaal kinderen,
hoe oud we ook worden: ook dat is typisch menselijk.
In iedere volwassene schuilt 't kind dat ze ooit waren,
en in elk kind zit de toekomstige volwassene als 'verstopt'
[bij tijd van leven]:
evolutie bedient zich nu eenmaal van vormen,
voorstellingen & 't spelen
met de inhoud.

Het is als klei,
hout, verf, steen & 'de taalschat':
je kunt ermee vormen wat je ook maar wilt.
We kunnen er
[bijna]
alle kanten mee op die we maar willen ~
voorstellingsvermogen kent
geen grenzen.

De houten kribbe
van het kind is gemaakt van de boom
van de kennis van goed en kwaad in 't paradijs,
en het kruis eveneens: het wijst naar de hemel ~ wij bevinden ons
daartussenin al of niet in evenwicht ~
we zijn gebonden aan de aarde
omdat we eruit voortkomen en in terugkeren,
en tegelijkertijd zijn we ook als het
ware 'hemelingen', 'engelen', 'goddelijke wezens'
of 'kinderen van g d'
& nemen deel
aan beiden
...