tot straks

Zeg
Chai!
Wat denk je
van de
dood?

Niet
zoveel!
Het is 't tegenovergestelde
van ons
leven.

Naast
het graf van mijn ouders
is nog 'n lege plek,
maar ik heb eigenlijk nog niets ondernomen
om daar te mogen liggen:
zou dat er nog van komen voordat ik
echt aan sterven
'toe ben'?

't Kan
immers elk moment
'zover'
zijn.

Toen
mijn vader
doodgeschoten werd
was hij dertig & ik nog niet geboren,
dat zou nog vijf maanden
duren.

Toen
zijn vader stierf
was ik de enige die er bij was:
ik zat nog op de lagere school
& hij was in de tachtig net als mijn moeder in '92
& bij haar begrafenis op de dag
voor die El Al Bijlmer~
crash.

Vorige maand
was 't de soldaat van Oranje en gisteren Jan Wolkers:
het gaat maar door & zal nooit
meer/weer echt
ophouden.

De enige
zekerheid die we hebben is
dat we geboren zijn &
zullen sterven.

Wanneer weten we niet.
Net als met Janosch die geduldig wacht
tot 't moment 'hier' of
'daar' is?!

In de tussentijd
moet dus van alles en nog wat plaatsvinden:
alles wat we voelen, denken, doen & laten
ligt tussen onze verwekking &
laatste adem.

Aan theorietjes
over de zin van leven & sterven
is geen gebrek:
daar zou je hele bibliotheken over
vol kunnen
schrijven?

In
myDi
krabbelen we meestal
maar wat aan 't
oppervlak:
een
losse inval
hier, een gevoel
of gedachte daar,
wat dadendrang
& vreugde/'genot'
zin/'zinloosheid',
moedeloosheid
& pijn.

Wat
kan een
mens met wat
[mordechai/set/chai/kraaijeveld etc.]
voor naam of bijnaam dan ook
denken over de dood?

Niet veel!

Het gebeurt.

Maar waar het eigenlijk om draait is ons leven.

Of er zou een 'zieltjesverzamelaar' moeten bestaan die ons als het ware oogst als de tijd daarvoor rijp is?

Een vreemde gedachte:
maar dat gaat ook op voor de meeste andere gedachten en gevoelens die mensen hebben
en alle daden die we verrichten tussen die eerste
& laatste ademhaling?

Of
zoals Erik zei:
ik denk er niet aan
omdat ik die gedachte
om alles te moeten opgeven wat mij lief is,
jullie allemaal inbegrepen,
ondraaglijk vind.

Ik hoef er
niet aan te denken,
omdat ik al heel jong
overtuigd raakte van
twee dingen.

Of
't bij de gratie is
van G d, natuur, religie,
'n centraal intellect dat wel alles
'weet' & kan 'doorgronden',
duistere machten, chemisch~elektromagnetisme
of de simpele drang in ons
tot voortbestaan:
het staat vast
DAT
't systeem
WERKT!

En aangezien
het onderhand wel
helemaal glashelder is
dat ik
NIET
weet, noch
ooit kan uitvinden, bij
wiens gratie 'het werkt',
ga ik me er ook
niet meer over
opwinden.

Ik aanvaard het met blinde dankbaarheid.

Zoals
ik al eerder
en vaker geschreven heb:
je hoeft je weldoener niet te kennen
om dankbaar te zijn.

Hoe
weet ik
dat 'het systeem'
werkt?

Omdat
als ook
maar EEN enkel
onderdeeltje ervan werkt,
ongeacht hoe klein
als bloem, beest, mucho macho
homobi bonobo. regenboog & elk van die talloze miljarden
kleine wonderen van de natuur die je iedere seconde
van elk leven tegenkomt,
dan 'dus' ook alle
andere onderdelen
'werken'.

Hoe
weet ik
dat ik 't
nooit zal uitvinden
'hoe het
werkt'?

Man,
schei uit,
en waardeer alle
tijd & frustratie die we onszelf bespaard hebben:
heel wat slimmerder & snuggerder
mensen dan ik hebben hun
leven er al mee verpest,
& nog zijn we
allemaal als
mieren
...

Of
'iets'
laterz
...
~~~
blozen
engel
sneakygaap!huilen
knipoogcool!OK!
verliefdliefdesverdrietverliefd
20 okt 2007 - bewerkt op 17 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende