Toen u begon als hoogleraar pleitte u ervoor dat

De psychiater vooral dokter moest zijn? Niks 'zingeving'! "De opvatting van 't vak gaat als 'n slinger heen & weer. Natuurlijk maak ik zelf daar dus ook deel van uit. Toen ik i/d jaren '70 v/d vorige eeuw in opleiding was, heerste nog de opvatting dat medicatie geven 'n teken van falen was! Je had 't immers moeten redden met praten? Terwijl je gewoon heel veel kunt doen met medicatie. Die opvatting is geluk-kig ietwat minder dominant geworden, maar daarna dreigde 't tegendeel weer door te schieten. Nú is 't enorme optimisme over medicatie dat 'r zo'n 10 jaar geleden nog was, alweer flink afgenomen! 't Stemt tot bescheidenheid als je merkt hoe moeilijk 't is om als dokter niet alleen de ziekte te verklaren, maar ook de ziekte te begrijpen?" MOET JE EERST 65 worden om dit bescheidener inzicht te krijgen? "HET HÈLPT wèl! Als je jong bent, dan denk je maar al te vaak dat de wereld afstevent op Een Groot Doel: later zie je die slingerbewegingen, net als de mode, waar spijkerbroeken met wijde pijpen om de generatie OFZO onder andere ook weer terugkomen." MAAR GAAT HET IN UW VAKGEBIED met 't Inzicht niet steeds 'n stapje hoger? "Lang niet altijd: neem bv. Die inzichten over emoties die ik zonet nog noemde
want die zijn (nog lang niet) ècht geïntegreerd i/d kennis van vandaag! Nog steeds realiseert men zich niet dat betekenisgeven net zo'n essentiële menselijke functie nu eenmaal is als ons ademhalen, fris helder water of de bloedsomloop van jongsaf aan!?"


DAT IS ZO TOCH HELEMAAL NIET TE VERGELIJKEN? Als je geen adem haalt, ga je dood!

"ALS JE GEEN BETEKENIS KUNT GEVEN AAN JE LEVEN OOK ......"!


PSYCHIATRISCHE ZIEKTE IS EEN TEKORT AAN BETEKENISGEVEN?

"Vaak wèl! Maar je kunt ook TEVÉÉL betekenis geven? Dàt zie bv. bij mensen met o.a. schizofrenie: stel je fietst langs 'n file, & je ziet 'n paar keer dezelfde auto naast je. Dan dènk je: dàt krijg je met files?
Iemand met schizofrenie kan aan zoiets volkomen onbekangrijks wel degelijk 'n overmatige betekenis geven, kan die auto nu volkomen zo op zichzelf gaan betrekken:
'ZE MOETEN MÍJ WEER HEBBEN!'"


U GAAT OOK MET PENSIOEN IN 'n tijd v/d zeer heftige bezuinigingen zo nu vooral voor sommigen op de geestelijke gezondheidszorg!?

"Ik kan me goed voorstellen dat er discussie nodig is over de collectieve financiering, dat we prioriteiten moeten gaan stellen. Ik zou zelf zeggen: laat daaronder alleen de echte psychiatrische ziektes vallen. We betalen nu ook collectief voor hulp aan mensen die alleen maar levens-problemen hebben. Natuurlijk zijn er ook nog grijzer gebieden, en daar moeten we wat op verzinnen! Ik hou niet v/d term 'geestelijke gezondheidszorg': de georganiseerde GGZ is 'n olievlek geworden, is vooral ook aan hulpverlening & pro Lee oplossing gaan doen? Nu er (weer eens) minder geld beschikbaar is, hoor ik mensen uit de GGZ roepen dat ze zich ook concentreren op èchte psychiatrische patiënten. Maar ze zijn toch ook heus ooit echt zèlf begonnen om hun eigen patiënten
CLIËNTEN
te gaan noemen. Kortom, niet mensen die slechts ziek zijn, maar mensen die 'n dienst van hen verlangen: dat hoef je niet collectief te betalen. De GGZ heeft deze discussie ook aan zichzelf te wijten. Die uitbreiding v/d zorgvraag heeft ook te maken met
allerlei culturele veranderingen: mensen accepteren 't lijden niet (zomaar) meer ~ ze kunnen er geen doel aan geven. Vroeger verloor 'n soldaat zijn hoofd, arm of been 'voor 't vaderland', dat gaf zin & erkenning. Maar ik denk niet dat 'n militair in Afghanistan dat nu nog zo ervaart. Als 'n vrouw vroeger haar pasgeboren kind verloor, zei 'n 'geestelijke' "dat is Gods wil"? Daarover worden we nú heel bóós: hoe durfde hij dat 'in 's hemels naam' te zeggen? Was dat dan 'n straf die deze vrouw had 'verdiend'? Maar wat die 'geestelijke' eigenlijk be-doelde te zeggen was: 'dit is onderdeel v/h Groter Geheel'! Dat kàn juist troost geven. Dàt hebben we niet meer? We menen nu recht te hebben op zo min mogelijk lijden. 't Idee dat je leeft 'for better & for worse' is verdwenen. Je trouwt tegenwoordig alleen 'for better' & als 't 'worse' wordt, dàn ga je ('gewoon' scheiden? Je leeft 'for better', & als 't 'worse' wordt, wil je dood. Dat 't nu eenmaal zó gelopen is, dat kunnen we maar al te vaak maar moeilijk accepteren? Dàn wordt je verbitterd als je niet meer kunt lopen, in plaats van je te ver-diepen i/d vraag wat de beste rolstoel voor jou is. Ik zie dat ook in de psychiatrie: uitzichtloos is 't vooral voor mensen die nu nog maar
steeds niet kunnen accepteren 'wat hen is aangedaan', door 'n ander of door 't lot. Ze voelen zich miskend & zien niet dat ze door die houding situaties oproepen die dat op hun beurt weer lijken te bevestigen. Die hang naar slachtofferschap zie je ook i/d cultu(u)r(en) te-rug & we beseffen vaak nog niet wat we al eerder & vaker vaststelden: dat 'n leven NIET vanzelfsprekend is. Dat 't zowel 'n geschenk als 'n opdracht is." Ook daar komen we vast wel weer later & vaker op terug. EERST 'gemengd kippenvoer' voor Dina's "kleine kudde" ~~~~