Toekomst

De tijd loopt door, alleen sta ik voor mijn gevoel al een tijdje stil.

Ik ben zo erg aan toe aan de toekomst, dat het voelt of ik niet verder kom. Al mijn ideeën over hoe mijn leven er uiteindelijk uit moet komen te zien, lijken niet dichterbij te komen.

Maar in die ideeën en plannen besef ik ook dat ik mezelf tegen hou.

Na z'n twee jaar dat het uit was met mijn eerste vriendje kon ik hem vergeven dat hij was vreemd gegaan of in ieder geval doorgaan. Ik heb niet daadwerkelijk twee jaar verdriet erom gehad maar ik kon ook niet verder.

Ik stond emotioneel stil, ik liet geen man meer toe in mijn leven, en stootte ze af voordat ze überhaupt bij mij in de buurt konden komen. Achteraf heb ik daar misschien wat gemist.

Na twee jaar gaf ik Paul een kans, deze jongen was anders. Ik vertelde hem al snel veel, over mijn eerdere vriendje wat daar gebeurd was en wat dat met mij deed. Hij leek dat allemaal zo goed te begrijpen, hij zou mij dat nooit aan doen. Dat dacht ik.

Onze relatie ging in een sneltrein, al snel waren we onafscheidelijk, hij was alles voor mij en ik wilde dat ook voor hem zijn. Onze relatie werd snel een Rollercoaster van emoties. Het was bij ons het ene uiterste in het anders uiterste.

Toen mijn toenmalige vriendin vertelde dat ze verliefd was op Paul , en zij en Paul achter mijn rug om een "relatie" hadden, wilde ik daar niks van weten. Paul hield van mij, deed alles voor mij. Hij zei dat niet waar was, dus dan was het niet zo. Nu weet ik dat, dat naïef is, maar toen was het logisch. Wij waren altijd samen, wanneer moest hij bij haar zijn? Als ik naar school of naar stage was? Achteraf : JA .

Onze relatie duurde 14 maanden, waaronder we eigenlijk maar 2 maanden echt gelukkig waren. De rest was gebaseerd op leugens.

Niet alleen mijn toenmalige vriendin, hield hij erop na, ook z'n ex , en nog twee onbekende meisjes waar hij random mee gezoend had. Achteraf wist ik het, maar ik wilde het niet zien. Hij zou mij dat nooit aan doen.

Nu ben ik ongeveer twee jaar verder van het moment, dat ik die relatie uit maakte. Maar ook nadat, ik mezelf open stelde voor iemand anders die al vijf jaar in mijn leven was geweest, werkte dat niet. Van zijn kant niet, maar misschien ergens van mij kant ook niet.

Soms lijk ik nooit klaar te zijn om opnieuw te vertrouwen, maar ook wil ik niet blijven hangen in het oude verdriet.

Wat de toekomst ook mag brengen, ik ben er klaar voor. Ik heb wel duidelijk voor mezelf , als ik zoek ga ik het niet vinden dus laat het mij maar vinden. En wanneer ik gevonden word, wil ik vol vertrouwen klaar staan.