time to go



In
dromen
kan alles!
Ik was weer een jaar of dertien.
Ging naar school in Harderwijk
[het lyceum waar ik niet heenwou toendertijd]
of het Indonesische equivalent daarvan,
groter stad, hoogteverschillen, drukte en veel huidskleuren
en had een Japanse leraar geschiedenis [sensei/kensai?].
Grote klas met wel dertig leerlingen, waar je vrij mocht rondlopen
en meer van dat soort ongerijmdheden.
Thuis hadden we een klein Japans beeldje.
Ik liep rond die leeftijd mee in een optocht als "Chinees" met een papieren lampion
aan een stokje en met geelgemaakte huid
en had een "Vietnamese" hoed op
[lampekap met doek
eromheen].

En inderdaad,
elf jaar later toen de Vietnamoorlog
van Amerika tegen Ho Tsji Minh
nog hevig woedde met massale bombardementen
en de overweging van sommige generaals {Westmoreland?}
om nog maar eens een atoombom te gebruiken
kwam ik een Japans meisje tegen
dat geboren in China [Manchurije/Harbin]
aan de grens van de Negev niet zo
ver van Gaza.

Ik was toen
verliefd op een Joods meisje uit Durban
[Charmian May]
die op een hittegolfachtige namiddag
op een dag zoals die van de laatste weken
tussen mijn lakens verzeild raakte en met wie ik de Bedouienen ging bezoeken
die een eindje verder in de echte woestijn nog in tenten leefden
niet zover van
Sderot {?}.

Als
alles dus
opgeslagen ligt in je grijze massa,
alle invloeden, impressies,
kleuren en geuren, beelden & [on-]mogelijkheden,
dan komt dat blijkbaar veel beter naar buiten dus zonder de grenzen van het bewustzijn
dat gewoonlijk al onze gewaarwordingen beheerst
en controleert.

Maar
in de droom
kan alles weer:
alle aanwezige [of nog niet aanwezige] invloeden
worden door elkaar heen gehusselt
en ons brein maakt
een eigen mydiverhaal uit die ruwe [of zeer verfijnde?] grondstoffen
en producten.

De
vrucht{en} blijkbaar
van een paar miljoen jaar evolutie
doen zich weer eens gelden
terwijl we slapen en zoeken [om wat voor reden dan ook]
{speelsheid?!}
een uitweg naar het zien met gesloten ogen
en horen terwijl we ons er niet van bewust zijn op de
geijkte alledaagse wijzen.

Ondertussen
zijn vooral kinderen volgens de trouwe krant
van vandaag het slachtoffer van langdurig geweld tussen
leger{s} en milities.

Dagelijks
sterven er vele honderden
[duizenden].
Nog veel groter aantallen kinderen
worden op de vlucht gedreven, seksueel misbruikt
of bij rebellenmilities ingelijfd op vreselijk jonge leeftijd als seksslaaf
en kindsoldaat.

Voor
het eerst in 46 jaar
zullen de Congolezen nu zelf hun leiders kunnen kiezen.
Vroeger heette het Belgisch Congo
en waren er 'terroristische' onlusten ten tijde Patrice Loemoemba [die wreed verd gemarteld en vermoord], Joseph {?} Kasavoeboe en Moise Tsjombe
in Katanga.

Ik was toen
rond de vijftien jaar jong
in het begin van de zestiger jaren van de
vorige eeuw
...

En
hoewel ik dus zelf
de Tweede Wereldoorlog niet bewust heb meegemaakt,
moet ik wel gedurende die eerste negen maanden van mijn leven
en de laatste van die oorlog, wel de geluiden [e.d.]
hebben meegekregen.

De impressies
van die daaropvolgende naoorlogse jaren
en het feit dat je vroeger of later te horen krijgt de je eigen vader
door een Duitse kogel is gestorven
[de toen zestienjarige
Dinah was de laatste
die hem levend zag een paar minuten
voor het
fatale buikschot] ...
vier maanden voor
je geboorte.

En
dat hij drie jaar
daarvoor ongeveer vier maanden
in strafkamp Erika bij Ommen moest blijven
met meer slaag dan eten en
aanverwante
gevolgen.

Zo'n
twintig jaar daarvoor
werden er op hetzelfde terrein
de Sterkampen van Jiddu Krishnamurti [geboren in Madras?] gehouden
onder invloed van de 'Orde van de Ster in het Oosten'
van de Theosofische Vereniging.
Genoeg voor nu.

Ik
moet koffiedrinken
en naar de wc. Een sigaret gaan roken in de ochtendtuin
en de oeroude oudtante Dinah belde voor de aansluiting van haar wasmachineslang
aan de kraan en wat ochtendkorrel en gemengd voer
voor de haar krielkippen
die overal hun eieren verstoppen
[binnen en buiten]:
na verloop van zie je dan ineens een handvol kuikentjes
tevoorschijn komen.

Zo
is alles
met alles verweven
en komt er nooit een einde aan de verwevenheid
van alles
wat zich lijkt plaats te vinden
onder 'onze' zon & deze
maan.

Waarvan
akte &
verslag.

engel
25 jul 2006 - bewerkt op 30 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende