the end {?}

~*~
'the
farce
of
lying'
~!@!~
"the
mirth
of
sighing'
~*~

toen je
klein was
en huilde om het verlies
van je lievelingsbeertje
troostte je moeder je door je
een nieuw beertje
te bezorgen
-
voor het
verlies van een lief mens
bestaat zo'n troost niet
je krijgt geen
nieuwe
-
dood
is scheiding
de GROTE scheiding
zoals dat
heet
-
of
je nu
een andere kijk
op doodgaan meekrijgt
- soms wordt iemand
op 'n sterfbed
nog lastig gevallen
met 'evangeliserende'
praatjes -
of niet,
het verandert niets aan
de scheiding
-
LOSLATEN
moet de stervende,
en de achterblijvers moeten
dat OOK:
de grote vraag is ~
HOE DOE JE
DAT?
~
Er bestaan
wel boeken over,
vaak onder de titel The Art
of Dying, waarin ons wordt
voorgehouden HOE men dat doet,
speciaal, hoe men in de verschillende
religies die kunst
uitoefent ...
~
Ik zal
het hier
in dit mydiverhaaltje bescheidener doen,
en nu niet verder erop ingaan
dan alleen maar bijeen vergaren
WAT er alzo aan goede raad bestaat
voor mensen die moeten sterven,
EN voor mensen die de stervenden
overleven.
-
HEBBEN we wat
voor een stervende in huis?
Nee, niet als het uur van de dood is aangebroken.
DAN hebben we alleen maar onszelf,
onze aanwezigheid, een hand die
geruststelt.
-
NIET
weglopen
voor reutelende adem,
voor doorschijnende vingers die plukken aan de dekens,
maar een laatste dienst bewijzen door er
TE ZIJN ...
-
ELK
'myDi'MENS
wordt op z'n tijd ook
een stervende ...
-
DAAR
moet je niet
de hele dag aan denken,
ook niet elke dag,
maar er NOOIT aan denken is even dom,
want DAN sta je er helemaal onvoorbereid voor!
VALT er dan wat voor te bereiden?
Zeker, om maar iets praktisch te noemen:
maak een lijstje waar al jouw papieren,
je bescheiden en correspondentie te vinden zijn,
zodat jouw nabestaanden zich niet in grote verlegenheid,
en dwars door hun tranen heen,
OOK nog een een weg moeten banen
door wat voor HEN
op z'n best een oerwoud van herinneringen is,
en op z'n slechtst een berg
met rommel?!
-
SCHRIJF dus
meteen maar op
WAT ze ermee moeten doen ...
Maar DAT zijn peanuts,
niet wat ik met goede raad bedoel!
HOE LEREN WE LOSLATEN:
bestaat DAAR een handleiding
voor?

-

OM
TE BEGINNEN:
de proporties vasthouden ~
de wereld gaat niet onder
als ik onderga.

De straat
waarin ik loop,
is er nog, ook als ik
er niet meer ben.

DAT
kan ik mij weliswaar niet goed voorstellen,
want de straat zit in mijn hoofd,
zoals de hele wereld in mijn hoofd zit,
en DUS gaat de hele wereld voor mijn besef met mij mee kopje onder:
als ik 'zelf' onder
ga ...

Maar
DAT is niet zo,
je kunt dat zelf constateren:
toen je vader/moeder stierf ging OOK de hele wereld 'gewoon' door,
en ZO zal het ook gaan als JIJ
dood gaat en er
niet meer
bent?

Een mydioefening
in zelfverkleining, zo kun je 'het' ook noemen!
Lees een dichter als Pessoa: je kunt van hem leren dat je heel belangrijk bent als mens, en TEGELIJK een stukje van de natuur dat voorbijgaat om niet weer, nooit meer terug
te keren!

Als je dan ook nog bedenkt
dat JIJ niet de eerste bent die 'het' overkomt,
en evenmin de laatste zult zijn,
dan lukt het misschien ook nog om de dood als een ramp die je overkomt,
te verkleinen ...

~!@!~

MAAK
SCHOON SCHIP!
Het beste is natuurlijk om je met jouw 'buurman, -vrouw, naaste'
te verzoenen terwijl je nog met hem/haar/het
onderweg
bent?

Maar als
dat niet is gelukt,
om wat voor reden dan ook, laat er dan geen gras over groeien.
Geen straf op zonde, geen poort naar de hel,
geen toornige god en vader, maar al weet je dat, het houdt nog niet in
dat een mens zomaar 'rustig kan
gaan sterven'?

We hebben
ook nog eens een geweten?
DAT kan knagen:
je hoeft niet per se met alle geweld naar de psychiater
om daar vanaf te komen of van af te raken, een 'mydi'geweten is een heel menselijke zaak:
een erkenning van onze verantwoordelijkheid
als mens!

OPRUIMEN {!}
wat [tot nu toe nog] bleef liggen:
vergeven en vergeving ontvangen als voorwaarde voor 'rustig' sterven ~
het is in elk geval het proberen
WAARD?!

~!@!~

BEWAAR
JEZELF VOOR
PANIEK!

DIE overvalt
een mens niet
als zijn laatste uur is geslagen,
DAN is hij murw, soms zelfs
blij dat hij
eraf is?

Paniek:
werkelijk schrik om het hart,
ontregelt een mens die er nog niet aan toe is,
en desondanks zich zijn/haar eindigheid
indenkt!

Het zweet staat me in de handen!

Als DAT
je overkomt,
DAN weet je dus
dat het nog niet
je tijd is?

~!@!~

ER IS
[MEESTAL?]
NIETS AAN
TE DOEN!

Misschien is dat
nog de 'beste' overweging die je kan helpen?
OVERGAVE aan het onvermijdelijke,
en bij 'onvermijdelijk' niet blijven knarsetanden van 'pure' ellende!
MAAK DAN van 'onvermijdelijk' iets moois:
'overgave' ...

~!@!~

CREEER
ruimte en rust
voor het afscheid,
als je tenminste een sterfbed hebt,
en niet wordt weggerukt door een ongeluk?
Het zijn de nabestaanden die de last van gemis dragen:
ZELF weet je er niets meer van,
als je dood bent!

TROOST ze alvast ...

~*~

Wat
we hier,
net als in al onze
andere mydiverhaaltjes
naar voren brengen elke dag
en nacht weer,
kan 'iedereen' bedenken:
seculiere raadgevingen,
ook DAT nog ~
maar niet ALLES hoeft
met behulp van
religie
te worden
geregeld.

Er
is/zijn
geen myditaboe:
we voelen, denken, praten, schrijven en 'overleggen'
over ALLES wat ons aangaat en waar we het maar over willen hebben ~
de 'andere planten & dieren' doen of willen dat misschien ook wel doen,
maar die doen 'het' op hun
'eigen wijze' ...

En
WIJ zijn 'van g d los' als het ware bij wijze van spreken en schrijven:
WIJ zijn ZELF verantwoordelijk voor ons eigen doen en laten ~
EN onze eigen & elk anders
'gemoedrust'.

Vandaar
dus ...

~#~