that's the way it is: rak kach & tat tvam asi ...!

Heel
onze levensweg
gaat nu eenmaal
over 't uiten van levenstekens
aan onszelf & anderen,
een pad vol van loslaten van omhulsels,
blokkades en beperkingen.

Laten zien
en horen dat we er
[ook] mogen
zijn?

Het
draait in
het dagelijks mydileven
van Elckerlyc in Alledagsland
& allerhande andere dagboekaniers,
prijsschietende piraten & allerlei zoet,
zuur & zoutwaterzeeschuimers
nog niet eens zozeer
om 't leren
als wel om het verwijderen
van de blokkades die ons leren
in de weg zouden kunnen
staan!

Als
we willen leren
dan is leren nooit zo moeilijk:
'n gemotiveerde leerling leert zonder
al te veel inspanning?

Dus
de voornaamste
les voor ons allen is dat we ophouden
om te doen alsof we iets weten wat we niet weten:
die valse schijn is funest & houdt alleen maar
onze onwetendheid
in stand.

Die was
dan ook overduidelijk op te merken
bij de van myDi 'ge- & verbanden':
die irritante pretenders die druk bezig waren om 'n maf masker te dragen
& mallotig/krampachtig in stand te houden met grove scheldwoorden,
ongefundeerde aanvallen, lege pretenties
en stiekeme 'agenda's'?

In ieder geval
zaken die absoluut niets
met 'n dagboek te maken hadden
maar alleen maar loos lawaai
maakten over niks
onder 't mom van 'iets
anders'!

"Duidelijk"
dat ze daar hun redenen voor hadden,
maar niet helemaal [of meestal
helemaal niet]
welke!

Alleen
maar aandacht?
En die domheid of onopgemerktheid
of onwetendheid was niet eens zozeer meer de onnozelheid van de onschuld
& argeloosheid & kinderlijkheid,
maar de botheid van 't
'ervarene':
de afgestomptheid
van de opzettelijke kortzichtigheid
& baldadigheid zoals hangjeugd
die op vrijdag-, zaterdag- & zondagavond
aangeschoten huiswaarts keert
uit de 'stamkroeg'?

Het is de bewuste weigering
om schone schijn te laten varen & toe te geven
dat men niet 't flauwste benul heeft waar we 't eigenlijk over hebben:
'n afstompende dranknevel of drugsroes, vernielingen oproepend
& aanrichtend op een levenspad vol eenzaamheid,
teleurstellingen, schertsvertoningen,
aanrandingen en verkrachtingen
van zichzelf & de ander zonder
nog onderscheid te kunnen
maken tussen
norm/waarde &
zin/onzin?

Lallend,
slingerend, stuiterend
en vallend voortdenderende
zonder op of om te zien naar een ander
of zich bewust van zichzelf:
alleen nog maar dolle drift, drang,
dwang & dictatuur van zuur gezeur &
dom gezeik, saaie verveling
& uebervet simplistisch
gezanik?

Iets
blijven
pretenderen zonder echt
eerlijke menselijke{r}
inhoud!

Maar
wanneer we toegeven
dat we 'het' niet weten,
en aangeven dat we 'het' [whatever 'it' is] willen leren,
dan verschijnen ook spontaan de helpers & leraren die ons kunnen verderhelpen
als we dat echt willen:
het mydileven verhoort ons verzoek glorieus
en biedt ons de meest glorieuze en schitterende kansen om ook ons
bewustzijn te verruimen.

"Het"
kan dus ook
net zoiets zijn
als wat vroeger wel
'bidden'/'mediteren'
heette!

Oprechte
& 'nederige smeekbeden'
en vragen worden ten volle aangehoord,
opgemerkt, verhoord en dus ook heel
[soms misschien wel wat
"TE"]
serieus genomen?

Op
onze eenvoudige [op]roep
om hulp in mydi of elders komt als het ware 't hele 'universum'
met een skala van reacties en mogelijke [of onmogelijke]
suggesties 'in het
geweer'
...

Maar
iemand die
doet alsof
hij/zij het weet
ontgaat deze hulp:
denkend dat hij/zij 'het'
wel weet trekken zij in
hun onnnozelheid
juist niet die mydimensen aan
die hen [verder] zouden kunnen helpen
op de ene of de andere
manier?

En dus
doen zij hun hart op slot
en houden de schijn op
of verdwijnen voorgoed zonder eigenlijk
iets gezegd te hebben {?},
als of niet teleurgesteld
totdat de pijn zo erg wordt
dat zij die facades uiteindelijk
[hopelijk/ooit]
laten vallen en om hulp smeken
voordat 't skelet met de zeis
toeslaat & een 'voortijdig' einde maakt
aan hun korte en toevallige banale
zinloze/irritante/pretentieuze
bestaan?

Wie op die deur klopt,
ontdekt dat die voor ons open staat.
Wie voor de deur staat en te trots is om te kloppen,
die wordt ook niet gehoord, laat staan verhoord,
maar dat is dan wel maar al te vaak hun
eigen keuze!?

G d
[de Grote/kleine
Onbekende Deelgenoot
'in het verborgene']
onthoudt niemand de liefde
of de waarheid als we er open voor willen staan:
alleen maar wie open is
van hart en van geest zal die liefde
en waarheid ook echt zelf kunnen
[blijven] ervaren.

Het is niet onze taak
om die liefdevolle waarheid te vinden
of zeer spitsvondig/ingewikkeld te ontdekken,
we hoeven alleen maar onze eigen barrieres te verwijderen
waarmee we ze meestal over 't algemeen
van ons afhouden.

Wanneer ons hart
& onze geest ervoor openstaan,
dan pas kunnen we dus ook echt alle
'gaven g ds
gratis voor niets'
in volkomen vertrouwen
& werkelijke oprechtheid ontvangen
en leren waarderen &
opnemen
diep binnenin
ons
...