Terug van weggeweest

Mijn oude laptop is 2 maanden in de pawnshop geweest. Eigenlijk had dat 1 maand moeten duren, maar ze hadden de uitkering van Jochem vastgehouden, omdat hij nergens stond ingeschreven.
In de tussentijd ging het leven gewoon door. Maar dan op de manier van vóór mijn 17e: Zonder mobiel en zonder computer.
Jochem heeft zich uiteindelijk bij mij weten in te schrijven, hij was uitgeschreven bij alle gemeentes in Nederland.
Na héél veel telefoontjes, kregen we de uitkeringen van 2 maanden tegelijk. Het vakantiegeld was al ingehouden door een schuldeiser, maar op deze manier hadden we tóch vakantiegeld.
Joch en ik zijn bij de pawnshop een platte tv, een nieuwe laptop en een iphone gaan halen. Die laatste 2 waren voor mij. Joch gebruikte de oude laptop die ik van mijn eigen geld een halve week tevoren had terug gehaald.
Ik heb weer een Samsung notebook gekocht. Bijna dezelfde als ik voorheen had.
Ik was mijn beste persoonlijkheid eerlijk gezegd een beetje kwijt, zonder social media. Bloos!

Over het GGZ: Het is nog steeds hetzelfde liedje. Zonder mijn medeweten schijn ik wéér geen psych te krijgen, maar een hulpverlener van het wijkteam. Pfff... Mensen, IK BEN WANHOPIG!!!
Ik heb GodZijDank de nieuwe huisarts wel zo ver gekregen om me de echte Zyprexa weer voor te schrijven, want de namaak werkte niet zo goed bij mij. Dat is in het verleden al gebleken! Ik heb in totaal 3 maanden die rotpillen geslikt, en het werd echt van kwaad tot erger.
Om er een schepje bovenop te doen, heeft de nieuwe huisarts mijn medicijnen 25% verlaagd. Mijn anti-psychotica welteverstaan.
In het begin heb ik mijn normale dagelijkse hoeveelheid tóch ingenomen, omdat ik "er wel vanuit ging" dat de dosis binnen de maand wel verhoogd zou worden. En nóg een schepje: In het verleden heb ik gevraagd om mijn medicijnen per week te krijgen ipv. per maand, zodat ik niet zonder kom te zitten.
Omdat de echte Zyprexa niet in de Blister gedaan kunnen worden, wil de apotheek me uitsluitend op de maandlijst zetten, en niet op de weeklijst.
Uiteindelijk heb ik zo`n 10 dagen zonder anti-psychotica gezeten.
Het was verschrikkelijk. Ik had zo`n gat in mijn buik/ziel/geest whatever, het deed zó`n pijn, het is gewoon ondraaglijk. Ik had nog liever de namaak-Zyprexa gehad, dat was in ieder geval beter geweest dan niets!
Oxazepam hielp wel erg bij het "gevoel in mijn buikgterugkrijgen", maar dat is in principe drugs.
Ik vind het echt vreselijk achteraf gezien wat ik weer allemaal gedaan heb en verteld heb tegen mensen. Dat doet Catharina niet! Ik leefde weer helemaal in de geestelijke toestand die mijn ouders me "kado hebben gedaan".

Alles loopt op zich mis, qua afspraken met het wijkteam, dan ben ik ziek/moe/te lamlendig, een andere keer moet ik werken, en afgelopen week had ik geen geld voor de bus en moest te voet.
Ik had gerekend op anderhalf uur lopen, maar Jochem zei dat het binnen een uurtje moest lukken. Nou nee, niet dus...

Ik heb niet eens meer afgebeld. Het lijkt wel Gods wil. Dat dit allemaal gebeurt.
Alsof de gesprekken die ik NU wil voeren, niet mógen plaatsvinden...
(Misschien word ik dan opgesloten ofzo??)(Of zit er kans in op een kindeke???)

Ik schrijf nu meestal in de bus. Ik heb anderhalf uur reistijd nodig om op mijn werk te komen. In de bus schrijven is heerlijk.
Ik zit niet anderhalf uur in de bus, maar zit ook 28 minuten op Station Maastricht.
Daar heb ik niet zo`n goede internetverbinding bij de bushalte waar ík moet wachten. Dat is helemaal achteraan. In the middle of nowhere zal maar zeggen, haha.

Dankzij mijn vriendin ben ik er achter gekomen wat het is dat ik al 26 jaar last heb van mijn knieën. De dokters hebben nooit iets gevonden...
Ik heb zogenaamde "Theater-knieën". Dat betekent dat de knieschijf niet goed beweegt in het knie-bot.
Op mijn 15e ben ik er voor het eerst mee naar de dokter gegaan. Op mijn 25e kreeg ik steunzolen, het hielp geen zak.
Foto`s gemaakt, niets te vinden.
Met of zonder steunzolen, dagelijkse zeurderige pijn.
Tot ik stuitte op een verslag van mijn vriendin. De puzzelstukjes vielen ineen, toen ik het bericht las!



Ik ben gehackt. Iemand uit Den Haag blijkt in te kunnen loggen op mijn GoogleChrome-account.Niet echt fijn, maar helemaal niet voor iemand als ik . (Met álle wachtwoorden van álle sites!!!)
Ik wilde mijn site verwijderen tot mijn mannelijke alter tegen me zei: "Laat je niet klein krijgen, meisje".
In het verleden bleek "ik" al eens een reactie onder mijn foto te hebben gezet met: "Oh ik ben echt lelijk he".... Nou, dit zou ik dus nooit in het openbaar doen! En ik vond dat juist een mooie foto....

Ik ben boos. Dat ik nu van de wijs ben en helemaal paranoia. Ik plak mijn cam af etc.
Ik wil voor jullie de site doorzetten. Ik weet dat er vriendinnen zijn, die graag meelezen.
Thanx daarvoor!

Vandaag gaat het super. Ik slik nu wel twee halve Oxazepams per dag, anders ben ik te hyper. Althans, dat alleen maar als ik vrolijk ben. Als ik down ben ben ik inmiddels hartstikke psychotisch.
Ik heb liever mijn 20mg Zyprexa terug... En geen Oxazepam.

Toen de pathologisch leugenaar bij me woonde, trok ik 24/7 mijn haar uit. Soms met hele plukken tegelijk. Ik kón gewoon niet stoppen. Het had niet langer moeten duren, of ik was krankzinnig geworden bij die gozer. Jullie moesten eens weten hoeveel hij wel niet van mij gejat/verkocht heeft. En hij loog aan 1 stuk door! Hij was zo`n vies ventje, mensen. Ik schaam mij zo!!!

Ik heb toen in ieder geval mijn haar moeten afscheren met de tondeuse.
Dat vond ik afschuwelijk, maar ik kon niet meer anders. Momenteel zijn ze zo`n 3 cm, en er zitten elastiekjes omheen, beginnende dreadjes dus. Bij Joch ben ik ook zo begonnen, hij heeft nu een prachtige bos dreads!
De mijne zijn roze, de zijne blond met donkerbruine uitgroei.. mmmmmm........ En dan die mooie donkere grote wenkbrauwen erboven... mmmm....
Maar ik dwaal af...
Ik heb op kleine klemmetjes 2 synthetische dreads genaaid, en die op mijn hoofd gespeld. Ik heb weer een hoofd vol zwaar haar! Net als toen ik 12 was!
Lang leve de extensions!!!


Even over hoe het vandaag gaat met me.
Het gaat super, ondanks dat ik met minder medicatie door het leven ga. Jochem is mijn zielsverwant. Ik hou zoveel van hem, en hij van mij. Dat weet ik 100% zeker. Ik heb zelf nog nooit een man & een vrouw -op leeftijd- tegen elkaar horen zeggen: "Ik hou van jou".
Jochem en ik zeggen dat wel 20x per dag tegen elkaar. En dat deden we ook voordat die pathologisch leugenaar bij ons kwam wonen.

Ik heb de bewindvoering wel op de hoogte moeten stellen dat Joch weer bij me is komen wonen. i.v.m. belastingdienst e.d.

In de Bosstraat (het huisje ná de brand) zag ik er 10 jaar ouder uit dan nu. Mijn ouders zijn ook medeplichtig aan de kloof die is gaan ontstaan tussen Jochem en mij. Zij moesten hem niet. Niet dat die mensen in staat zijn tot "het-wel-graag hebben- van-iemand".

Ik heb mijn hele leven nog nooit een knuffel gehad van mijn ouders/familie....