't was 'n wonder boven wonder dat de apen gapen?!

't 'Enige/grootste probleem' lijkt te zijn dat we telkens weer 'tijd tekort komen'? Er is zoveel dat ik nog zou willen weten, maar de tijd ontbreekt!

Zoveel religies, filosofietjes, wetenschappen, definities en interpretaties 'smeken' om aandacht, maar wat is de zin van dit alles: is er een 'doel'?

Alleen al het woordgebruik is een probleem op zich: wat verstaan we onder al die woorden, begrippen, zinnen & eindeloze uitleggingen eigenlijk?

Het blijft dus wat mij betreft bij wat heen en weer blijven reizen tussen tijden en plaatsen, economische voorwaarden & geestelijke overwegingen!

Over de hele natuur hebben we netten gelegd om onze gevoelens, gedachten en daden op rijtjes te zetten waarin we dan ook onszelf 'vangen'...

We ontwerpen bepaalde tijdelijk grenzen om vat te krijgen wat ons begripsvermogen ons blijft aanbieden aan wisselvalligheden en 'conclusies' ...

Altijd weer voorlopig, tijd- & plaatsgebonden: geen wonder dat we daarom ook willen blijven 'uitvliegen' om 'n groter overzicht te verkrijgen ...

Tientallen eeuwen over de hele aarde uitgelegd, smeken om aandacht, verwerking, verwoording & her-interpretatie. Hoe zeg je iets in een zo begrijpelijk mogelijke taal die niet alleen maar een momentopname is van een kort hier en nu, maar die ook verder reikt via proza & poëzie ...

Ingewikkeld blijft het, of ik me nu beperk tot hier/vandaag en/of probeer verder te reizen door al die andere oneindige werelden binnenin en dus ook rondom ons: ik voel me vaak nog steeds als die peuter/kleuter die voor 't eerst steeds verder naar buiten ging langs al die paadjes en tuinen.

Simpelweg een zaak van horen en zien, luisteren en kijken, aanraken, proeven, bewonderen & verwonderen: ik blijf een kind al ben ik ook 'oud'!

Zo'n honderd jaar geleden werd voor het eerst (?) een westerse mogendheid verslagen door een Aziatische: Europa ging op pad en kwam thuis?

Nu lijken 'we' bang te zijn dat we onze streken van de afgelopen 2000 jaar uitbetaald krijgen in gelijke munt, of nog (veel) erger. Vandaar ook die schijnbaar alles overheersende angst voor het Rode en het Gele gevaar, de 'heidenen/barbaren', primitieve binnenlanders van elders & islam?

Nog maar amper vijftig jaar geleden moesten we afscheid nemen van ons Indonesia net als de Engelsen, Fransen & Duitsers van hun 'eeuwige' wereldrijken: sindsdien is de chaos steeds groter geworden en blijft men smeken om technologische verlossingen & medicinale wonderdaden ...