't was een wonder boven wonder {hihihi/hahaha} ...

Hoe dan ook:
ik kan de wereld op verschillende manieren zien, ervaren,
doorgronden/beleven
...

Als
EEN
groot geheel van alles wat erin aanwezig is tot en met al ons voelen, denken, [on]bewust zijn aan toe met combinaties van goed & slechte, vruchtbare & onvruchtbare ervaringen, zienswijzen & dadendrang.

Of als opgesplitst labyrinth in aparte deelgebieden, leefterreinen, verdeelde rijken, aparte samenlevingen.

De geschiedenis van mythologie, legendevorming, religieuze beschrijving, kunst & industrie draagt bij aan zowel de ene als de anderse versie van 'het bestaan': 'alles in gods hand' en/of alles
als versplinterd
...

Wat dat betreft hebben we al meer dan tienduizend jaar ervaringen in onze genen van lichaam & geest?!

Waar is onze geest in ons lichaam aanwezig: waar zijn wij mee bezig als deel van dat geheel? Als 'n echt
deel van dat grote geheel dat zich ook meer bewust wil worden van wat er in & rondom ons omgaat of als een apart opgesloten afgepast afgescheiden hokje waarin we gevangen blijven zitten totdat we afsterven?

Onze geest bepaalt ons begrip van onszelf en alles waarmee we in aanraking kunnen komen bij toeval of
determinatie, per ongeluk of expres! Religie. filosofie, ideologie dragen hun steentjes bij
aan ons brein
...

Ook priesters, dominees & leraren moeten zich bewust zijn v/d psychologie der kerk- &
schoolgangers
...

Die heeft namelijk grote invloed op het 'verstaan' & 'begrijpen' van de preek: wat zien we erin & wat doen
we ermee? Welke betekenis 'n ritueel, preek, les of daad heeft voor de deelnemende, toehorende, aan-
wezige, deel uitmakende tempelbezoekers, kerkgangers, scholieren/studenten & 'arbeiders' hangt eigen-lijk maar slechts in zeer beperkte mate of van de desbetreffende priester, dominee, leraar of werkgever?!

Het resultaat van 'al dat gedoe' wordt vooral bepaald door de psyche der toehoorders &
'mededaders'
...

Je kunt 't allemaal nagaan als je dat zou willen aan de hand van verslagen uit ons verleden als gelovigen.

De wijze waarop we een preek [toespraak, rede, uitleg, interpretatie e.d.] beluisteren en zelf interpreteren
hangt af van ons 'godsbeeld' [onze levensvisie], onze persoonlijkheid & gemoedstoestand waarin we ver-keren. Het gevolg is dus onvermijdelijk telkens weer dat verschillende 'kerkgangers' dezelfde preek heel erg verschillend kunnen begrijpen. Niet alleen die input van 'de spreker' verschilt van moment tot moment
maar ook de aanwezigheid en het verstaan van de 'deelnemende toeschouwer' loopt uiteen van ogenblik tot ogenblik in dat mengsel van beweging, geluid, muziek, zingeving en ons eigen bewustzijn ['worden']!

En wie van ons zelf ook een moeilijke [of makkelijke] tijd doormaakt, zal een preek eerder negatiever of positiever uitleggen, beleven, ervaren, interpreteren & 'ondergaan'?! Hetzelfde gaat natuurlijk ook op voor
alle mydiverhaaltjes die we tegenkomen, heel of half lezen, begrijpen & die ons al of niet
aanspreken
...

Dat de rol v/d predikant of de dagboekschrijver in zekere zin dus heel beperkt is, kan zowel 'n bevrijding
als een teleurstelling zijn. Men reageert heel onderscheiden [of 'hetzelfde'] op 'de preek', 'de entry' e.d.

Het hangt er ook maar net vanaf hoe mensen [predikanten & toehoorders, schrijvers & lezers] over zich-zelf denken. Maar het zou ons in ieder geval allemaal wel aan het denken kunnen [en nu ook moeten] zetten over de inhoud, vorm en stijl van ons '{s}preken', schrijven, doen en laten! We zouden er vanaf nu ook voortaan wel wat meer rekening mee kunnen houden: met wat we weten uit onze eigen levens-ervaring & praktijk over de geest van onze toehoorders, lezers, medemensen [& zelfs planten & dieren?!] ~ hun gevoelens en gedachten ten aanzien van "God" of "Chaos", "Geheel" of 'deelwerkelijkheden', alle belangrijke of minder belangrijke gebeurtenissen in ons leven en dat van alle anderen [mineraal, plant-aardig, dierlijk & menselijk{er}?]! Natuurlijk blijft het meestal wel onmogelijk om altijd met iedereen en met alles rekening te houden: maar een mydimens moet zich er wel zo goed mogelijk van bewust zijn dat een toespraak, redevoering, beschrijving of opinievorming meestal niet zondermeer eenduidig over-komt! We kunnen nu eenmaal moeilijk altijd iedereen behagen, maar wel beginnen met de allerkwets-baarsten? Het gebruik van woorden, beelden, gelijkenissen, leerstellingen hoeft dan niet per se ook altijd weer de beste manier te zijn om een blijde boodschap of wat voor opinie dan ook te verkondigen en naar voren te brengen! Vooral voor mensen met psychische problemen kan een persoonlijk gesprek
[EEN op EEN]
dan ook veel nuttiger zijn? Zo'n gesprek van individu tot individu kan ervoor zorgen dat het vaker wat
negatieve 'g dsbeeld' van deze mydimensen ietwat positiever wordt. Hoe nieuw [of oud] zijn al dit soort van overwegingen & inzichten dat we rekening moeten houden met ons gehoor [toeschouwer/toehoorder]
en 'alle aanwezigen', meer aandacht moeten [en kunnen] hebben voor elk ander, speciaal de zwaksten?

In feite is elke communicatie die we hebben, ervaren, ondergaan, beleven & 'meedoen' als gever en/of nemer van inzichten en wetenswaardigheden, helende percepties & genezende ontdekkingen een soort van gesprek, dialoog, met 'de anderen' & 'onszelf'?! Vanuit die beleving van de ander{en}, met de vragen
die
HEN
bezighouden, zou je dus als 'werker in gods wijngaard' wat meer
bezig kunnen en moeten
zijn
...

We kunnen als deskundige of specialist op een bepaald deelgebied, naar een toestand of tekst kijken via & met de zintuigen & gewaarwordingen van 'de anderen' in plaats van alleen maar op de eerste plaats
met 'onszelf' of onze eigen preoccupaties, hersenspinsels & soms hoogstmerkwaardige afwijkingen, als we het helemaal voor onszelf willen houden om wat voor reden dan ook kunnen we 'het' altijd nog prive opschrijven, of alleen maar bewaren voor lezerslijsten. In die geest van openheid, toegankelijkheid en mededogen, barmhartigheid, geduld en invoelingsvermogen zijn we beter in staat om elkaar te wijzen op het belang van communicatie: ons werk is niet zomaar helemaal 'klaar' als we op een bepaald moment van de dag of de nacht 'n voorlopige punt achter 'het laatste woord' zetten of de deur achter ons sluiten.

We moeten ons vervolgens ook nog de ware inhoud en betekenis ervan, de waarde van ons werk en de kwaliteit van de gevolgen, gaan eigen maken, anders zullen we er niet in slagen om de echte inhoud en de werkelijke betekenis over te brengen & 'vrucht te zien dragen'? Kortom: het gaat niet
ALLEEN
maar nu nog om ons eigen standpunt, onze eigen positie [of illusie], maar dan ook veel meer om aandacht voor
de situatie{s} van de toeschouwers, aanhoorders, medemensen, -daders &
-belevers/-ontdekkers
...

We stellen dan ook juist
HUN
psyche centraal [en niet alleen nog maar onze eigen voorlopige kleine visie]
& dan gaat het niet alleen maar meer over een toevallige verjaardig, feestelijke herdenking, sterfgeval &
nare ziekte, mentale tekortkomingen & psychische problemen of 'gnotsbelevingen', maar om bepaalde structuren die verankerd zijn in al die personen zelf [al deel van een geheel of als afgescheiden deeltje]!

Sommige factoren kunnen nu eenmaal wat makkelijker veranderen & invloeden ondergaan dan andere:
verander de wereld & begin bij jezelf! Buig niet alleen maar voor gefixeerde afgodsbeelden & de tijdelijke projecties van Mammon/Moloch/Muchomachohomobibonobo, maar ga als het ff kan de confrontatie aan met alle ingredienten waarmee we te maken krijgen: zowel het
"GEHEEL"
als 'het deel' hebben eigen eer & waarde nodig, je moet ze maar liever niet helemaal misachten, laten verstoffen of ondersneeuwen door
de bijkomstigheden van 't mydileven van Elckerly in Alledagsland. Er is meer onder zon, maan & sterren dan alleen maar bullshit, banaliteit & beren die broodjes smeren.