Szyf heeft 't duidelijk laten zien {seks/drugs ed}

Bij verwaarloosde rattenjongen spoot hij 'n middel i/d hersenen om hen te corrigeren doordat 't zo'n epigenetisch brandmerk uitwiste dat hun gedrag als jonkies had getekend: toen ontspanden de aangetaste dieren opeens & vertoonden 'n volstrekt normale reactie op stress?!

Dit biedt perspectieven die zich buiten de privésfeer uitstrekken. Want als dit soort van genetische kennis nu al bestaat, zou iemand 't dus dan in z'n hoofd kunnen halen om 'r politiek mee te bedrijven? Onderzoekers v/d Universiteit van Georgia stortten zich op 'n terrein waar nog niet velen zich durven te begeven! Ze bezochten arme zwarte gemeenschappen op 't platteland aldaar en selecteerden 641 gezinnen, allemaal met 'n kind van elf, op de drempel v/d puberteit, met alle risico's die dat met zich meebrengt, zoals 't herhaaldelijk/permanent in aanraking komen met o.a. seks, drank & drugs. De onderzoekers testten de kinderen genetisch op hun aanleg voor risicogedrag, daar-naast wilden ze zien of 'r genetisch verschil bestaat in hoe kinderen reageren op pogingen van hun omgeving om te voorkomen dat ze in problemen raken. Die kinderen werden op hun beurt weer in twee groepen verdeeld: de ene mocht z'n gang gaan, de andere kreeg met 't hele gezin ondersteuning van The Strong African American Families Program {SAAF} dat ouders betrekt bij school, & hun leert om beter te participeren in 't leven van hun kinderen & hen niet i/d allerlaatste plaats leert om grenzen te stellen. Dat is, statis-tisch gezien, 'n succesvolle aanpak! Goed, i/d groep die aan zichzelf werd overgelaten, bleek i/d jaren daarna dat jongeren met de gene-tische risicovariant 2x zovaak als de anderen aan roken & drinken begonnen & aan seks deden. Dat vermoedden de onderzoekers al .....!

Nog veel sensationeler waren de kinderen die in 't SAAFprogram meededen: dat had een sterk preventief effect op de 'genetisch belaste' jongeren, maar slechts gering effect op de overigen. Voor beide groepen was de frequentie van risicogedrag ruwweg op hetzelfde niveau als voor jongeren met die speciale genetische gevoeligheid. Of beter gezegd: ontvankelijkheid. Dit druist in tegen de oude angst dat gedragsgenetica 'slechte' genen zal aanwijzen & daarmee de reden is dat 'n groep wordt bestempeld als biologisch problematisch en zo dus geen hulp krijgt. Genetisch onderzoek wordt juist 'n regelrecht pleidooi voor initiatieven, precies waar problemen 't ergst zijn. Huidige gedragsgenetica "zet 't genetisch determinisme uit 't verleden helemaal op z'n kop, & dat heeft grote gevolgen voor onderzoek, behandeling, politiek & de relaties tussen de onderzoekers", schrijft criminologe Nicole Rafter in 'The Criminal Brain' (200. Pas als biologische en cul-tuursociologische theorieën worden gecombineerd, is 'r echt iets te doen aan criminaliteit: door 't aanpakken van sociale ellende. Zou dat ook 'n oplossing bieden voor dwangmatige missionerings- & zendingswerkdrang, pogingen tot hersenspoeling & populistische propaganda?