sweet dream are made [talk to me like lovers do]?!

DE
doos openen
en kijken wat erin zit,
dat heet nieuwsgierigheid.
Daar begint alles mee.
Wie niet openmaakt weet niet wat hij in handen heeft,
en geeft het gesloten door aan de volgenden, als (ik zeg: als) hij dat al doet.
Volgens Godfried Bomans, aan wie we het beeld ontlenen, is dat wat hemzelf
en velen van zijn generatie is overkomen: hij kreeg het geloof overhandigd als een gesloten pakketje, versierd, dat wel, maar wat erin zat, daar hadden zijn ouders geen werk van gemaakt,
dat was immers bekend: 'het christelijk geloof' ...

Zonder
nieuwsgierigheid
vaart geloof niet wel, dat blijkt maar weer eens.
Godfried voelde zich in de steek gelaten, in de kou, zoals hij zelf schreef.
Maar met nieuwsgierigheid ben je er nog niet.
Kijken wat erin zit is EEN ding, maar of je daarmee ook wat kunt beginnen - met die vraag zijn we
de nieuwsgierigheid voorbij, en daarmee de vrijblijvendheid.
Het kan heel lang duren voordat een mens zover komt,
dat hij zich in de dagelijkse tredmolen afvraagt waarom hij dat rondje loopt,
waar het goed voor is, welke levenswinst het hem oplevert,
welk inzicht in het bestaan.

Sommige
mensen maken nooit die stap,
omdat het een soort van zijstap is, en dat betekent het vertrouwde patroon verlaten.
Wie niet vliegt komt niet van de grond, maar waarom zou iemand moeten vliegen?
Geen mens dwingt hem ertoe, ik zal de laatste zijn.
Het evenwicht is een zo wankel gegeven dat je het bij andere mensen niet zomaar mag verstoren,
ik zeg niet: nooit mag verstoren, maar je moet er wel voorzichtig mee zijn.
Een mens is het waard om met rust gelaten te worden.

Ik doe dat intussen niet met mijn werk,
ik sticht onrust, zeggen ze, breek af, houd uitverkoop, sleep de wereld van het geloof naar de sloop,
en ga zo maar door. Ik erken schuld, ik weet ervan, laat ik dat liever zeggen, maar ik weet ook wat ik doe, en in dit korte 'mydiopstel' voer ik een soort van zelfverdediging op, een inkijkje in wat mij bezielt.
Meer dan een inkijkje zal het niet zijn; wat nog weer onder het laagje ligt dat de 'mydilezer' onder ogen krijgt, ja, dat is alleen voor "G D" bestemd. Zo zie je maar waar je G D voor nodig hebt:
om je al te nieuwsgierige mensen van het lijf te houden.

Het zal dus voornamelijk gaan over de kritiek die ik uitoefen op kerkleer en kerk. MOET dat nou?
Wat wil die man toch? Kan het niet eens ophouden? De vragen komen mij bekend voor, ik lees ze vooral in behoudende kranten en kerkbladen. Tegelijkertijd wordt me daar voorgehouden dat zulke kritische notities passe zijn, er is een andere generatie opgestaan, die aan kritiek helemaal geen behoefte meer heeft, dus "Ham & Kaas", wie leest jouw 'mydiverhaaltjes' nog? We zijn je allang voorbij!

Als dat waar is, prachtig.
De vrijheid om zelf uit te maken wat ertoe doet en wat niet, is dan veiliggesteld, en mij rest niets anders dan daarover de loftrompet te zteken. Maar is het wel waar? Je zou zeggen, dan hoeft geen krant mij meer de les te lezen, geen dominee of pastoor meer eem bordje met VERBODEN TOEGANG voor mijn werk te zetten. Naar ziedaar, mensen die zeggen dat alles tegenwoordig anders is, dat er allang vrijheid in de kerk is, want de leerstelligheid heeft men daar achter zich gelaten, juist deze scribenten nemen mij de maar, verklaren mij voor vrijzinnig (het grootste scheldwoord in gereformeerde kringen) of zeggen dat ik van mijn geloof ben gevallen.

In mijn ogen klopt het dus niet dat de bakens verzet zijn en de kerken hun leer vrijgeven.
En zolang ze dat niet doen, zoalng dus de leer uiteindelijk de dienst moet uitmaken, tot zolang wil ik de doos openmaken, kijken war erin zit, en mij afvragen of de inhoud niet zijn uiterste houdbaarheidsdatum heeft overschreden. Inhoud, zei ik. Mijn kritiek is probleemgericht, zoals het heet,
niet mensgericht.