stick them up & hold them up high where I can see!

Ontwikkelingshulp
kan en zal het armoedevraagstuk dan ook nooit kunnen oplossen:
armoede op de wereld is nu eenmaal een zaak van oneerlijke verdeling van welvaart en oneerlijke kansen binnen het handelssysteem?

'Doe-het-zelvers' in ontwikkelingshulp,
kleine particuliere hulporganisaties maken hun claim dat ze beter zijn dan grote hulporganisaties
niet waar.

Met de opkomst
van kleine minuscule particuliere organisaties
belandde de ontwikkelingssamenwerking in haar derde cyclus.
Het begon ooit zo'n 60 jaar geleden met aanbodgestuurde hulp:
de overheid en hulporganisaties bepaalden toen wat voor soort van hulp goed is voor de armen
& daarvan kon 't bedrijfsleven ook nog zo nu en dan wat meer graantjes meepikken!

Daarna kwam de vraaggestuurde hulp,
waarin ontwikkelingslanden in ieder geval op papier meer gingen bepalen wat voor soort van hulp
ze nu eigen wel of niet wilden hebben.

Nu zijn we dan aanbeland in de periode van de draagvlakgestuurde hulp:
hulporganisaties moeten aantonen dat ze draagvlak in de samenleving hebben om nog voor overheidssubsidie in aanmerking te kunnen komen.

Door allerlei kleinere
particuliere initiatieven te subsidieren
laten ze zien dat ze over een groot draagvlak beschikken.
De hulporganisaties kijken daarbij naar wat scoort onder de Nederlandse bevolking.
Eenvoudige projecten als onderwijs of schoon drinkwater verkopen wat gemakkelijker
dan de wat meer politiek getinte projecten waarin bijvoorbeeld
de strijd voor een eerlijker wereldhandel
centraal staat.

Met de hype
van de kleine particuliere initiatieven
is de overgang naar draagvlakgestuurde hulp voltooid.
Op verjaardagsfeestjes is het tegenwoordig hip om te zeggen dat je een eigen stichting hebt,
waarna het gesprek bijna automatisch verder gaat over grote hulporganisaties waar veel teveel geld
aan de strijkstokken blijven hangen en waar de directeuren kolossaal hoge salarissen verdienen
die ook nog eens zo nu en dan vergezeld gaan van gouden handdrukken,
uebervetleren medailles & een heel netwerk
van vrienden v/d armen.

Ontwikkelingssamenwerking
heeft zo ook weer eens een hoog Pim Fortuyngehalte gekregen,
van 'zeggen wat je denkt zonder na te denken wat je eigenlijk zegt'
a la Benito {Duce} Mussolini. Adolf {Fuehrer} Hitler, Jozef {Vadertje} Stalin, Mao {Grote Roerganger} Tse Toeng, George {Walker} Bush, Jan Peter {VOC} Balkenende en meer van dergelijke aan grootheidswaanzin lijdende leiders in Toffe Torentjes, Duffe Darkrooms
& BB~Schuilkelders
...

En net als
met de opstelling van het Nederlands
{or whatever} elftal denkt natuurlijk iedereen er meer verstand van te hebben.
Want wat is er nou zo moeilijk aan
ontwikkelingssamenwerking?

Dat kan iedereen!

Mensen die zich fundamenteel verzetten tegen de doe-het-zelvers
miskennen de tijdgeest: je ontkomt er immers er niet aan dat mensen op vakantie
met armoede worden geconfronteerd en iets concreets willen doen?

Echte ontwikkelingsorganisaties
moeten die doe-het-zelvers daarom ook helpen te professionaliseren
vinden steeds meer mensen.

Maar te weinig professionalisme
is niet het echte kernprobleem: burgers vragen zich steeds vaker af
hoe het kan dat we na 60 ontwikkelingshulp de armoede nog steeds niet hebben opgelost.
Ze geven de professionele hulporganisaties de schuld,
en veronderstellen dat de doe-het-zelvers
de armoede ineens
WEL
zouden kunnen oplossen
omdat er dan nauwelijks nog
[zo vreselijk veel]
geld aan de strijkstokken
zou blijven
hangen.

Wat mensen echter niet zien, zijn de tallozen beperkingen
van de hulp zelf: het armoedevraagstuk is een 'Ongemakkelijke Waarhied',
om in de woorden van Al Gore te spreken. Sommige grote hulporganisaties ~ vooral NCDO, de grootste subsidiegever aan de particuliere initiatieven ~ denken makkelijker een groot draagvlak
binnen te kunnen halen als ze veilig varen op Nederlanders met goede bedoelingen
die eigen projecten opzetten, dan met campagnes waarin mensen
met deze ongemakkelijk
worden geconfronteerd.

Dit is een gemiste kans,
juist omdat steeds meer mensen in Nederland zich willen inzetten voor een betere wereld:
die moet je de juiste handvatten geven en vooral ook wijzen
op die ongemakkelijke waarheid
van het armoede~
vraagstuk.

En laat zien
hoe ze op een simpele wijze
al een structurele bijdrage kunnen leveren
in het beter maken
van de wereld.

Bijvoorbeeld door iets bewuster bij hun aankopen te kijken naar faire & unfaire producten.

Doe je dat niet,
dan worden goedwillende burgers,
zoals de kleine particuliere initiatieven en hun donateurs,
vroeger of later toch wel gewezen
op de beperkingen van
ontwikkelingshulp.

Dit
zal tot
nieuwe teleurstellingen leiden
en het trieste daarvan is dat het draagvlak
in de Nederlandse samenleving
voor armoedebestrijding
alleen nog maar zal
afnemen.

Niet
alleen maar
bijna zestig jaar
'ontwikkelingshulp',
maar eigenlijk bijna tweeduizend jaar
pogingen om een en ander 'recht
te breien' tussen eenvoudigen en
geslepenen, armen en rijken,
machtelozen en machtigen,
onderdrukten &
onderdrukkers
...