Spijt voorkomen?

Astrid Werdmuller: wij gaan van oudsher uit v/h zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. Het is 'n verworven recht dat zij dit vanaf hun 16de levensjaar mogen beslissen. En sommige moeders prefereren voor hun kind nu eenmaal adoptieouders boven pleegouders, omdat ze v/d eersten meer liefde & zekerheid verwachten. Sinds 5 à 10 jaar biedt de Fiom perspectief biedende pleegzorg aan als alternatief voor a-doptie: "Het staat in onze brochure & in ons protocol."

Maar 't is wel de vraag, zo erkent AW, in hoeverre al deze vrouwen echt begrijpen WAT pleegzorg precies inhoudt.

Dit recente onderzoek doet haar ook vraagtekens zetten bij 't feit dat ook minder-jarige moeders afstandspapieren tekenen & hun kind voorgoed aan adoptieouders verliezen:
"Dat 'n besluit tot afstand voor een jonge vrouw wel heel erg rog reus is, dat vind ik zeker!"

De Fiom gaat zich nu dan ook herbezinnen op de begeleiding van de jonge moeders. Maar dan nog is 't de vraag of langdurige pleegzorg in alle situaties 'n beter alternatief is voor hun kind. Die zwakkere, juridische band tussen pleegouders & pleegkind, kan weliswaar fijn zijn voor de biologische moeder met spijt: "Maar 'r is geen zicht op hoe deze plaatsingen voor 't kind verlopen. Ook niet na enkele jaren: DAT zou onderzocht moeten worden!" Want dat kind, ongewenst verwekt, & in verdriet & chaos ontstaan & afgestaan, is 'r OOK nog:
"Die piepjonge baby is gebaat bij zo min mogelijk wisselingen, bij continuïteit & stabiliteit, in verband met de hechting", zegt Juul Polders v/d Raad voor de Kinderbescherming. Zij benadrukt dat 'alle in-spanningen' erop gericht zijn om 'n kind bij zijn EIGEN ouders of familie te laten opgroeien. En dat de Raad weliswaar de belangen v/d baby voorop stelt, maar OOK kijkt naar die v/d ~ soms ook nog piepjonge ~ moeder: "Wij leveren MAATWERK: & we gaan echt niet over EEN nacht ijs!" Maar desondanks zijn 'r ook moeders die verdwijnen, die hun kind i/d eerste maanden NIET opzoeken in 't tijdelijk pleeg-gezin, hoewel ze daarvoor wel de ruimte krijgen. Over die moeders velt de rechter dan uiteindelijk 't oordeel: 'Dit kind heeft nu van z'n eigen moeder niets meer te verwachten'. JP: "Ik zou willen dat geen enkele moeder afstand doet & spijt krijgt" ......

Maar de realiteit is anders, LIFE GOES ON, de klok tikt voor 't jonge afstandskind. Hij/zij kan niet wachten tot z'n moeder haar leven op orde heeft. Soms is 't adoptiegezin 'n goede oplossing. Daar is PB allerminst van overtuigd. Volgens haar heeft de langdurige pleegzorg nu nog onterecht 'n negatief imago: "Dat zijn erg mooie gezinnen, waarin 'n kind liefdevol kan opgroeien. En waarin je niet die ruis hebt van
adoptie." Zij pleit voor 'n betere voorlichting over pleegzorg, & voor 'n tweede kans op contact tussen moeder & kind. DAAR is, zegt PB, OOK 't afstandskind enorm bij gebaat. "Voor hen blijft hun moeder betekenis houden!"