Slechte beste vriend..

Tja.. de tekst zegt eigenlijk al genoeg...
Ik ben al jaren bevriend met iemand.. we hebben zoveel gedeeld.. lief en leed..
Samen een hele hoop leuke dingen samen mee gemaakt.. festivals bezocht.. eigenlijk voel ik het warme badje wat ik ergens anders nooit had.. Een stok achter de deur, iemand die me op het rechte pad houd
en onvoorwaardelijk achter me staat..
Iemand die me steunt, helpt, opvrolijkt met me lacht en huilt..

Vervolgens weet ik het zo ver te schoppen.. om degene s vertrouwen te beschadigen..
Dingen die eigenlijk nooit bewust gaan.. Dingen die uit enthousiasme of als een kip zonder kop gebeuren..
Iets loslaten en een seconde erna denken.. kak.. dit wilde ik helemaal niet..
Omdat ik al meer mensen verloren ben.. en dan wel om andere redens.. zou ik hier toch beter om mee moeten gaan..
Ik heb de hele week al gehuild.. en je weet het niet eens..
Ik ben zo intens verdrietig.. angstig.. bang om je kwijt te raken..
Ik wil zo graag aan alle verwachtingen voldoen.. alle dingen waar je mee zit of spelen onthouden.. maar dat lukt me niet altijd.. Vervolgens voel ik me stom en schaam ik me als ik iets belangrijks vergeet.. Is dit nou een vriend..

Ik ben mn veilige spoor kwijt.. bang om jou te verliezen.. en ik weer in een diep dal zal vallen als ik zonder jou verder zal moeten..
Nee.. ik ben mezelf niet negatief aan het kwellen of wat dan ook.. ik ben gewoon enorm teleurgesteld in mezelf..