sigmund freud & jeroen bosch zaten in 'n bootje:

Wie
niet meer
in 'n bepaalde
[erkende] religieuze traditie staat
& toch behoefte heeft aan zekere 'rituelen' [wie niet?]
om al die kernmomenten v/h leven te markeren
[net als andere zoogdieren zoals de honden & katten die hun staart oplichten zo nu en dan,
& als al die muchomachohomobibonobo's met stoklken, stenen & globale geslachtsdelen overzee],
moet op zoek naar [steeds weer] andere bronnen om uit te putten:
grenspiespaaltjes & spritzspratz~
hoekjes
...

DE
vraag is
telkens weer: hoe
geef je verder vorm
aan zo'n mydiritueel, wat mag eigenlijk niet ontbreken
en wat is [nu] nog essentieel!?

We hebben het hier nu
al zoveel eerder & vaker gehad over de oorzaken in de verste oertijden
& onbewuste pangeacontinenten dat we maar beter wat meer in onze eigen myditijd kunnen blijven:
al die geesten, duivels, engelen, goden & piespaaltjes van toen & daar
spreken niet meer zo heel erg [velen] aan als ze ooit wel deden
[alles werd erdoor gedomineerd op elk moment van dat barre boze vluchtende vechtende oermenselijke heidense leven tussen bevruchting
& afscheid nemen van
het bestaan?!]!

Terwijl dus uiteindelijk
in de zeventiende eeuw 't christelijke zaakje nog vooral werd gedomineerd
door de zienswijze van Descartes & Locke, zorgde de slimme 'neo'~logica van Norris, Kant & Platner
over de noodzaak van een 'onbewuste' ervoor dat het er een eeuw later
alweer veel beter uitzag
voor ons on-
bewuste
...

Met
name in Duitsland
gingen die ontwikkelingen daarna tamelijk snel
[vooral vergeleken met alle oude duistere eeuwen vol van trotse tovenaars, huichelende heksen,
pimpende pausen, krolse ketters & oplaaiende flikkers
& daarbijbehorend relispetter~
getetter!]?

Goethe zag in
dat creativiteit gebaat was bij onbewuste processen:
hij wist ook al dat lange bewuste concentratie vaak tot niets kon leiden ~
creativiteit vereiste dat je je soms als het ware bij wijze van spreken
en schrijven 'terugwierp' in het on[der]bewuste.

Schopenhauer zei zelfs
dat ons denken voor een heel erg groot deel onbewust gebeurt.
Die beroemde metafoor van ons bewustzijn als topje v/d mydiijsberg
kwam van de Duitse wetenschapper Gustav Theodor Fechner {1801~1887}:
hij vergeleek de relatie tussen ons bewustzijn en 't onbewuste met 'n ijsberg
omdat we meestal alleen nog maar 't topje zien & als we naief
zijn {alweer: wie niet?} denken we dan ook dat
'dat alles is'?!

Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo:
heel veel meer dan 90% [net als bij die aapmensgenen e.d.]
van die 'ijsberg' zien we 'gewoon' niet, maar 'het' is er wel degelijk!
Daar is dus blijkbaar een Titanic of een atoombom, pestepidemie, ijstijd, broeikastaffect
of 'n [derde?] wereldoorlog, Tsjernobyl of zelfs 'n 9/11 voor nodig om dat nog eens op te merken
en weer over te gaan tot de dagelijkse [en nachtelijke] 'orde'
van 't mydietmaal?

Bij de officiele start
v/d moderne neo- wetenschappelijk psychologie
{ruwweg rond 1870} was er veel interesse voor 't onbewuste: Wilhelm Wundt
de eerste 'wetenschappelijke psycholoog', volgde 't denken van Platner ~ hij beweerde dat onze mentale
processen bijna geheel onbewust zijn & dat we ons alleen maar bewust worden van het resultaat
van deze processen. Whyte, die de historie v/h denken over 't onbewuste heeft beschreven,
concludeert dat men in Europa rond 't jaar 1700 dacht dat het bestaan van een onbewuste
ondanks "G d & Gebod" 'mogelijk' was,
dat men rond 1800 dacht
dat 't 'waarschijnlijk' was,
& rond 1870-'80
al ronduit 'modieus' was om heel erg veel belang te gaan hechten
aan het 'onbewuste'!

Tot
slot nog
EEN
uitspraakje
van Friedrich Nietzsche {je weet wel!}:
"Het bewustzijn is de laatste en meest recente ontwikkeling van het levende,
& is ook daarom nog steeds het meest incomplete en minst krachtige van deze ontwikkelingen:
alle kennis is het bewust maken van het onbewuste ~
de fundamentele activiteit is onbewust,
want het is heel klein, deze ruimte van 't bewustzijn!"
Aan 't einde v/d 19de eeuw werd 't onbewuste gelukkig al veel meer op werkelijke waarde geschat dan ten tijde van Descartes/Locke: mensen wisten tegen die tijd
langzamerhand dat 't
onbewuste wel
MOEST
bestaan?

Vele denkers
namen dan ook aan dat de inhoud van ons bewustzijn [en bewustworden] wel
MOEST
voorkomen uit het onbewuste {waar
ANDERS
vandaan sinds 'G d al bijna 2000 jaar eigenlijk officieel
"DOOD"
was'}: tenslotte begreep men dat 't onbewuste waarschijnlijk dus
ook nog eens heel veel groter was dan 't bewustzijn en,
zoals Nietzsche ook toen
al opmerkte,
dat 't ook
VEEL
krachtiger
was
...