scp: sociaal & cultureel planbureau: veranderingen

Onderzoek in opdracht van 't kabinet? Dat wil graag weten hoeveel ziekenhuisbedden we in 2030 nodig zullen hebben, & hoe we de schooluitval onder Marokkaanse jongeren e.d. kunnen stoppen. NIET of de PKN toekomst heeft & hoeveel mensen 'n Parabeurs bezoeken. DAAR houdt de politiek zich toch niet mee bezig? Dat ik me toch soms met dergelijke vragen bezig kan houden, komt omdat 't mij in hoge mate interesseert. Als ik hier weg zou gaan, is 't einde verhaal.

Ik vind 't daarom erg prettig dat ik na de zomer EEN dag i/d week aan de slag kan als bijzonder hoogleraar aan de Pro-testantse Theologische Universiteit in Groningen. Zo'n leerstoel biedt me de mogelijkheid om iets meer aandacht te besteden aan de vragen die mij interesseren: wat zijn kansrijke kerkmodellen voor de toekomst? Wat betekenen nieuwe spirituele trends voor de klassieke kerken? Ik durf 't bijna niet te weggen, maar ik heb m'n oratie al klaar.

Dat is hoogst ongebruikelijk, zo gaf men mij te kennen. Je wordt schijnbaar geacht daar ietwat langer op te werken, dus nu ligt 't stuk i/d ijskast. Ik schrijf erg snel: die mazzel heb ik. Ik heb geen 3 maanden nodig om m'n ideeen te laten rijpen voor ik iets op papier zet. Nee, als ik 'n idee heb & ik ga ervoor zitten, dan vloeit 't 'r gewoon zo uit. Ik heb 'n beetje 'n journalistieke manier van werken. Dat past bij me. 't Klinkt 'n beetje opschepperig, maar ik heb 'n ijzeren geheugen voor teksten.

Ik kan Franse gedichten citeren die ik 30 jaar geleden gelezen heb. Hetzelfde had mijn moeder. Die is inmiddels ver over de 90: ze weet niet meer waar ze de pen heeft neergelegd die ze net gebruikt heeft voor haar boodschappenlijstje, maar Goethe kan ze moeiteloos citeren. Dat heb ik ook: als 'n boek me aanspreekt dan onthoud ik hele lappen tekst! Hoeveel procent?

JdH: "Ach, de cijfers ... Ik moest die opnemen in m'n boek ZWEVENDE GELOVIGEN, anders word je niet serieus genomen. Jij [Anton de Wit] bent vast 'n ander soort journalist, maar de mensen die me de eerste dagen na 't verschijnen v/h boek belden wilden maar EEN ding; percentages. Dan kan je een heel verhaal ophangen over hoe rela-tief dergelijke getallen zijn, hoe weinig 't zegt. Maar dat interesseert ze niks. Wat ze willen weten is: dat volgt nog wel ~ eerst nu even 't filosofisch kwintet met de dochter van Alexander Pola ~ EEN van mijn jeugdidolen van 60 jaar geleden.