sand soap soda rats rocks rhymes boy girl child!?!


~*~

Het
blijft
natuurlijk
vreselijk komisch
hoe ontelbare miljarden
levende wezens samenleven
op deze planeet.

We leven
stuk voor stuk
in een soort van fantasiewereld
'van eigen maaksel'.

Bonobootjes
en bolleboosjes,
mucho macho's & allerlei andere muchacho's
& muchacha's.

Allemaal
net een ietsepietsje
[of heel erg veel?] anders
vanbinnen en/of van buiten
dan de ander.

Mensen
beschikken nu eenmaal
over een uniek {?} vermogen dat men 'dagdromen' kan noemen,
waarbij symbolische voorstellingen
een hoofdrol spelen.

Vanaf
het moment
dat onze verre voorouders gingen praten,
hebben we symbolisch
gedacht.

Wanneer we
'boom' zeggen, zie we onmiddellijk
een grote houten vorm die
oprijst in de lucht,
bedekt met
bladeren.

De
letters b o o m
en de klank die hierbij hoort
als we ze uitspreken, hebben eigenlijk niets te maken
met 'dat houten ding', en toch kunnen we het woord gebruiken
als nuttige verwijzing.

We vinden
al dit soort zaken vanzelfsprekend,
en denken er meestal helemaal niet meer bij na,
maar in feite is het de basis van EEN van onze grootste bronnen
van geluk in de huidige
mydiwereld?

Omdat we
door de ontwikkeling van taal en teken
afgestemd zijn op het gebruik van geluid en symbolen,
zijn we nu allemaal bereid om iets wat is 'verzonnen',
te beschouwen als een
[min of meer]
'vaststaand'
feit!

In oude tijden
begon dit met dagdromen
en het vertellen van eenvoudige 'mydiverhalen'.
En naarmate de beschaving voortschreed,
groeide dit verder uit tot een permanent theater van fictie en 'werkelijkheid',
en uiteindelijk tot schrijven, drukken, radio,
film en 'televisie'.

In al deze gevallen
is het 'menselijk brein' schijnbaar/blijkbaar
in staat om [on]geluk te ervaren als er een drama of een komedie
wordt opgevoerd op een manier die ons
'aanspreekt' ...

We 'weten'
dat niet al die 'gebeurtenissen' ECHT zijn,
maar TOCH kunnen we ons gevoel voor realiteit
lang genoeg opschorten om ervan te
genieten of 'het' te
verafschuwen.

Ziedaar myDi
in een notendop:
we vertellen onszelf en elk ander
als maar weer [alweer?] mydiverhalen over wat we
voelen, denken, doen en laten, omdat we 'het' niet kunnen laten.
Zoals andere planten en dieren op HUN eigen wijzen communiceren met elkaar,
zo doen 'wij het' met woorden in een bepaalde taal als afspiegeling
van wat we zeggen 'mee te maken' en te
'ondergaan' ...

Voorwaar,
voorwaar ik zeg je,
als er iets komisch, grappig en 'lachwekkend' is,
naast eten, drinken en slapen, dan is het wel de wijze waarop we
met woorden spelen om onszelf en elkaar van alles en nog wat proberen
te vertellen en duidelijk trachten
te maken.

blozen
13 jul 2006 - bewerkt op 27 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende