samsungbehang


't
Is niet
zozeer ons bewustzijn
dat ons typisch menselijk maakt:
als je twee objecten vergelijkt zoals bijvoorbeeld
mensen & andere dieren die op twee eigenschappen kunnen verschillen
zoals bijvoorbeeld het bewustzijn & het onderbewuste & je zegt dat de ene eigenschap typisch is
voor het verschil tussen deze objecten dan zeg je impliciet ook dat die twee objecten niet of nauwelijks verschillen op de andere eigenschap,
anders is zo'n uitspraak
immers onzinnig?

Wanneer
we beweren
dat bewustzijn typisch
menselijk is dan beweren we ook tegelijkertijd
dat ons onbewuste niet of nauwelijks verschilt van het onbewuste van andere dieren!
Zo'n veronderstelling raakt kant nog wal: het is onzin! Ons onbewuste verschilt minstens net zoveel
van 't onbewuste van een chimp {of, inderdaad, van een amoebe}:
als mensen kunnen we met ons onbewuste talloze verschillende
dingen doen die uniek zijn, heel mydi staat daar dan ook
vol mee ~ de woorden zijn immers slechts alleen maar
de uiterste kale{re} topjes van de ijsberg
van ons bestaan?

Bijna ieder
menselijk kind leert
haast zonder ook maar enige bewuste inspanning een taal!
Geen enkel ander dier kan dat nog in die mate:
de voorlopige conclusie is dan ook dat zowel
ons bewustzijn als ons onbewuste nogal
uniek is in vergelijking met al die
andere dieren.

De veronderstelling
dat het nu juist 't bewustzijn is
dat ons echt anders maakt dan andere dieren,
is ongegrond. 't Volgend wijdverbreid idee is tegelijkertijd nogal vreemd
en erg interessant: we vinden ons 'bewustzijn' blijkbaar zo vreselijk interessant of juist helemaal niet
dat we ons haast helemaal niet voor kunnen stellen het nog te moeten missen?
Mensen zijn best wel bereid om zich voor te stellen dat we verder zouden
moeten/kunnen leven zonder ogen, oren, voeten of handen
en voeten: het is wel niet echt leuk om erover
na te denken, net zomin als over ziekte
& dood, maar we kunnen het ons wel
zonder problemen inbeelden!

Maar verder leven zonder 'bewustzijn'?
We kunnen het ons niet voorstellen & vinden 't soms blijkbaar zelfs wat eng om eraan te denken:
jezelf inbeelden dat je geen bewustzijn meer hebt,
is 'n heel wat luguberder bezigheid.

Veel mensen denken
{vaak impliciet} dat ons bewustzijn ons overleeft:
er zijn nog steeds religieuze mensen die geloven in een hiernamaals en daarbij gaan ze er
vanuit dat hun 'bewustzijn' {in wat voor 'vorm' dan ook}
zal voortbestaan.

Er zijn tegelijkertijd
echt ook wel veel mensen die zichzelf niet bepaald als religieus beschouwen
en toch ook denken dat hun bewustzijn op de ene of andere manier
'voort zal leven'.

Als je aan niet~religieuze mensen vraagt
wat ze denken dat er na de dood met hen gebeurty,
dan krijg je vaak als antwoord dat ze, hoewel ze niet in zoiets als 'n 'echt' 'hiernamaals' geloven,
ze toch wel denken dat 'er iets is'?

Dit komt dan
waarschijnlijk omdat ze 't domweg te moeilijk of te griezelig vinden
om zich voor te stellen dat je bewustzijn er
'niet meer is'?

We weten
dat we allemaal doodgaan,
maar daarna, zo voelt het althans, moet dat bewustzijn 'ergens naartoe'!
Het kan er volgens hen niet 'zomaar'
ineens mee ophouden?

De
allerinteressantste vraag
is hier en nu dus niet wat er
wel of niet na de dood gebeurt: ik heb geen flauw idee, ook al is het vreselijk boeiend
om met al die zeer verschillende gedachten, gevoelens van geloven
& filosofen 'te spelen'?

Voorlopig
wil ik me dan dus ook eigenlijk
veel liever beperken tot het wetenschappelijke dan tot nog meer religieuze vooronderstellingen!
Ik denk dan ook persoonlijk dat mijn 'eigen' bewustzijn, net als mijn gezichtsvermogen of al die andere lichaamsfuncties, ermee zal ophouden na de dood maar ook dat
doet nu niet meer
ter zake.

Wellicht
is zelfs myDiary wel hetgeen
wat 't langst van ons zal overblijven
naast al die fotootjes, documenten, hebbedingetjes & wat we allemaal zo nu en dan
om ons heen verzamelen aan souveniers,
herinneringen, bezittingen &
software
...

Wat dus
nu/hier wel interessant is en blijft,
is dat mensen zo vreselijk veel waarde hechten aan menselijk
voortbestaan van juist HUN bewustzijn?

Toch is die angst
voor 't verlies van bewustzijn eigenlijk volkomen
ongegrond: want wie creeert dat gevoel
van onmisbaarheid?

Ons bewustzijn zelf!

Met andere woorden,
het bewustzijn zelf is verantwoordelijk voor de illusie
dat het werkelijk vreselijk zou zijn wanneer we dat 'eigen' bewustzijn niet meer zouden hebben.
Dat is toch eigenlijk best wel knap verwaand: zelf de illusie creeren
dat we onmisbaar zouden zijn?

't Idee
dat we ons bewustzijn
vreselijk zouden missen als het er helemaal
niet meer zou zijn, is daarom dan ook
een [zoveelste] misvatting!

Als je geen
bewustzijn hebt, dan ben je
je ook niet meer bewust van het feit dat je geen bewustzijn hebt.
En missen zul je het dan ook waarschijnlijk beslist niet:
per nacht slapen we gemiddeld acht uur waarvan
meestal zo'n stuk of zes
zonder dromen.

Op dat moment
is ons bewustzijn praktisch volledig uitgeschakeld
en staat het op 'nul'
of iets dergelijks?!

Daar
is toch
ook niets 'engs'
aan?

Ik
vind het
dan ook best
wel een rustgevende gedachte:
zo'n heerlijk tijdje zonder bewustzijn elke nacht
{of zelfs een paar keer
per dag}?!

Het
is uiteindelijk
nu ook net zoiets
als 't feit dat we ons allen
kunnen verdiepen & 'verliezen'
in talloze verschillende bewustzijns~
toestanden & gewaarwordingen via ons lichaam [& allerlei andere 'media',
al of niet virtueel & 'cyberspeciaal'] die voeren naar verre oertijden
& eventuele toekomstvisioenen, 'scheppingen' & evoluties
vol met oerknallen & final 'crunches', 'g ds
"heilige/helende" woord' e.d. al of niet
samen met al die andere
'toestanden' die we
terug kunnen vinden
in zang & dans,
kunst &
cultuur.

blozen
engel
cool!
24 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende