rood als scharlaken en purper & sneeuwwit als wol?


*

"Operatie Mobilisatie"
is nu omgeturnd tot 'operatie nuchterheid'.
Een zoveelste poging om inplaats van alleen maar verheven vergezichten te zien
te kijken naar de nuchtere feiten van ons bestaan.
Ik ben helemaal niet meer verliefd en betwijfel of ik het ooit nog zal willen worden maar ik houd wel van hen: ze boeien en fascineren me ook soms als mensen en ik leer onnoemlijk veel van hen.
Sinds ik hen ken, maak ik net zo goed een rijpingsproces door,
waarvan ik tot nu toe nog nooit had kunnen dromen.
Meer is er eigenlijk niet.
En die erotiek geloof ik wel: die komt en gaat zoals het haar betaamt.
Ook al worden we lichamelijk onherroepelijk naar elkaar toegetrokken en gedreven, het gaat nu niet meer om zinnelijke bevrediging alleen, maar vooral om het ontdekken van de veelvormige werkelijkheid!
Onze vriendschap is nu op een hoger niveau gekomen en in laatste instantie zijn we elkaar alleen maar dankbaar voor de kansen die we elkaar kunnen bieden?
Ik ben en blijf een klein en begerig mensje!
Af en toe wil ik weer in de armen van de natuur zijn om me er des te beter van los te kunnen maken ...
Het gaat me helemaal niet meer om de vorm op zich, want die blijft eveneens alsmaar veranderen,
maar vooral om de flonkerende inhoud van alles wat ik ontmoet.
Kinderachtige ijdelheid hoeft niet meer.
En deze vastberadenheid maakt het mogelijk dat ik hen langzamerhand in de juiste proporties zie.
Ooit vooral verliefd, maar nu boven alles zeer geboeid door gelijkwaardige partners.
Als ik vroeger iemand leuk vond, dan ging ik er ook meestal maar meteen op in, en dat contact veranderde dan toch maar al te vaak in een teleurstelling, aanvaarding en gelijkmoedigheid.
Maar nu, sinds we elkaar beter hebben leren kennen, vechtend tegen gevoelens die niet helemaal zuiver zijn, hebben we elkaar leren vechten om ons bestaan.
Pas nu is er echte spanning, volheid, en vele mogelijkheden op de achtergrond en een gezamenlijke
respectabele strijd, die adelt?
In m'n hart ben ik nu als het ware trots tot zulke verhoudingen in staat te zijn ...
Maar het blijven complexe relaties die we realistisch moeten analyseren!
Het lijkt soms zo eenvoudig, en misschien is het dat ook wel in de grond van de zaak,
maar er zullen altijd wel weer allerlei 'crisisjes' komen.
Hoe is het NU eigenlijk, na zoveel jaar verkenningen, ontdekkingen en verdiepingen?
We werken nu al jaren samen: ik raak erg op hen gesteld, kan razend veel van hen leren en ook veel voor HEN doen.
Ik kwam laatst weer binnen en het was zo verschrikkelijk gezellig, intensief en vol humor.
We waren tevreden met elkaar, juist door die jarenlange gezamenlijke strijd om verder te komen.
We gaan soms helemaal op in ons eigen werk en toch weer in de loop van de tijd komen we terug bij elkaar op de meest onverwachte momenten, tijden en plaatsen ...
Zij zijn lieve en goede boeiende mensen als je eenmaal door de buitenkant heen hebt leren kijken.
Beweeglijk, vol temperament en onverwachte waanzin?
Die waardevolle verhoudingen zijn het dan toch uiteindelijk waar het ECHT om draait.
We moeten onszelf en elkaar wel zo nu en dan flink onderhanden nemen,
maar weten tegelijkertijd dat "DIT" er al was voordat WIJ er waren,
EN dat 'het' zal voortbestaan als wij 'er'
niet meer zijn ...
Ook klaarheid scheppen via myDi
doet ons de waarde ontdekken van soberheid en een zekere ascese,
de laatste jaren vooral ook op het vlak van de voeding.
M'n ontbijt staat naast me: een glas karnemelk met bramensap, rode appels die nog steeds blijven vallen al wekenlang en bramen die nog steeds rijp worden elke dag.
Zelfgebakken volkoren meergranenbrood, kerstomaatjes met paarse en bruine uien, knoflook met ei en ik probeer suiker te vervangen door honing en volle melk door magere.
Zo achterhaal ik m'n verborgen 'lusten' tot in het meest verscholen en onopvallendste gebied en roei ze als het ware uit met wortel en tak net als de hop en sommige andere klimplanten die alles
zouden kunnen overwoekeren als ze maar de kans kregen.
Toch is het beter zo: een plantentuin vraagt om een goede verzorging net als dieren en mensen.
We moeten doodgewoon leren, terwijl we nog leven, om zeer onafhankelijk,
steeds onafhankelijker te worden, van verslavende gewoonten en zogenaamde behoeften:
vooral als ze boven het allernoodzakelijkste uitgaan.
We moeten [kunnen] ons lichaam, onze geest en omgeving ertoe 'opvoeden',
dat het om niets meer vraagt dan alleen maar het allernodigste,
vooral op het gebied van lichamelijk en geestelijk voedsel, want het ziet ernaar uit
dat de tijden op deze gebieden nog zwaarder zullen worden dan ze al zijn.
En al het andere komt trouwens daarna 'als vanzelf' wel?
En niet alleen: zullen worden,
ze zijn het al!
En toch vind ik, dat wij althans,
het nog wonderbaarlijk goed hebben onder deze omstandigheden.
Maar we kunnen ons beter in tijden van betrekkelijke overvloed opvoeden tot een zekere 'onthouding',
vrijwillig en bewust van wat we aan het doen zijn, dan in schaarse en ellendiger tijden, 'gedwongen'?
Wat je vrijwillig van jezelf gedaan hebt gekregen staat steviger gefundeerd
en is blijvender, dan dat, wat onder dwang tot stand gekomen is!
We proberen dus om ZO onafhankelijk te worden
van al die uiterlijke materie~dingen, dat we, onder wat voor omstandigheden ook,
als geest in ons lichaam [of zelfs zonder?] kunnen doorgaan op de Weg
om ons werk verder te doen zoals het OOK
gedaan kan worden.
Zoals ook al
geschreven staat bij de profeet Yesjayahoe:
Hoor toe, hemel, geef gehoor, aarde,
de geest die was en komende is heeft gesproken:
ik heb mijn kinderen opgevoed en grootgebracht, maar ze zijn tegen mij in opstand gekomen,
een rund herkent zijn meester, een ezel kent zijn kribbe, maar geweldplegers missen elk inzicht,
mijn volk leeft in onwetendheid.
Wee dit ontrouwe volk vol ongerechtigheid,
volk van zondaars en verdorven geslachten die de geest hebben verlaten zodat die niet meer in hen is.
Ben je niet genoeg geslagen en verzet jij je nog altijd?
Je hoofd doet pijn en heel je hart is ziek.
Van voetzool tot kruin is niets ongeschonden:
EEN en AL wonden, builen en striemen, niet goed verbonden, niet verzorgd en met olie verzacht.
Jouw land is verwoest en je steden zijn verbrand.
Vreemden stropen onder je ogen de akkers af op zoek naar iets eetbaars en vreemdelingen maken alles tot een woestenij: wat rest nog van het zingende teken van hoop?
Het is als een hut in een wijngaard, een schuilkeet in een komkommerveld, een stad in het nauw.
Had de geest ons niet een laatste rest gelaten,
het zou ons zijn vergaan als Sodom en Qumran, Hirosjima & Nagasaki, Tsjernobyl & 9/11?
Hoor de woorden van de geest die was en komende is, geef gehoor aan DAT onderricht!
Wat moet ik met al jullie offers en aalmoezen als druppels op een gloeiende plaat.
Ik heb genoeg van al dat gapen en schijten, die vetgemeste kalveren;
het bloed van stieren, rammen en bokken wil ik niet meer!
En wanneer jullie voor mij verschijnen - wie heeft je gevraagd mijn voorhoven plat te lopen?
Houd op met die zinloze offergaven.
Ik heb een afschuw van jullie wierook, mirre en goud; jullie feesten en partijen,
ik duld ze niet meer naast al dat wangedrag.
Van AL jullie feesten heb ik een afkeer, ze hinderen mij, ik kan ze niet langer verdragen.
Wanneer jullie je handen opheffeb, wend ik mijn ogen af, en ook als je aanhoudend bidt, luister ik niet.
Aan jullie handen kleeft bloed!
Was je, reinig je,
maak een eind aan je misdaden,
ik kan ze niet meer zien.
Vermijd alle kwaad
en leer goed te doen.
Zoek het recht, houd tirannen in toom,
bied wezen bescherming,
sta weduwen bij.

@
25 aug 2006 - bewerkt op 06 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende