roken is dodelijk {en WAT eigenlijk niet?}


cool!
Een
goed boek is
[voor mij tenminste]
een boek dat spannend genoeg is
om verder te lezen,
diepgang genoeg heeft
om iets aan de orde te stellen
wat je bezighoudt,
en ver genoeg uitgewerkt is
om bij te dragen een boeiender
bestaansverheldering.
De tweede man,
van Doeschka Meijsing,
beantwoordt aan deze drie criteria,
meer dan dat zelfs,
ik kon er niet meer mee ophouden
toen ik eenmaal was begonnen,
er zit zelfs iets van een thriller in!
Ik weet waar ik het gewoonlijk over heb,
meestal nog weer allerlei andere thema's,
maar dat stel ik nu maar eens
een keertje wat langer uit.
Ik ben vaak een warhoofd,
die van alles en nog wat
keer op keer weer aanhaal en uitpluis,
tracht te begrijpen
en probeer naar m'n eigen hand te zetten,
of ook wel afkraak en verwerp
omdat ik 'het' niet snap
of het er helemaal niet
mee eens ben.
Zo zitten mensenlevens
blijkbaar ook in elkaar:
vol van afwisseling en herhalingen,
tijdelijke voorkeur en eeuwige afkeer
van wat momenteel intrigeert
of telkens vreselijk irriteert.
Niets is ZO veranderlijk
als een 'mydimens':
we verbazen onszelf
en anderen om de andere
haverklap of sappige ingeving,
gaan vol goede moed op pad
in de hoop op nieuwe ontdekkingen
en keren even vaak teleurgesteld
terug op onze wegen omdat ze doodlopen
of helemaal de verkeerde kant
op gaan?
Eerst even
in losse afleveringen,
aan de hand van HK,
als hommage aan de auteur
en omdat dit voor mij momenteel
de beste manier is om
een stapje verder te komen met
onze mydiverhalen over 1001 dagen en nachten,
hoe ze het zover weet te krijgen
dat 'het boek' betekenis krijgt
voor de lieve lezer,
want ook daarvoor schrijft een schrijver
zo nu en dan.
Doeschka Meijsings boek
is het verhaal van Robert Martin,
de verteller himself,
op zoek naar wie zijn broer Alexander is geweest,
voor wiens begrafenis hij gesommeerd is
naar huize Chronos Chrysios op het eiland Cyprus te komen,
maar hij komt net te laat.
Dus WIE was zijn broer eigenlijk?
Daar komen we later misschien
wel weer op terug.
Toen ik voor het eerst op Cyprus kwam,
in december '66,
waaide er een tamelijk frisse wind
op het strand,
TOCH ging ik zwemmen
en vernikkelde weldra bijna van de kou
omdat ik moest wachten zonder handdoek
en met vochtige kleren,
op de terugkomst van Jeanny & Shula
die met twee gescooterde jeugdige Grieks
Cyprioten 'het eiland aan het
verkennen waren',
Mijn enige troost op dat moment
wat de locale alcohol omdat die voorhanden was
en ik verder niets te doen had,
behalve lezen in "A Many Splendoured Thing"
van Han Suyin {?},
tot we terugmoesten
voor de boot van Athene
die ons verder zou voeren naar Haifa,
Tel Aviv en Katamon in Yeroesjalayim
met Danny Boy, Sarah,
Eilat & Be'er Sheva,
maar ook daar hebben we het
al vaker over gehad in
de afgelopen
jaren
...
Ik stop nu maar
voordat ik me verder weer
totaal verlies in eindeloze oeverloze
sentimentele happenings en [nog steeds]
loslopende herinneringen van de afgelopen
36 jaar: DIE kunnen we OOK opduiken
via het intikken van trefwoorden
en 't opduiken van allerlei
crossreferenties in mydi
& elders.
Hasta la pasta:
shaloom,
salaam & sayonara.
Sleep well with lots
of sweets dreams &
millions of fruitful
associations &
imaginations.
engel
04 jun 2006 - bewerkt op 23 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende