riet

~*~

'rites
de passage':
naar de "myDi~
Overkant"

~!@!~

WAT
GEBEURT ER
als iemand sterft:
gaat hij weg,
gaat zij ergens heen,
verhuizen zij naar een andere wereld,
overleven wij de dood,
keer ik
terug?

~!@!~

OMDAT
niemand op zulke vragen een antwoord heeft,
heeft de religie
vrij spel!

En we komen
haar handtastelijk tegen in de rites de passage,
rituelen die bedoeld zijn om de overgang [passage] van leven naar dood voor de stervende gemakkelijker
te maken ...

RITEN dus,
die hulp moeten bieden,
maar geen rite zonder mythe
die erachter
schuilgaat,
geen ritueel zonder visie op,
beeldvorming over het botte mydifeit
van de dood!

De stervende
wordt geacht er wat aan te hebben [een makkelijker overgang],
maar de achterblijvers voelen zich niet minder
getroost?

ZO
komen we toch
weer uit [alweer?]
bij hetzelfde:
religieuze riten veranderen niets aan het lot,
ze laten zien WAT de gemeenschap
gelooft ...

In riten
wordt DAT geloof bevestigd,
voor het besef van de mydiomstanders zelfs
'effectief' gemaakt!

~!@!~

Egyptenaren
geven eten mee,
want de dode overleeft volgens hun overtuiging
de dood?

In het oude Israel
begraven ze de doden,
een mens gaat naar het dodenrijk,
hijzij wordt tot zijn/haar vaderen/moederen/kinderen [die daar ook al zijn]
'verzameld', heet dat!

DE DOOD
overleven is daar GEEN optie:
wie looft u nog in
het graf?

HINDOES
& sommige boeddhistische gemeenschappen putten hun kracht uit rotuelen die het proces van wedergeboorte op gang kunnen brengen of versoepelen, reborthers zijn ter plekke om de zielsverhuizing te begeleiden.

In het Web
van de Westerse Wereld
heeft men er tegenwoordig ook de smaak van te pakken gekregen:
en kent al zijn eigen 'verhuizers':
stuk voor stuk riten dus die weerspiegelen WELKE ideeen
over de overkant worden
aangehangen?

~!@!@~

OOK
het uit handen
geven van de dode
[begrafenis is een te smalle term] verloopt ritueel,
en ook daar achter gaat de rite
weer een geloof schuil:
de EEN of Andere
'verbeelding' ...

-

Hindoes
verbranden een dode,
op een grote berg takken,
en ze doen het
publiek.

Lijkverbranding
kennen wij in het Westen ook,
al gebeurt dat dan uit het zicht van de verzamelde vrienden en familie,
en verzachten we het hele gebeuren door van creamtie te spreken
en 'passende' muziek ten gehore te
brengen?

Niettemin
is begraven van huis uit
Het Kenmerk van de Westerse cultuur,
gepokt en gemazeld als ze is door
het 'christendom'!

Een
mydimens
wacht in de aarde
op de wederopstanding der doden,
als een graankorrel gaat de dode de grond in,
om op de laatste dag wakker te worden als een korenaar:
de oogst overtreft de zaailing
verre ...

Evenzo
is de hindoe
geinspireerd door verbeelding:
verbranden van de dode is daar niet zomaar een hygienische maatregel,
maar ook een optie voor de ziel als de eigenlijke mens,
en het lichaam als
ons vehikel!

~*~

Aan
de afscheidsrituelen
kunnen we opnieuw zien,
dat religie geen grip heeft op dood & doodgaan:
ze komt niet verder dan onze voorstellingen erover
'aan te sturen' ~
hemel, paradijs, nirwana,
moksja, satori, bliss [of wat voor mydiwoorden we ook 'hanteren'] ~
HET IS ALLES verbeelding en wordt als mythische pleister
op de wonde gelegd, een pleister waar Gilgamsj
[nog] niet van
wist.

'eens
liep ik door
het wuivend [rituele] riet
dat ruisen kan
en anders
niet ...'

#