WEL
LÉGE KÁMER
BÌNNEN DÍE SLÈCHTS
VERLÌCHT WÈRD DOOR ENKELE
SCHÁÁLVÒRMIGE OLIELAMPEN: HÁGÀR WÉÉS ME 'N STÓEL
ÈN ÌK GÌNG ZÌTTEN; IK BEGRÉÉP DÀT WE ONS IN 'N ZIJ~ ÒF VÓÓRKAMER BEVÒNDEN
V/D KÓNINKLIJKE SLÁÁPKÁMER?! De slávìnnen kéken ònòphóudelijk náár één déur, díe blíjkbaar óóit zóu ópengáán!?
WÌJ wàchtten! We wàchtten éindelóós ~~~ de OLIELAMPEN wierpen grìllige scháduwen òp díe beschìlderde wànden èn vòrmden zó dé Énige Àfléiding ìn dìt Sòmbere Vèrtrèk? Ìk verlàngde hévìg naar Ònze Tènt, naar de Géur van Véé, naar ÀVRÀMS STÈM, naar àlles wàt vóór míj Hèt LÉVEN betékende! Mijn géést kwam BLÀNK te staan, behàlve 'n Wìtte Àngst voor Dé Tóekomst spéélde zìch níets meer in míj àf?!! Ik dènk dag 't àl vèr ná mìddernàcht wàs tóen dé déur TENSLÒTTE ópengìng: èr stònd 'n stòkóude vróuw i/d deuropening die
míj wènkte! Toen ik náást haar stond begòn ze te flúisteren, maar ik verstònd háár níet! "ZE ZÈGT DÀT ZE GEPROBÉÉRD HÉÉFT ÒM HÁÁR MÀN VÓÓR TE BEREIDEN OP ÚW KÒMST," vertáálde Hágàr, "máár dàt Hèt Níet Gehòlpen Hééft!" Ìk BEGRÉÉP níet wàt díe
vrouw bedóelde. "ZE VRÁÁGT ÒF ÈR ÍETS MÈT Ú ÌS, ÒF Ú MÌSSCHÍEN DÉ GÓDEN MÌSHÁÁGD HÀD!" Ìk WÈRD íjskóud
vanbinnen: natúúrlijk hàd ík dé góden MÌSHÁÁGD dóór té verzwíjgen dàt ìk behàlve ÀVRÀMS zùs ÓÓK DÍENS vróuw
wàs! ÌK DÙRFDE HÈT NÍET TÉ BEKÈNNEN! 'Zèg haar,' zei ik tégen Hágàr, 'dàt ìk 'n éénvóudige vróuw bèn díe níet
òp dé hóógte ìs vàn Hèt Húmeur v/d góden!' De Oude Kónìngìn schudde òngelóvig haar hoofd, maar gebaarde
me om de slaapkamer bínnen te gaan. Àlléén! Ze slóót de déur ÀCHTER me & ik schuifelde naarbinnen als 'n
hòndje dat bàng is voor sláág. Ik stáárde naar de VLÓER omdat ik niet dùrfde rònd te kijken, bàng voor dé
áánblìk van dé god: pàs toen ik 'n ròchelend geluid hoorde dat gevòlgd werd door 'n blaffende hóest, ver-
gàt ik mezelf èn kéék òp: ik zàg 'n HÓUTEN bèd òp póten met daarnaast 'n stokoude,
rìmpelige màn ìn 'n nàchthèmd; toen hij úitgehoest was, wènkte hij &
glimlachte vriendelijk met tandeloze mond ~ ìk
kéék òm me héén ... WÁÁR WÀS
DÉ KÓNING, WÁÁR WÀS
DÉ GÒD?