quaguku17b in het midden, daar waar de rivier het
DIEPST IS,
KWAM EEN HOOFD BOVEN WATER!
TWEE GROTE, DÒNKERE OGEN STAARDEN ME BEWEGINGLOOS AAN,
DE MOND STOND OPEN, ER BLIKKERDEN WITTE TANDEN TUSSEN DE LIPPEN!
DAARNA SCHUDDE HET HOOFD ZIJN LANGE HAREN, DIE AL ZWIEPEND EEN REGEN VAN WATERDRUPPELS IN HET ROND LOSLIETEN?!
DÌT DIER HEEFT NOG GEEN NAAM, DACHT IK VERBAASD:
IK KÈN HET NIET! IK WERD ONWEERSTAANBAAR AANGETROKKEN DOOR DIE OGEN, DIE LIPPEN ÈN DAT RONDZWIEPEND HAAR!
DAAROM LIEP IK DE RIVIER IN OM HET NIEUWE BEEST VAN DICHTERBIJ IET-WAT BÉTER TE KUNNEN GAAN BEKIJKEN.
HET WATER KWAM TOT M'N KNIEËN TOEN HET HOOFD BEGON TE GILLEN!
IK SCHROK ME ROT EN RENDE ALS DE BLIKSEM TERUG NAAR DE KANT EN STOND PAS WEER STIL TOEN HET SNERPEND GEGIL OPHIELD EN OVER-GING IN EEN SOORT VAN KAKELEND VOGELGELUID:
IK DRAAIDE ME ÒM.
't Díer was dichterbijgekomen,
want z'n schouders staken nú BÓVEN 't wáter uit: 't waren mooie schouders die glansden in de zon;
er kwam 'n arm omhoog èn 'n vìnger die naar me wéés ~ 't kakelend geluid rátelde hóger & hóger! Hóe 't kwàm wìst ik níet,
maar er welde 'n geluid òp in m'n kéél & vóórdat ik 't wìst kakelde ik terug: 't díer èn ÌK kakelden naar elk ànder
èn dàt gàf me 'n òngekènd blíj gevoel! Láter
werd me duidelijk dat dìt 'làchen' was,
maar dàt wist ik
toen nog
niet
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende