QCP53 de AeGYPTenaren v/h Oude Rijk hoefden zich

toen nog geen zorgen te maken over de toekomst of er hun hoofd over te breken: ze voelden nog dat hun goden hen hadden uitverkoren voor de weldaden & privileges van 'n beschaafd bestaan?!? Dat lijkt vooral de laatste jaren wel ietwat anders dan voorheen 't geval was?! En 'het bestaan' was voor hen nog 'nongedeeld continuüm, als 'n vloeiende, harmonieuze eenheid: er zijn nog geen scheidslijnen tussen de natuur, de mensen & de goden ~ alles ìs er gewoon ~ is van vorm dezelfde onveranderlijke substantie ~ er zijn wel verschillen maar die zijn alleen gradueel ~ al 't geschapene heeft dezelfde behoeften & moet op dezelfde manier worden behandeld. Ooit leefden de goden op aarde, ook zij maakten vreugden & tegenspoed mee, trouwden, kregen kinderen en stierven. Tòch 'leven ze nog steeds, hebben hun behoeften & oefenen macht uit over de mens: daarom moeten ze ook steeds worden gevoed, aanbeden & gunstig gestemd?!

't Egyptisch woord voor tempel is HET-NATJER & betekent 'het kasteel van god'. 'n Levende prins heeft ook behoeften: hij is 'n god & zijn paleis werd PER EN ANKJIW genoemd, 'huis van de levende'. De soepele gratie waarmee 'n dier zich beweegt, de ontzagwekkende woestheid van de leeuw, de machtige kaken van de krokodil, de vruchtbaarheid van de ram ~ 't is duidelijk dat het dier dichter bij de natuurlijke orde van de werkelijkheid en bij de wereld van de goden staat dan de stuntelige, lompe mens. Veel Egyptische goden hadden het gezicht van een dier dat bekend was in het land van de Nijl! Een beest heeft behoeften ~ in sommige tempels leidden levende dieren 'n bestaan vol van overvloed: krokodillen, katten, stieren. Als ze stierven, werden ze (ook) gemummificeerd. Omstreeks de tijd v/d eerste dynastie, eventjes vóór 3000 BCE (5000 jaar geleden), begonnen de Egyptenaren hun goden een menselijke gedaante te geven. Maar als tradities al sterven dan doen ze dat toch met de traagheid van een smeltende gletsjer: & zó wemelen de Egyptische grafschilderingen van goden die deels 'n mens & deels 'n dier zijn. En waarom ook niet?

Héél de wereld was als éën ongedeelde werkelijkheid? Er bestond geen scheidslijn tussen 't leven & de dood of tussen dood & 'hiernamaals' ~ ook doden hebben behoeften: de antieke Egyptenaar beschrijft iemands graf dikwijls als 'n HET ENT ENJEH, 'n 'kasteel v/d eeuwigheid'! De goden, de mensen, de natuur & de dood ~ allemaal verschillende verschijnings-vormen van één & dezelfde 'levensstroom'? De levenden hebben voedsel & kleding nodig: de doden ook! Want sterven is alleen maar de overgang van de ene levensvorm naar de andere. Zowel in Mesopotamya als 't Land van de Nijl zie je ontstaan wat ook nu nog 'leeft' ...