Potentie

't Gaat meer om immanentie (g d in ons) dan om transcendentie (g d boven ons). Meer om ethische ervaring dan om ethische principes.

Meer om gezag van binnenuit dan van buitenaf. Meer om keuze dan om lot. Meer om teksten die spreken door innerlijke ervaring dan om teksten als innerlijke toets. Over de mens denken ze eerder positief dan negatief, daarna pas traditie. Liever verlichting dan verlossing.

Liever leven in het hier en nu dan gericht op eeuwigheid & toekomst. Religie zien ze als een dynamisch proces.

Op pad zijn & leven is nu eenmaal belangrijker dan het eventueel veronderstelde einddoel! Het zijn dezelfde kenmerken die je vindt bij bovenomschreven kerkleden van 't zg. 'modulaire geloof'. JdH schetst 'n haast onontkoombare ontwikkeling: als de kerk de deur openzet naar de moderne cultuur & de nieuw-spirituele wijze van geloven, dan zal zij geleidelijk aan verder blijven verdampen in het Grote Niets.

Wil de kerk overleven, dan is dat dankzij 'n cultureel & spiritueel isolement. Op 18 juni a.s. neemt Ad van Luyn afscheid van zijn bisdom Rotjeknor: i/d 17 jaar dat hij bisschop was, schreef hij 'n stroom artikelen, preken & brieven. Twee woorden komen daarin steeds terug: dynamisch & relationeel!!

AvL ziet geloof als 'n 'op tocht gaan'. Het verhaal v/d Emmausgangers, die hun huis verlieten & i/d nacht teruggingen naar Yeroesjalayim toen ze Yesjoea herkend hadden, beschouwt hij als 'n voor de gelovige exemplarich verhaal. Met z'n nadruk o/h dynamische & relationele sluit hij aan o/h levensgevoel v/d o/d hedendaagse cultuur georiënteerde gelovigen, voor wie geloof veel eerder 'n kwestie is van steeds onderweg zijn dan van 'ooit ergens' aankomen.

Toch is met dynamiek & op pad zijn nog lang niet alles gezegd van wat 'r vlg. Ad nog te zeggen valt. In de eucharistie wordt wordt iets boventijdelijks aangereikt, iets van eeuwigheid.

Aan de ene kant verzoening & vergeving: a/d andere kant de 'gekruisigde Christos' als DE manifestatie & HET symbool van volledig, liefdevol menselijk leven.

Deze vergeving van al wat was & de belofte v/d mogelijkheid van 'door g d gewild' menszijn dragen 't leven v/d 'gemiddelde' gelovige, maken ons dynamisch op weg gaan pas echt goed mogelijk. Gelooft die gelovige dat hij/zij vergeving nodig heeft?

Ziet hijzij 'christos' als DE belofte van 'n door 'g d gewild' leven. Ik weet niet of de gesprekken in 't bisdom Rotterdam veel over deze centrale aspecten v/h geloof gegaan zijn.

Goed mogelijk dat 't veel vaker ging over parochiale reorganisaties & allerhande ouder & nieuwer schandalen (& 't geld)?

Toch zou 't goed zijn als al die gelovigen, die nog maar 'n kwart of minder datgene geloven van wat de kerk(en) officieel gelooft/geloven, eindelijk 's echt met elk ander in gesprek gaan over wat 'r voor hen tenslotte op die zeef is blijven liggen. Zonder zich af te sluiten voor de moderne cultuur ...

Existentiële vragen genoeg: wat is vergeving? Wat liefdevol, volledig mens-zijn (& blijven -worden)? Licht in ons bestaan, in onze kerk of sekte, (ons atheïsme/agnosticisme/filosofisme), daar ook echt iets van op zo nu & dan? 't Zou toch MOOI zijn als daar eens openhartig over gesproken werd ...