Pinkvember

Ik heb niet het gevoel dat ik succesvol ben in het leven. Eigenlijk zie ik recent alleen alles wat niet gelukt is. Nou kan ik opsommen wat dat allemaal inhoudt, maar dat was niet de doel van dit verhaal, dus dat gedeelte sla ik even over

~

Linksom of rechtsom, ik kan niet ontkennen dat het een goed idee was mijn snor te laten staan voor het goede doel. Het begon als een grapje en is uit de hand gelopen. Nu wordt me elk jaar medio mei al gevraagd wat we dit jaar gaan doen voor Pinkvember om geld op te halen voor Pink Ribbon en Movember.

Ik heb mensen om mij heen staan die me vooruit proberen te duwen. Zo zat ik vorig jaar met de vice president van het bedrijf aan tafel om me voor te stellen omdat hij vroeg wiens idee het was, en dit jaar ben ik uitgenodigd bij hoger management om het over "mijn fundraiser" te hebben. Het is niet van mij. Dat is het nooit geweest ondanks dat het mijn idee was. Had de rest van het team er niet zo aan mee gedaan, had het al lang vergeten geweest.

Tweeëndertigduizend euro hebben we al opgehaald over de afgelopen jaren. En dat zonder support van management. Daar lijkt nu verandering in te komen en ineens is "mijn fundraiser" potentieel iets dat bedrijf breed gedragen gaat worden. De eerste jaren zat het toenmalige management juist een beetje dwars, en moesten we namen aanpassen, mochten we er alleen binnen het team over praten en nu wordt er binnen interne post over gepraat, gepromoot en nabesproken.

Deze waanzin laat zien dat ik nog steeds op mijn plek zit binnen het bedrijf. Dat mijn ideeën kunnen ontploffen en succesvol kunnen zijn. Zelfs toen ik vorig jaar niet in staat was iets op te zetten, is er wat georganiseerd door anderen. En hoewel ik dankbaar ben, vervloek ik ze. Ze hebben meer opgehaald dan ik heb kunnen doen het jaar ervoor, dus daar wil ik natuurlijk overheen dit jaar. Maar dat is meer een ego dingetje dan een absolute noodzaak.

Ik kan niet zeggen dat ik volledig gefaald heb in het leven. Maar dat voelt wel zo.


-VLH