Pijn

Ik weet niet hoe het komt. Altijd al heb ik me anders gevoeld dan anderen, al toen ik klein was. Toen begonnen mensen me te pesten en werd ik steeds ongelukkiger. Daarna werd ik door iedereen genegeerd. Toen ging ik naar de middelbare school en ik was dertien en ik kreeg een soort van vriend dat helemaal niks serieus was en toen maakte ik het na een korte tijd uit. Hij zat aan me en deed raar tegen me.

Ik voelde me zo lelijk en slecht en ik wou zo graag liefde. Toen ik vijftien was leerde ik een jongen kennen en ik ging met hem afspreken een keer. Ik ging naar hem toe en we gingen gewoon films kijken, hij wou dat ik hem zou aftrekken en ik durfde geen nee te zeggen, ik wou zo graag eens liefde in plaats van pesterijen.

Ik durfde geen nee te zeggen om een of andere reden en hij kwam best dwingend over. Ik had het nog nooit eerder gedaan en ik was natuurlijk wel een beetje nieuwsgierig maar zeker nog niet klaar ervoor. En ik wist niet wat ik moest doen, hoe ik moest reageren, hij kwam klaar in mijn gezicht.. dat vond ik zo verschrikkelijk, ik voelde me zo vernederd. En toen gelijk daarna bracht hij me naar huis, alsof hij wou zeggen ja nu heb je gedaan wat ik verwachtte dus nu kun je gaan.

Ondanks alles kreeg ik een paar maanden later iets met hem puur omdat ik liefde wou, ik vond hem niet eens echt leuk. In die 'relatie' was het echt puur dat hij wou dat ik hem zou pijpen en ik kreeg er bijna nooit iets voor terug, hij wou me niet zo aanraken want dat vond hij vies of niet fijn. Ik wou al deze dingen niet maar nee zeggen kon in mijn ogen niet, voor mijn gevoel.

Dit heeft zo'n vier maanden geduurd, ik was er helemaal niet klaar voor maar ik wou zo graag liefde.. Hij maakte daar gebruik van. In die periode is er ook een paar keer seks geweest terwijl ik het eigenlijk niet wou. Ik verwarde seks en liefde.. Hij wou ook een keer dat ik hem ging pijpen en toen wou ik het eigenlijk niet maar ik durfde weer geen nee te zeggen. Hij hield mijn hoofd tegen en bewoog zelf zodat ik niet weg kon. Ik was zo bang dat ik helemaal verstijfde..

Dat ging uit en toen was ik inmiddels zestien. een halfjaar daarna leerde ik iemand anders kennen omdat ik in die periode wanhopig op zoek was naar liefde. Ik was zestien en hij tweeëntwintig.. Ik kreeg iets met hem wat ook niet serieus was maar omdat ik liefde wou dacht ik van wel. In die 'relatie' heb ik heel vaak seks gehad tegen mijn zin, ik volgde altijd met mijn handen wat hij deed, probeerde hem wel eens weg te duwen en dan werd ik tegengehouden of mijn hand weggeduwd.

Uiteindelijk heb ik geen nee meer gezegd en maar gewoon gedaan wat er verwacht werd want ik werd toch weggeduwd.. Hij deed dingen die ik niet fijn vond en als hij vroeg of ik het erg vond zei ik maar nee omdat ik heel erg bang was.. Als hij vroeg of het mocht zei ik ja omdat ik bang was.. niet altijd, soms zei ik dat. Hij trok heel hard aan mijn haar vaak.

Het deed vaak heel erg pijn omdat ik eigenlijk niet wou, omdat het niet heel voorzichtig ging. Ik deed dingen waar ik me helemaal niet bij op mijn gemak bij voelde en waar ik me niet veilig bij voelde.. Waarom ik bij hem bleef? Bij hen beiden? Omdat ik onzeker was, liefde wou en omdat ik mezelf zo erg haatte dat ik vond dat ik pijn en straf verdiende. Ik voelde me zo slecht, ik dacht dat ik liefde kreeg maar ik werd alleen gebruikt voor seks. Mijn lichaam reageerde erop zoals eigenlijk logisch is maar ik zelf genoot niet, vond het niet fijn.

Toen was dat achter de rug en heb ik nog gezeik gehad op school. Daar was ik gelukkig redelijk snel vanaf daarna. Ik ben altijd iemand geweest die het nodig heeft om dingen steeds te vragen, gewoon voor de zekerheid omdat ik zo onzeker en twijfelachtig ben.. Niemand begrijpt me daarin, niemand heeft me ooit begrepen. Ik begrijp mezelf niet eens..

Een paar jaar later had ik dat eindelijk een deel weggestopt en toen gebeurde het met iemand waarvan ik dacht dat we gewoon goede vrienden konden worden. Hij vroeg of ik naar hem toe kwam en dit heb ik gedaan. Ook hij wou dat ik hem zou aftrekken en ik zei nee en deed heel twijfelachtig maar hij drong zich aan me op, ik kon voor mijn gevoel niet anders.. Dit bracht het wat een paar jaar daarvoor gebeurde heel erg naar boven.

Ik wou gewoon een goede vriend, liefde of wat dan ook. En ik voel me nu zo dom maar hij wou dat ik nog een keer terugkwam en ik heb dit met mijn domme kop gedaan, puur omdat ik iemand wou die me aardig vond, begreep om wie ik ben.. Toen wou hij seks en ik durfde geen nee te zeggen door alles wat er gebeurd is en ook omdat hij heel erg dwingend over kwam.

Hij wou dat ik hem ging pijpen en ik durfde niet en hij bleef maar zeuren en uiteindelijk heb ik dat even gedaan en ik voelde me zo vies, nu ook nu ik er weer aan denk. Bij mij wou hij niet echt iets doen, niet dat ik daar zin in had. Toen hadden we seks en het deed zoveel pijn omdat ik niet wou, hij duwde ook nogal hard en het deed echt pijn en ik heb de hele tijd gedaan alsof ik ergens anders was.

Hij schold me tijdens de seks uit voor dik en dat ik lekker dik was en achteraf de hele tijd berichten sturen met dikkie en hee dikkie van me dat doe we vaker hé? Na de seks zei hij dat hij het zo leuk vond dat ik er zo onschuldig uitzag. Daarvoor vroeg hij of ik bang was want dat was duidelijk te merken. Ik zei nee maar hij wist dat het wel was en hij genoot ervan volgens mij.

Dat is wat ik al die keren tijdens seks deed, al die keren dat ik niet wou deed ik alsof ik ergens anders was..
Ik heb mezelf al daarvoor, zo vaak pijn gedaan, ik begon ermee toen ik twaalf was.. Ik blijf die drang houden en ik kan er niks aan doen. Ik haat mezelf en ik zit in de knoop met mezelf. Mijn gedachten zijn zo duister en slecht over mezelf.. Soms heb ik een periode dat ik mezelf een tijd lang goed voel maar altijd zakt dat weg. Dan word ik weer depressief en een wrak..

In die tijd wou ik zo vaak zo graag dood..

En nu zelfs jaren later blijf ik elke dag geconfronteerd worden met het idee dat niemand mij begrijpt. Ik wil mezelf pijn doen, straffen voor wat ik allemaal heb toegelaten en gedaan. Het is mijn eigen schuld, ik ben slecht..

(Wat hieronder staat is wat ik vaak tegenover mijn vriend denk over hoe ik ben en wat ik heb meegemaakt.)

En ik ben zo bang dat jij me niet meer wilt.. Dat je me nu wel vies vindt of zo. Ik heb nooit iemand verteld over hoe ik me écht voel alleen jou en juist jij zei die dingen vandaag juist jij zegt dat ik te vaak kom en zo en deed zo lullig dat je er genoeg van hebt..

De enige echte keer dat ik iemand in vertrouwen nam over mezelf pijn doen en eten uitkotsen en bepaalde dingen was tegen een jongen uit mijn klas toen ik in de tweede zat, hij deed aardig en praatte met me, ik dacht dat hij te vertrouwen was maar uiteindelijk heeft hij het volgens mij aan de klas verteld want ik hoorde een paar mensen erover praten.

Ik walg van mezelf, ik vind mezelf slecht, ik voel me vaak bang en slecht zonder dat ik weet waardoor het komt, ik droom dat ik mezelf heel erg pijn doe, mezelf helemaal verwond.. Ik wil het helemaal niet maar die drang is er.. En ik heb niemand anders dan jou en ik wil niemand anders dan jou. Alles wil ik alleen aan jou kwijt, niemand anders.

Ik kan iemand vertrouwen en geloven en dan nog heb ik het nodig om heel vaak hetzelfde te vragen, puur omdat het vaak is geweest dat ik dat niet deed en iemand geloofde en uiteindelijk het niet klopte en omdat ik gewoon zo ben.. Ik ben vreemd, raar, lastig, slecht en ik HAAT mezelf, ik wou dat ik anders was, beter. Dat ik een goede vriendin voor jou kon zijn, dat ik het mooiste meisje was die er bestaat en de liefste en de beste en jou niet het leven zuur zou maken..

Ik voel me vaak ineens heel slecht, ik doe zo mijn best om mijn tranen binnen te houden maar het lukt me bijna nooit.. Het spijt me als je je voor me schaamt maar ik doe het niet expres, ik kan er niks aan doen, sorry..

Het spijt me zo verschrikkelijk erg van alles, het spijt me dat ik besta.. Zo voel ik me vaak. Ik kan dingen zo moeilijk loslaten, het blijft aan me knagen, heel lang en ik word er echt heel gek van en ik weet niet wat ik moet doen vaak zo slecht voel ik me..

Mijn vriend is zo ontzettend lief voor me maar ik denk elke keer dat hij zich voor me schaamt of me slecht vindt of zo terwijl dit niet zo is.