Pff..Ga toch maar eens van me af schrijven.

Tja ik begin toch maar eens om van me af te schrijven. Men zegt wel eens dat je jezelf daardoor beter kan gaan voelen. Ik zal het ontdekken.
En dan ja waar zal ik beginnen..
Na zoveel jaren moet ik iets. Maar wat.
Ik ben een vr van 50 en heb 2 heerlijke jongens. Een van 19 en 21jaar. Verder heb ik een 10 jr een lat relatie, met iemand die 10 jaar ouder is. We zien elkaar wel elke dag.
Maar waarom wil ik van me afschrijven. Gewoon mijn hart luchten denk ik maar zo. Ik schrijf de dingen op die nu in mijn hoofd komen dat betekend dat het nog geen duidelijk maar misschien een verward verhaal wordt. Maar dat vindt ik niet erg.

Mijn vriend ontmoette ik 10 je geleden. We hadden 4 hele goede jaren. Tja totdat: hij kreeg te horen dat hij prostaat kanker had. Helaas na allerlei en veel onderzoeken niets meer aan te doen. Geen operatie of anders. Er werd gestart met hormoon injecties. En daar begon de moeilijkheid helaas in onze relatie.
Die hormooninjectie heeft na al die jaren mijn vriend zo verandert.
En ik weet het heel goed. Hij kan er niets aan doen. Hij heeft het. Hij zit er mee. Hij is helaas ziek. Maar wat is hij hierdoor verandert. Wat zo een hormoon injectie al met iemand kan doen.
O wat is hij verandert hierdoor ik mis zijn warmte al jaren. Altijd moet ik erom vragen. Een knuffel. Lichaams warmte en ga zo maar door.
Door die hormonen is bij hem het testeron helemaal stil gelegd. En dan merk je pas wat dat stofje in een mannen lijf allemaal doet. Heel erg van me om zo iets te denken laat staan te zeggen. Maar hij lijkt wel een diepvries qua gevoel. Ik heb vaak gedacht wanneer ontdooit hij nu eens. Maar helaas dat zal nooit gebeuren. Ik leef daar al jaren mee. Maar het begint toch steeds meer aan mij te knagen.
Ik ben een vrouw die behoefte heeft aan warmte. Een arm om me heen. Ja ook onze AEX leven zit er niet meer in. Hij heeft wel eens gezegd: ik heb er geen behoefte meer aan. Ik vlieg niet meer tegen het plafond. Maar helaas ik juist het tegen over gestelde. Dan kan men zeggen: maak er wat van. Ja dat heb ik al jaren lang gedaan. Maar nu breekt het me op. Ik mis het. Ik mis dat hij mij de warmte ook al is het een knuffel eens uit zichzelf geef. Ik wil er niet meer om hoeven te vragen. Ik trek dat niet meer.

Wat er bij hem helaas ook bijgekomen is is longkanker. Een gedeelte van zijn long is verwijdert. En all kanker daarvan is gelukkig weg. Het is ook niet niets allemaal. Hij krijgt er wel van langs. Ik ben er altijd voor hem geweest wat logisch is. Het ouden van wint nog steeds.

Maar ik zit er wel mee een vr van 50 en een vriend hebben die veel dingen niet meer kan. Het lopen gaat doordat hij een stuk long mis ook slecht. Zijn conditie is erg laag.

Ik heb het erg met hem te doen. Begrijp me niet verkeerd.
Maar soms en steeds meer denk ik : wat moet ik er mee. Ik doe alles voor hem wat er in me zit. Maar zo af en toe en steeds meer denk ik: is dit mijn leven? Is dit wat ik wil? Nee ,maar hij wilde ook niet ziek worden en zijn met al zijn mankementen. Hij kreeg het cadeau en kon het niet inruilen.

Ik houd van hem en ik wil hem niet kwijt. Maar toch ik mis iets. Het brengt mezelf in de war allemaal.

Ik stop nu even. Ik heb een begin voor mezelf gemaakt de rest komt nog.
Fijn weekend voor degene die dit lezen en mezelf.