Ben er helaas zo moe van.

Hier ben ik weer. Mijn hoofd draait en zoemt en alles gaat door. ( moet ook )
Over twee weken hoort mijn vriend hoe nu verder met zijn prostaat kanker.
Zijn halfjaarlijkse hormoon injectie werken niet goed meer. Een andere soort inj zijn er voor hem niet. Een operatie komt niet aan de orde. Anders hadden ze dat wel gedaan. Bestralen daar wordt niet over gepraat.
Helaas de nieuwste medicijnen werken niet meer. Tja en dan zegt de arts: chemotherapie is een optie. Een palliatieve zorg. En dan zegt de arts ook: u heeft nog een paar jaar.
En zo ga je naar huis en heb je veel te denken. En praten daar waar nodig is.

Ik doe alles alles om hem bij te staan. Ik geef iedereen een duidelijk antwoord als men vraagt : hoe gaat het met..... Is er ook maar een iemand die mij eens vraag: gho hoe gaat het met jou!! Al ben ik gelukkig niet ziek maar tja het zou me best eens fijn zijn als men eens een keer vraag hoe het met degene gaat die niet ziek is.

Maar o het klinkt zo erg dat ik het bijna niet durf te zeggen. Ik doe het toch.
Ik ben moe en moe.
Ik ja ik zelf wil ook wel eens hard roepen: ik ben er ook nog !!!
Dit wordt door veel mensen vergeten. Maar ook dat is zo af en toe belangrijk.
Dit wilde ik even kwijt.
XXx