penetratie{s} {tussen laren & steenwijk, texel en

Voorzover ik weet
'reis ik dus heen en weer'
tussen mijn beeld van het verleden, mijn heden en de toekomst.

Die drie zijn helemaal in elkaar verwikkeld &
haast niet meer van elkaar te scheiden: zo zie ik het.

We zijn allemaal deel van dat geheel:
iedereen komt uit dat verleden voort, is zich daar min of meer van bewust
terwijl we nog leven & openen zo de deuren naar datgene wat op komst is.

Er zijn onderlinge verbanden & scheidingslijnen
die zo nu en dan vervagen & zich verduidelijken.

Dat is dat ook mijn beeld van wat je 'g d' zou kunnen noemen:
de geest die verbonden is met die vormen van bewustzijn & bewustwording ~
die was & komende is via ons nu & hier.

We voelen ons als het ware ingesloten
tussen ons verleden en onze toekomst door onzichtbare lijnen.

Aan de ene kant is het afhankelijk van historisch besef
{verwerking van wat was}, en aan de andere kant het verlangen naar toekomstige kennis,
evenwicht & gedeelte vreugde & smart: hier & nu blijft knooppunt!

Sommige culturen
richten zich vooral op verleden of toekomst
[of leven alleen nog maar in een 'nu'!]?

Religies lijken te verdwijnen
& kennis of wetenschap komt daarvoor in de plaats
[of wat we daarvoor willen houden]: families, stammen, volken,
staten, rassen & leefverbanden waren ooit alles voor ieder,
maar nu schijnt 'het individu' overal alleen nog maar
verder te worden teruggeworpen op zichzelf
[met/zonder 'zin']!

Mensen neigen ertoe
om wat zij zien als 'vooruitgang', 'verandering' & 'het hier & nu' voor lief te nemen,
alsof het 'altijd al zo geweest is'?

Een nogal eng & beangstigend begrip
van de vernauwende illusionaire werkelijkheid die alles lijkt te zijn wat er is,
zonder echt rekening te kunnen houden met wat was & komt?

Door de verdwijning van allerlei [ver]oude[rende] vormen van 'transcendentie' ['doorzichtigheid'] ~
dus datgene wat 't gewone alledaagse leven overstijgt ~
raken steeds meer mensen alleen nog maar gefocust op zichzelf.

Alle zingeving komt nu & hier alleen nog maar te rusten naar het schijnt op de schouders
van het zielige [of hoogmoedige] losgeslagen [dominante] eenzame [afgodische] individu?

Steeds meer mensen zijn zijn dan alleen nog maar vreselijk dwangmatig obsessief gefrustreerd met zich-zelf bezig, zonder dat dit nog gepaard kan gaan met enige vorm van contemplatie, creatieve bezinning en geduldige menselijke{r} vormgeving van ons eigen en gezamenlijk bestaan!

Als alles wat je nu nog nodig hebt alleen nog maar het huidige ogenblik is,
dan bestaat de noodzaak om dwangmatig dit moment zo dramatisch, sensationeel & bevredigend mogelijk te maken [wat nu eenmaal niet kan omdat het onnatuurlijk,
illusionair & ziekelijk verslavend is:
je hebt steeds meer stimulatie nodig
tot je erbij neervalt?]!

Deze vormen van krankzinnigheid
& modern kommersjialisme lijken de huidige werkelijkheid te beheersen waar je gaat of staat?
De massamens is gehersenspoeld & gebrainwashed van de wieg tot het graf & klampt zich zo nu en dan vast aan veranderlijke loze leuzen & tijdelijke flauwekul!

En noemt dat dan
o.a. het 'zaken- of bedrijfsleven',
'de toestand van de beurs of gewoon de allesbeheersende gouden voorzienigheid van onze god':
men neemt allerlei dingen voor lief die alleen maar tijdelijke zin & bevrediging geven
of de belofte van iets groters, beters,
snellers, mooiers, hogers &
volmaakters
...

De karakteristiek
van de hedendaagse populaire psychologie van het moment
is dan alleen nog maar een soort van zelfabsorbtie zonder enige menselijke vorm van zelfonderzoek:
je bent nu en hier alleen nog maar een soort van doods ding dat zichzelf niet meer ondervraagt ~
maar je wordt er wel helemaal door in beslag genomen ~ kortom: de perfectie crimineel, massamoordenaar, zelfbevrediger & lid van 't koop- &
kiesvee!

Je kunt iets dergelijks tegenkomen als 'levenshouding' van alle agressieve gewelddadige fanatici ...

Deze tendens heeft dan ook uiterst zorgwekkende consequenties voor de manier waarop we de moraal benaderen: 't gebrek aan introspectie manifesteert zich als blindheid, doofheid & monomanisme voor het feit dat die 'zonde' in de mens zelf zit!

Het slechte wordt wordt dan alleen nog maar toegeschreven aan misstanden in de samenleving
of 'de wereld', zoals armoede/rijkdom of de omgang met bepaalde verkeerde/goede vrienden.

Onze morele bekommernis blijkt groter te zijn naarmate het probleem verder van ons weg is en dat lijkt vaak typerend voor deze 'moderne tijd'? Mensen zijn veel bezorgder over grote problemen als armoede in de wereld, 't gat in de ozonlaag, de opwarming van de aarde & de stijging van de zeespiegel [e.d.] dan over de vraag of wij onszelf wel goed en net gedragen tegenover onze naasten &
buren, onszelf & onze medemensen in onze directe omgeving!

Zo relativeren we
ons eigen hufterige wangedrag als we daarop worden aangesproken met dooddoeners als:
"Waar maak je je druk over? Miljoenen mensen sterven elke dag van honger & dorst, ziekten, rampen, oorlog & ellende!"

Die outsourcing
van de eigen verantwoordelijkheid doet zich dan ook
tegelijkertijd op allerlei
andere manieren
gelden
...

Bijvoorbeeld de medicalisering van ons zielenleven:
in moderne rijke landen wordt tegenwoordig 't woord 'ongelukkig' haast bijna nooit meer gebruikt omdat 't woordje 'depressie' daarvoor meestal in de plaats is gekomen?

Over al deze veranderingen in betekenis, interpretatie & definitie moeten we dan ook vooral niet meer al te lichtzinnig blijven denken: dit is al met al een typisch voorbeeld van een belangrijke semantische verschuiving omdat depressie een ziekte is. Ongeluk wordt zo dus een ziekte, en als je ziek bent,
dan is het aan de arts om jou beter te maken?

Je
kunt nu
eenmaal misdadigers niet
altijd en eeuwig blijven behandelen als patient,
slachtoffer & vreselijke zielepoot: we dragen zelf schuld
voor onze misdaden
en al ons
doen en
laten!

Je
hebt tegenwoordig
ook zelfs [alweer] hypochonders
[zwartkijkers] die menen dat alles draait
om het behoud van het leven & hun eigen gezondheid:
voordat je ook maar iets doet moet je vooral
eerst jouw eigen genot &
gezondheid veilig
stellen?

En
zo wordt
alles een vreselijk
dilemma waarin je eigenlijk
al helemaal geen kant meer uitkunt
dan permanent consumentisme,
concurrentie, commercialisme &
'perfectionisme'!

Dan
rest alleen
nog maar de
werkelijk altijd/overal
allesbeheersende vraag welke soap
of medicijn je [levenslang] moet [blijven] gebruiken:
de dokter, de specialist, de hypotheker [jazeker!], de fuehrer, de duce, caudillo, caesar/kaiser/president of wat voor ander oud of nieuw big brother/little sisterdrogbeeld dan ook is zaligmaker/verlosser,
bevrijder & oplossing van alle problemen ineen:
't verslaafde individu draait dan
alleen nog maar rondjes
om zichzelf en z'n
afgod.