partners {in arms}

DE
allereerste
en belangrijkste
van alle geestelijke wetten is
geduldige menselijke betrokkenheid ~
een spirituele relatie vereist wederzijdse eerlijkheid,
betrokkenheid, trouw en heel veel geduld!
Het mooie van een menselijke relatie is dat ze altijd uniek is
en origineel, vol verrassing & ontdekking?
Onze verbintenis met een partner en de belofte die we elkaar doen,
hoeft niet precies dezelfde te zijn als die van anderen: alles wat wij samen overeenkomen,
is prima ...
We kunnen besluiten
om samen te leven of apart te wonen, om seksuele omgang met elkaar te hebben of niet
en als we dat hebben, dan kunnen we besluiten om dat exclusief te maken:
het is allemaal een kwestie van uitzoeken
wat voor beiden aangenaam is ...
Het gewijde karakter van onze toewijding aan elkaar
zit hem niet zozeer in de inhoud
van een belofte
als wel in het wederzijdse karakter ervan
en in onze bereidheid om elk ander eraan te houden.
Onze belofte was een verbond dat we samen sloten voordat we er woorden voor hadden gevonden
al bijna meer dan veertig jaar geleden, maar als je afspraken gaat maken is de eerste regel:
wees eerlijk!
Doe je vooral niet anders voor dan je bent,
maak geen afspraken waaraan we ons niet kunnen houden of
louter om die ander 'een plezier te doen'?
Als je dit eerste stadium eerlijk bent,
dan zal je dat in de toekomst veel ellende besparen!
Een belofte betekent immers helemaal niets als we ons er niet aan kunnen houden?
Het feit dat we ons eraan kunnen houden, maakt een belofte pas echt tot een belofte!
Dus beloof maar liever nooit iets wat je toch niet kunt geven ...
Als jouw partner van jou verwacht dat jij trouw zult zijn en je weet dat je dat moeilijk vindt
om iemand trouw te zijn, beloof dan niet dat je trouw zult zijn.
Zeg dan maar eerlijk, het spijt me, dat kan ik je niet beloven!
Dan zou je partner kunnen zeggen: dan wil ik geen seks met jou, of hij/zij zegt:
goed, dan hebben we seks met elkaar zolang jij me trouw bent,
maar zul je het me onmiddellijk vertellen
als je met iemand anders
naar bed gaat?
En dat zou dan een verzoek kunnen zijn waaraan je kunt voldoen!
Op basis van zo'n uitwisseling is de voorgestelde verbintenis van inhoud veranderd ...
Je zegt niet: ik beloof dat ik jou trouw zal zijn, maar je zegt:
ik beloof dat ik het je onmiddellijk zal vertellen als ik met iemand anders naar bed ga.
En ten behoeve van de eerlijkheid en het evenwicht in de relatie
moeten de beloften die jullie elkander doen wel wederzijds zijn en niet alleen maar van EEN kant komen.
Het is nu eenmaal een menselijke geestelijke/spirituele wet dat je niet kunt krijgen wat je zelf niet wilt geven: dus verwacht van jouw partner geen beloften die jijzelf niet wilt doen.
Eenzijdige beloften leiden altijd tot een vorm van onheus gedrag of huichelachtig bedrog,
niet slechts alleen maar voor EEN partner maar voor allebei.
ALS je een belofte doet en tot de ontdekking komt dat jij hem niet kunt houden,
zeg dat dan direct tegen jouw partner en stel het niet uit.
Stel dat jullie hebben afgesproken om samen te gaan wonen en je voelt je na een maand echt ellendig?
Je krijgt niet de provacy en de rust die jij nodig hebt.
Je neemt de ander zijn of haar aanwezigheid kwalijk en merkt dat je ZO kritisch wordt
dat er er zelf van staat te kijken ...
Druk dan jouw gevoelens niet weg en zeg niet:
dit heb ik beloofd en daar zal ik me hoe dan ook aan houden.
De kans is meer dan levensgroot aanwezig dat jouw ongenoegen over zo'n situatie
alleen nog maar zal toenemen als jij jouw emoties en de daaraan verbonden gevoelens
onder het vloerkleed veegt,
waardoor dan jouw passief-agressief reageren op dat ongenoegen alleen nog maar zal verergeren.
Je kunt inplaats daarvan beter tegen jouw partner zeggen dat je wilt praten:
ik weet dat ik beloofd heb om met jou samen te wonen,
maar je moet weten dat het me echt heel erg moeilijk valt om me aan die belofte te houden ...
Ik neem het je kwalijk
dat ik niet de ruimte en de rust krijg die ik nodig heb.
Ik weet dat dit niet jouw fout is maar dat maakt eigenlijk weinig uit.
Ik verwijt het jou toch.
Dat wil ik niet meer.
Volgens mij moet ik hier nog eens
heel goed over nadenken:
misschien moet ik wel
alleen gaan
wonen
...
De
kans is groot
dat jouw partner nu niet bepaald echt overloopt van blijdschap
als hij of zij die woorden uit jouw mond hoort,
maar het helpt hem of haar wel degelijk om te begrijpen wat er met je aan de hand is.
Het is heel goed mogelijk dat zij/hij al voelde dat jij niet gelukkig was
en zich daar verantwoordelijk voor voelde.
Maar wanneer jij jouw eigen gevoelens toegeeft en tegen jouw partner zegt:
ik weet dat het niet aan jou ligt.
Dit heeft iets met mij te maken.
Het groeit me boven het hoofd.
Ik heb onderschat hoeveel ruimte ik nodig heb.
DAN hoeft jouw partner zich niet meer verantwoordelijk te voelen
voor jouw narigheid.
Als je vraagt of je de inhoud van jullie
verbintenis' mag bijstellen,
dan erken ke in wezen tegenover de Ander
dat jij een vergissing begaan hebt.
Je vraagt om begrip en vergeving.
Je vraagt om de kans een keuze te maken waarin jij en de ander
allebei evenveel tot jullie
recht komen
...
Dan
nu eerst
maar even wat
boodschappen
doen
...
blozen
engel
blozen
cool!
03 mei 2007 - bewerkt op 19 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende